maandag 22 september 2014

Dieren in marxistische nesten

— Trotski voert zijn konijnen in Coyoanan (Mexico) —
Het internet brengt je al eens op plekken waar je anders nooit zou komen, bijvoorbeeld op de stek van de Los Angeles Review of Books. Daar lees je dan het soort essay dat je anders nooit zou lezen, over iets wat de food movement heet, meer bepaald over een protagonist van die beweging die meent dat je alleen vlees mag eten van beesten die je zelf gedood hebt.
Doordat ik niet langer Het Visserijblad uitgeef, is dat niet meteen een onderwerp waarover ikzelf nog iets te melden heb… tot wanneer mijn oog valt op ‘an unacknowledged fellow traveler of the food movement: the young humanist Karl Marx’, die, zo stelt de auteur, ook een voorstander is van de eetgewoonte waarbij je eerst gewapend de stad intrekt om onderweg pakweg een struisvogel om te leggen: [Marx] urged that a free person should be able to “hunt in the morning, fish in the afternoon, rear cattle in the evening, criticise after dinner […] without ever becoming a hunter, fisherman, herdsman or critic” (…) Het is een bekende passage waarin Marx het over de arbeidsdeling heeft die opgeheven wordt in het communisme. (*) En neen, dit heeft niets met enige food movement te maken en nog minder met een vermeende verdediging van de jacht.
Maar het herinnert mij wel aan een foto van Trotski naast een aantal konijnenkoten. Ik ga ernaar op zoek en kom zodoende terecht bij een Amerikaanse medemens die zich de Rustbelt Radical noemt, een revolutionair èn humorist, voorwaar een zeldzame combinatie, en dus behorend tot een te koesteren soort. Dat hij een humorist is mag blijken uit een stukje waarin hij de stelling verdedigt dat trotskisten kattenmensen zijn en maoïsten hondenmensen. Ik ga dat hier niet beginnen uitleggen, je moet zelf maar eens kijken. (**) Het is natuurlijk ook onzin, maar het is wel waar dat er een boek bestaat over Trotski’s moordenaar Ramón Mercader die in de titel ervan vernoemd wordt als The Man Who Loved Dogs (het boek is van de Cubaanse schrijver Leonardo Padura en dus niet te verwarren met De vrouw die de honden te eten gaf van Kristien Hemmerechts). Of Trotski van de weeromstuit een kattenmens genoemd mag worden, betwijfel ik dan weer, want hij had, toen hij in Frankrijk woonde, twee honden, net zoals zijn moordenaar later in Cuba twee honden uit te laten had, althans volgens dat boek. Lenin daarentegen was heel zeker een kattenmens, dat wordt in veel foto's aangetoond. Helaas bieden die geen uitsluitsel in de prangende kwestie die de Radical uit het roestige Amerika opwerpt, want zowel de maoïsten als de trotskisten beroepen zich à volonté op deze dierenvriend. 
Allemaal goed & wel, maar de foto van Trotski en zijn konijnenkoten heb ik bij deze sympathieke Rustbelt Radical toch niet kunnen vinden. Ik vond die gelukkig wel een op een andere website die zich — een mens gelooft zijn ogen niet — Fuck yeah Trotsky laat noemen. (***)
Flor Vandekerckhove

(*) De passage uit De Duitse ideologie is in zijn geheel te lezen, weliswaar in een hakkelend Nederlands, in http://www.marxists.org/nederlands/marx-engels/1845/duitse_ideologie/

Een reactie plaatsen