 |
| Toni Servillo in de rol van president Mariano De Santis |
Sorrentino doet het nu weer met La grazia. Deze keer is het in de besloten wereld van de hoge politiek, de raison d’état. Toni Servillo vertolkt nu de rol van president van de republiek. Ook in dat milieu mediteert de regisseur-scenarist over soortgelijke droefheden die met de leeftijd komen. Weer staat publiek vertoon tegenover persoonlijk falen. Veelzeggend is een scène waarin de Italiaanse president roerloos toekijkt hoe zijn bezoekende Portugese collega over de uitgerolde loper naar hem toe komt. In plots opkomend noodweer heeft de naderende bezoeker almaar meer moeite om overeind te blijven; de regen striemt, de wind raast, de rode loper wordt door rukwinden weggeblazen, de bezoeker komt ten val… Wat een menselijk drama! Maar het protocol blijft wel overeind, de opwachtende Italiaanse president doet wat van hem verwacht wordt: hij geeft geen krimp. De scene toont ons dat die president zijn bijnaam — ‘gewapend beton’ — niet gestolen heeft, maar het verhaal weet beter: niets menselijks is hem vreemd. Wat uiteraard betekent dat er veel meer over die film verteld kan worden. Dat doet bijvoorbeeld Maarten Jochems erg goed (en erg persoonlijk) in De stem van de president.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten