zaterdag 12 mei 2012

De klant is koning

Het park dat de vrouwen doorkruisten.
Wat gaan we hier nog allemaal meemaken? De twee vrouwen lachten. Ja, en die kleermaker… Heb je gezien hoe ontredderd hij keek? De vrouw trok een scheef gezicht om de kleermaker te imiteren. De andere bestierf het bijna van het lachen. En ik zou graag de rekening van zo’n verlengde kist eens zien. Ze schudde haar hand van ohlala, dat zal niet weinig zijn.
De vrouwen liepen het parkje in waar enkele dagen eerder ook Eenman gelopen had. Hij had dat parkje doorkruist terwijl hij op weg was naar huis. Eerder had hij een brief gepost, waarna hij bij de bank langsgelopen was om daar geld af te halen en tegelijk een klein bedrag te doneren aan een goed doel.  Daarna was hij eens lekker gaan eten, zodat zijn dag tegelijk nuttig en aangenaam geweest was.
Thuis, drie hoog, legde Eenman, zoals gepland, de sleutel onder de mat in het halletje vlak voor zijn appartement. Binnen rook hij een vage geur van Dettol waarmee hij daags voordien zijn woonst gekuist had.  Hij ging meteen naar de slaapkamer, legde zich op het opgemaakte bed, plaatste een geschreven opdracht op het nachtkastje, legde er de omslag met geld naast en dronk de cocktail die hij diezelfde morgen klaargezet had. Hij had niet getwijfeld.
De brief die Eenman eerder gepost had kwam ’s anderendaags toe bij de bestemmeling. Die schoot meteen in actie. Hij begaf zich, samen met de wijkagent, naar het opgegeven adres, nam daar de trap, drie hoog, schatte omkijkend de moeilijkheid in waarmee hij straks geconfronteerd zou worden en vond de sleutel, zoals het in de brief aangegeven was, onder het matje.
Oppervlakkig bekeek hij het interieur. Hij vond algauw de deur naar de slaapkamer, klopte pro forma aan en toen er, zoals verwacht, geen antwoord kwam, ging hij binnen. Hij bekeek de zaak, belde een bevriende dokter op en begon de instructies te lezen die hij bij het binnenkomen meteen op het nachtkastje had zien liggen.
Die instructies waren klaar & duidelijk en erg gedetailleerd. Wat, hoe, wanneer, de timing, de muziek… alles stond nauwkeurig genoteerd, en onderaan stond het adres van een te contacteren kleermaker. In een dikke omslag die naast de instructies lag, zat een bom geld, op het eerste gezicht ruim voldoende om de klus te klaren. Dus: aan de slag! 
Nadat de dokter en de wijkagent de formaliteiten vervuld hadden, belde de man zijn helpers op en samen hadden ze de zaak vakkundig het gebouw uitgekregen. Business as usual.
De kleermaker schrok. Ja, hij kende Eenman. Ja, hij wist van het pak. Ja, dat pak was klaar. Ja, hij wist dat hij het vandaag moest bezorgen, want dat alles had Eenman met hem afgesproken. Schrikken deed hij van het adres waar het geleverd moest worden. Het leek wel een grap. Hij durfde er aan de telefoon verder niets over te vragen. Maar, zo werd hem ongevraagd verzekerd, een grap was het geenszins, het was bittere ernst.
Dat zag de kleermaker zelf ook wel toen hij een uur later de bestelling kwam leveren. En of hij geen tijd wilde verliezen, want de instructies waren duidelijk, ook wat de tijdsbesteding betreft.
Twee vrouwen die alles klaargemaakt hadden, stonden in de koelkamer te wachten. De kleermaker gaf hun de dozen en vroeg fluisterend wat er gebeurd was, maar daar konden de vrouwen geen antwoord op geven.
Gedrieën begonnen ze aan het karwei dat geen van hen ooit eerder had moeten uitvoeren. Ja, de vrouwen hadden wel ervaring ter zake en ook de kleermaker had al soortgelijke opdrachten vervuld, maar wat ze nu voor elkaar moesten krijgen, was toch van een heel andere orde. Ze hielpen elkaar, de vrouwen geoefend in het ontkleden, de kleermaker gespecialiseerd in het aankleden.
