Mijn kleine bijdrage tot het debat over het scholierenprotest

Links: Marc Celis leidt op 13 oktober 2019 een concert met Sint Rikierskoor en barokensemble Les Îles Flottantes. Rechts: flik met schild leidt op 17 oktober 2026 verkeer in de war (eigen foto).

ERG GOED KEN ik Oostendenaar Marc Celis niet, maar ik ken hem wel een beetje. In 2012 werden we samen geïnterviewd naar aanleiding van een creatie waarvoor hij muziek schreef en ik de tekst. Sindsdien volg ik zijn FB-pagina. Daar zie ik nu dat hij aan het geklaag deelneemt over winkeldieven & casseurs die militante scholierenbetogingen vervoegen. ‘Klagers zijn er genoeg’, reageer ik op zijn post, ‘maak er liever muziek van.’ Daarna valt het me te binnen dat ik beter voor eigen deur veeg. Heb ik dan al een verhaal over dat scholierenprotest geschreven? Als ik de componist aanmaan om er muziek van te maken, moet ik dan niet eerst mijn eigen ding doen?
En dat terwijl ik zaterdag in Cherbourg zelf getuige van de gebeurtenissen was. Daar stonden Tania en ik toe te kijken hoe flikken-met-schild aan deze kant van de brug het verkeer in de war stuurden. Ze wilden niet met ons op de selfie, maar we konden er in ’t geniep toch een op de foto krijgen. Over de brug stappend verwachtten we het ergste. Stond het stadhuis al in de fik? Waren er al sneakerwinkels geplunderd? Liepen we recht in de armen van het black bloc? Niets van dat alles. Wat we aan gene zijde van die brug zagen, waren vijftien demonstrerende jonge tieners die auto’s alleen lieten passeren als de chauffeurs ten teken van solidariteit claxonneerden. Veel lawaai, dat wel, maar toch vooral hartverwarmend voor een oude trotskist als ik. 

Mijn handpalmverhaal verschilt van heel die berg geklaag op Facebook, zoiets lees je evenmin in kranten die er hun verkoop mee aanzwengelen. Het is gewoon wat ik zelf kon zien, het is mijn verhaal. 't Is misschien niet veel, maar een mens doet wat hij kan. Mocht u zich door die eenvoud politiek tekortgedaan voelen, dan heb ik wel nog iets liggen, ge moet zelf maar eens kijken.

Nu voel ik aan mijn water dat ik nog iets moet zeggen over de plunderaars waarover Marc Celis zich zo opwindt. In 2019 ging ik naar Joker kijken. Ik schreef toen Hoe een superschurk de waarheid spreekt, een recensie voor Snapshots, Tijdschrift van de Vlaamse filmpers. De sociaal assistente die in die film Joker Arthur Fleck begeleidt, zegt: ‘They cut our funding. (…) They don't give a shit about people like you, Arthur.’ En daar voegt ze meteen aan toe: ‘And they don't give a shit about people like me either.’ Ik herinner me nóg een toepasselijk stukje tekst uit de film. Zegt de Joker tot een TV-presentator: ‘They think that we'll just sit there and take it, like good little boys! That we won't werewolf and go wild!’ En kijk.

Flor Vandekerckhove⇲

(Op de foto: Marc Celis op het klavecimbel.) Op heftig sociaal gebeuren reageren met muziek? U2 heeft het gedaan⇲: De tooghangers in The Singers deden het⇲; Johan Grimoprez deed het met een jazzy film⇲; Wie het met muziek wil doen, heeft rebelse ritmes ter zijner beschikking⇲; Dimitri Sjostakovitsj deed het met muziek (of misschien toch niet, er is discussie)⇲…