Vind hier maar eens iets om over te schrijven

Op het kerkhof van Anisy sta ik naast het graf van Madeleine Barbulée. 

OP REIS KAN ik over om het even welk dorp iets schrijven – dat is de uitdaging. Nu toef ik in Anisy, Normandisch dorp van nog geen duizend zielen en ik vermoed dat de plek mijn openingszin ferm tegenspreekt. Waarheen ik er de blik ook wend, nergens valt mijn oog op iets wat het vertellen waard is. 

Ervaring leert me dat het kerkhof in zo'n geval soelaas kan brengen. Achter het hek – schurend scharniertje – maak ik kennis met een oud besje dat ongegeneerd tegen zichzelf aan ’t spreken is. Met een schopje steekt ze grasvodden weg bij een graf dat wellicht ook ’t hare worden zal. Ik spreek haar aan en vraag of er beroemdheden op ’t kerkhof liggen. Ze neemt me op sleeptouw – sluffer sluffer – naar gene zijde van de kerk, waar ze op een grafsteen wijst die moeite doet om de tand des tijds te doorstaan. Daar ligt Madeleine Barbulée, zegt ze. Ik heb geen idee, maar schrijf de naam op. Ze zegt nog een en ander dat ik niet versta, waarna ze zich weer naar de andere kant van de kerk sluffert. Ik blijf nog even rond het graf hangen, zoek tevergeefs naar leesbaarheid, neem een foto die bewijst dat ik er geweest ben. Ik verlaat Anisy en continueer mijn reis doorheen Calvados, Normandië.
Veel dagen later, lang nadat de reis is afgelopen, zoek ik de naam op. Madeleine Barbulée is een Franse actrice, goed voor 150 toneelstukken en 300 films. Ze overlijdt in Parijs, wordt gecremeerd in Père-Lachaise en is inderdaad begraven op het kerkhof van Anisy, naast haar zus en ouders. Waardoor ze er onverhoeds voor zorgt dat ik ook over dit inspiratieloze gat in Calvados een stukje schrijven kan. 
Flor Vandekerckhove⇲

Nu bevind ik me wel in Anisy, Normandië. Maar ik begon zo'n extreem korte reisverslagen lang geleden al te schrijven. In die tijd betrof het wandeltochten in Vlaanderen. Daar bestaat een boekje van: Langs Vlaamse wegen. In voettochten van 20 tot 30 kilometer wandelde Tania in 2020-21 omzeggens heel Vlaanderen af. Ook toen zette ik haar af waar ze vertrok en haalde ik haar op waar ze aankwam. Intussen zocht ik ook daar plekjes waar ik (over) kon schrijven. Dat leverde telkens een verhaal op, een impressie, een observatie, een vignet, een enkele keer ook een gedicht. 26 van die stukjes werden in 2021 verzameld in een boekje met als ondertitel ‘Een queeste naar Vlaamse identiteit’. Eresenator Jan Loones leverde het voorwoord. Dat e-boekje (70 pagina's, veel foto's) van uitgeverij De Lachende Visch is gratis voor wie erom vraagt. Vragen doe je via liefkemores@telenet.be. (Vermeld ‘Langs Vlaamse wegen’. Alleen beschikbaar in pdf.)