Het pak zelf zou het eenvoudigste deel van de klus worden. Meer moeite brachten de accessoires met zich mee.  Het linnen pak met kleurrijke leeuwen en kronen zat veel te ruim, zo zagen de vrouwen meteen. Zo hoort het, beantwoordde de kleermaker hun vragende blikken en hij haastte zich om de vulling te halen. De vrouwen onderdrukten een lach toen ze zagen hoe gegeneerd hij was toen hij weer binnenkwam met zijn armen vol stro.  Het te ruim zittende pak werd er helemaal mee gevuld; eerst de broekspijpen, dan de mouwen, tenslotte de jas. De vrouwen moesten Eenman rechtzetten omdat het anders, neerliggend, met een strooien bult vooraan en een achteraan, geen gezicht was. Ze plaatsten een extra kussen achter het hoofd. De kleermaker bracht een witte kraag aan en zette zijn ijskoude klant een witte, nauwsluitende muts op. Gedrieën brachten ze rond diens middel een gordel aan met negen bellen; een apertintaille, zo zei de kleermaker vakkundig. 
Dat was het moment waarop de ondernemer — begrafenisondernemer zo had u inmiddels wel begrepen — de kamer betrad om het werk te keuren.  Voortmaken, voortmaken, er zijn nog klanten die wachten. De kleermaker reikte de vrouwen de klompen aan, het schoeisel dat bij het pak hoorde. Daarna opende hij de laatste doos. Voorzichtig haalde hij er de hoge hoed met veren uit. Echte struisvogelpluimen. De kleermaker zei het op een manier die duidelijk maakte dat hij er heel wat moeite had voor moeten doen.  En nu wist hij niet goed wat ermee aan te vangen. Je kon de hoed niet recht op de borst van Eenman plaatsen, zoals dat wel eens met de kepie van een piloot gedaan wordt, want dan leek het alsof de afvallige een al te fors gevulde vaas met pluimen op zich had staan, je kon de hoed evenmin plat op de borst leggen, want dan werd Eenmans gezicht door de pluimen bedekt. Bovendien waren er de instructies. De begrafenisondernemer las ze voor en kijk, ook wat de hoed betreft was er geen vergissing mogelijk. Eenman wilde expliciet gekist worden met zijn hoed op. De hoed moest op het hoofd aangebracht worden.
De vrouwen waren al bezig een tafeltje bij te zetten dat de pluimen achter de aflijvige moest ondersteunen.  De ondernemer stapte de totale lengte af, pluimenhoed inbegrepen. Dat zal problemen geven voor de kist, zo sprak hij ondernemend. Die zal een halve meter langer moeten zijn dan het standaardmodel. Hij dacht even na. Ik kan vandaag wel nog zo’n extra lange kist laten aanslepen, ik kan een bestaand model verlengen, maar of dat in het crematorium aanvaard zal worden… Ik zal een beetje extra geld moeten bovenhalen om ze daar te overtuigen. 
De kleermaker vroeg wanneer de verbranding gepland was. Morgen al, zo antwoordde de ondernemer.  Dat was het moment waarop de vrouwen zagen hoe de vertwijfeling toesloeg bij de kleermaker. Hij stamelde: Maar… maar dan betekent dat… dat al mijn werk alleen maar vandaag te zien zal zijn? De vrouwen moesten hun uiterste best doen om ernstig te blijven. Ja, zei de ondernemer, ’t Is alleen maar voor de begroeting, ’t Is alleen maar voor vandaag, dat wil zeggen voor deze middag, want kijk, het is al twaalf.
Het was de ondernemer zelf die vlug de final touch aanbracht. Hij plaatste het masker op het gezicht van Eenman en schakelde de recorder in; muziek van trommels, koper- en houtblazers. De koelkamer vulde zich met de typische klanken van het carnaval in Binche.
De vier keurden het geheel. Voor hen lag een dode Gille, helemaal gekleed in groot ornaat. Een vreemde keuze, zo zei de kleermaker nog bij het buitengaan, en dan te weten dat mijn klant helemaal niets met dat carnaval te maken had, niet in Binche en evenmin hier in Oostende. De vrouwen keken naar elkaar en vroegen zich af waarom die klant dan als een carnavalprins opgedirkt diende te worden. De ondernemer gaf het enige zinnige antwoord dat op die vraag te geven was: De klant is koning. En hij heeft ervoor betaald.
De vier verlieten de kamer en gingen elk hun weg. De begrafenisondernemer vertrok naar weer een tevreden klant. De vrouwen wandelden naar huis en kruisten daarbij het parkje waar enkele dagen eerder ook Eenman nog gelopen had. De kleermaker ging een glas drinken om de emoties door te spoelen.
Het mortuarium bleef open tot ’s avonds laat. Toen het de deuren sloot was niemand de aflijvige Eenman komen groeten. Daardoor komt het wellicht ook dat niemand u eerder dit vreemde verhaal heeft kunnen vertellen.
Flor Vandekerckhove
[Wie een van onderstaande labels aanstipt, vindt elders in de blog nog soortgelijke verhalen.]
Een reactie plaatsen