 |
| † 11 juli 1966 |
In de laatste dagen van zijn leven meed Delmore Schwartz contact met degenen die hem en zijn poëzie waardeerden. Lou Reed die hem probeerde te contacteren werd afgewezen. ‘Vrienden zagen Delmore in die maanden op straat lopen, een angstaanjagende verschijning. (…) Niet lang na zijn aankomst in New York begon Delmore aan een nieuwe manische fase. (…) Zijn hardnekkige hoop was nog niet gedoofd en hij zat in de Grote Leeszaal van de New Yorkse Openbare Bibliotheek het ene na het andere notitieboekje vol te schrijven met onbegrijpelijke romans. (…) Op 11 juli belde een mevrouw Kruger in kamer 506, vlak onder die van Delmore, om drie uur 's ochtends naar de balie om te klagen dat "meneer Schwartz weer dingen liet vallen en ermee gooide". Delmore beloofde de baliemedewerker dat hij ’t rustiger aan zou doen. Toen besloot hij het vuilnis buiten te zetten, wat betekende dat hij naar de lobby moest. hij voelde zich onwel worden terwijl hij op de lift wachtte en stapte uit op de vierde verdieping, waar hij viel en zijn shirt en broek openscheurde in een poging om adem te halen. Daar lag hij ruim een uur, totdat meneer Kleinman in kamer 406 de receptie belde om te melden dat een man "vreemde geluiden maakte voor zijn deur". De politie arriveerde om 4:15 's ochtends, riep een ambulance op die naar het Roosevelt Hospital vertrok, maar tien minuten later overleed Delmore aan een hartaanval.’ (°)
De dichter is geen 53 jaar geworden. Over Delmore Schwartz postte ik in De Laatste zes aparte stukjes. Eerder waren dat: Delmore Schwartz en de politiek; Hoe Lou Reed een dichter werd; De toewijding van de tijd, begrijpt gij dat; Gisteren op de Spinoladijk en Delmore Schwartz leren kennen, een inleiding.
Flor Vandekerckhove⇲
Over de poëtische erfenis die Delmore Schwartz nalaat staat een interessant stuk op ’t net: Rediscovering Delmore Schwartz: A Journey Through His Poetic Legacy.
