Afscheid van de rue Penery

De buren van de rue Pénèry zwaaien me uit. Centraal staat Marion (met kindje op de arm), 

de nieuwe eigenares van het huisje.

SINDS 1 AUGUSTUS ben ik niet langer eigenaar van het huisje, genaamd Lo gat furiós⇲, Occitaans voor De razende kat. Om me uit te zwaaien verzamelen de buren zich op de trap, een foto vereeuwigt het moment. 

Drieëndertig jaar geleden eigen ik me in Vabre⇲ dat huisje toe, een bouwval⇲, ramen noch deuren. Geen plafonds, geen vloeren. Er groeit een struik uit de muur. Drieëndertig jaar lang trek ik erheen, minstens twee keer per jaar, veel aan gewerkt, veel van genoten, veel in en over geschreven⇲, veel herinneringen vergaard. Ik heb daar ook veel zien veranderen: het klimaat bijvoorbeeld; de oude Toulze⇲ die overlijdt; de familie Da Silva die naar Castres verhuist, hun vrijgekomen woning is met Philippe⇲ al aan zijn derde nieuwe bewoner toe — de eerste overleden, de tweede uit de echt gescheiden⇲. Ook het dorp heb ik zien veranderen: café du Pont⇲ die sluit; de bakker, de slager en de garagist die met pensioen gaan, hun achtergelaten ondernemingen die nu staan te verkommeren; coiffeuse Vanessa⇲ die naar Canada uitwijkt; de krantenwinkel die een nieuwe uitbater krijgt, die het intussen ook al heeft opgegeven; Chez Christine⇲ die na d’r pensionering Le Panier d’Hélène heet en nu weer iets anders; aan een nieuw bord is te zien dat de Belgische uitbater⇲ iemand anders voor z’n camping gevonden heeft. Marijke vertelt me dat Jean-Pierre van café Courrech⇲ volgend jaar met pensioen gaat en neen, er is nog geen overnemer. Allemaal ontvolking! In 1990 telt Vabre 927 inwoners, in 2020 zijn er dat 731. Die ontvolking is al langer bezig: Pascal⇲, mijn onderbuurman, geboren en getogen in ’t dorp, vertelt hoe die ook de natuur beïnvloedt. Wanneer hij oude klasfoto’s bekijkt, ziet hij een omgeving van bewerkte akkers. Diezelfde omgeving is nu oprukkend bos. Ik zie ’t zelf ook gebeuren: straten en huizen die ik drieëndertig jaar geleden vanaf mijn balkon kon overschouwen, verschuilen zich nu achter gebladerte. Traag maar gestaag neemt de natuur het weer van de mens over. Ik weet niet of je daar blij of triest om moet zijn. De blijvende afwezigheid van coiffeuse Vanessa daarentegen is ontegensprekelijk triest: 12 euro voor een knipbeurt, dat komt nooit meer terug. En wat ook niet meer terugkomt is mijn halfjaarlijkse tocht naar Lo gat furiós (benieuwd of die naam standhoudt.) Adieu à cette étrange tribu de gens de Pénèry.

Flor Vandekerckhove⇲