ONDER HET LEMMA gothic⇲ verzamelt De Laatste meer dan twintig stukjes, ik ben ook auteur van de kortste Vlaamse gothic ooit⇲. ’t Is vanuit die oude interesse dat ik bij The Fall of the House of Usher⇲ terechtkom, miniserie, acht afleveringen.
Deze regendagen zijn uitermate geschikt om te bingewatchen⇲ en dat is ook wat ik onnadenkend doe. Tot het me opvalt dat de jonge echtgenote uit het verhaal Annabel Lee heet en d’r echtgenoot het gelijknamige gedicht voor haar reciteert. Ik ken dat gedicht van Edgar Allen Poe, ik heb het vertaald, je hoort me de vertaling hier⇲ reciteren, naast Bob Dylan die het oorspronkelijke gedicht voordraagt.
Daarna kijk ik met een wakker oog. De huisadvocaat heet Arthur Gordon Pym; ook die ken ik, da’s de held uit een van de griezelverhalen van Poe, ik heb het erover in Woeste golven, trillende pennen⇲.
Omdat ik vrees sommige links over ’t hoofd te zien, zoek ik ’t op en leer dat de titel gelijk is aan die van een kort verhaal uit 1840: The Fall of the House of Usher⇲; openbaar aanklager Auguste Dupin komt uit ‘The Murders in the Rue Morgue’; en dat gaat maar door, er staat een volledige lijst in Wikipedia⇲: verwijzingen naar verhalen, gedichten, een toneelstuk, zelfs familie van Poe. Verga is een anagram van Raven; de titel van de eerste episode ‘A Midnight Dreary’ komt van de eerste zin uit The Raven: Once upon a midnight dreary, while I pondered, week and weary … Wat een prettig weerzien met het gedicht waarover ik lang geleden schreef in Edgar Allan Poe blijft inspireren⇲.
Hoed af voor Mike Flanagan⇲, maker van de reeks. Ik zie dat Netflix nog werk van hem heeft: The Haunting⇲, Midnight Mass⇲, The Midnight Club⇲… Maar eerst de slotaflevering van Usher!
 |
De digitale publicaties (pdf en/of EPUB) van De Lachende Visch zijn gratis. Mail erom (en vermeld de titel): liefkemores@telenet.be⇲. |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten