maandag 20 augustus 2012

Casino Bredene en de tijd van toen

De jeugd van Bredene Duinen op de trappen van de Casino.
 Van voor naar achter: Camiel Vandekerckhove, 
zijn broer Marcel die later mijn vader zou worden, 
José Boncquet die tijdens een bombardement om het leven komt
Elza Devriendt, Jef Decraecker, Simone Vyncke, Alice 
Vandekerckhove met op haar arm haar jongste zus Erna, 
Helene Devriendt en ten slotte Jef Brys.




In Bredene, langs de noordzijde van de Driftweg, op de smalle overgangszone tussen die weg en de Koninklijke Baan, stond tot het einde van de XXste eeuw een merkwaardige constructie die wij, Bredenaars, de Casino noemden. Het bouwwerk dateerde van 1939 en werd gebouwd in de bootstijl van de Nieuwe zakelijkheid, en ja, met enige verbeelding kon je er een schip in zien, met afgeronde boeg en achtersteven. Een casino-hoktent is het nooit geweest, wel een verbruikszaal met podium, met daarnaast in open lucht een rolschaatspiste en tennisvelden. Vanaf een terras bovenop het gebouw kon je over de rolschaatspiste uitkijken.
Zelf heb ik het nooit in zijn oorspronkelijke staat gezien. De grote, vierzijdige strooien koepel die het lagere gedeelte van het dak bekroonde, was toen al verwijderd. Ik kan me niet herinneren dat daar nog tennisvelden waren. Wel heb ik nog periodes mogen meemaken waarin de uitbating van het casino voorspoedig verliep. De rolschaatspiste werd in mijn kindertijd druk gebruikt. Je kon ter plekke rolschaatsen huren die in de kelders van het gebouw in ruime mate voorradig waren. Ik herinner me echter ook periodes waarin het gebouw stond te verkommeren en de piste er, — uiteindelijk zelfs met prikkeldraad overspannen — verwaarloosd bij lag. Het afgesloten bouwwerk trok dan puistige tieners aan die er dingen kwamen doen die vandaag ook door hangjongeren gedaan worden. Het gebouw was daar zeer geschikt voor: hoeken en kanten te over.
Ik kan me voorstellen dat het complex ooit ‘modern’ en ‘chic’ was, maar naarmate ik opgroeide kreeg het een ouderwets imago. Neringdoeners die het tot leven wilden brengen, moesten er telkens de brui aan geven. Te weinig klanten kwamen in een veel te grote zaal terecht.  Naamsveranderingen mochten niet baten: Palm Beach, Bredene Palace, Duinhof… het bleef een muf riekend restant van het interbellum.
Tijdens de overgang van de jaren vijftig naar de sixties kende het nog een hoogtepuntje. In 1958, het jaar van de wereldtentoonstelling, opende charmezanger Henk De Bruin (°1918-†1996) er zijn Casino-Duinhof waar hij met een eigen showorkest op de planken stond.
Ik herinner me dat de televisie zo’n optreden uitzond. Omdat wij, straatlopers, tijdens de repetities, met onze neus tegen de ruiten stonden te joelen, besloot men wijselijk ons binnen te laten, waar we achter de camera’s een plekje op de grond toegewezen kregen. Voor het eerst waren we getuige van een televisieopname. Vóór de camera’s zagen we Henk De Bruin de zaal binnenschrijden en de gasten groeten, handje hier, handje daar. Die gasten zaten daar al van ’s middags in avondkledij aan cocktails te nippen. Tegelijk zong Henk een lied, waarbij hij van tafel naar tafel schreed om er in avondjurk gestoken dames te charmeren. ’s Avonds was hetzelfde nog eens op de TV te zien: De Bruin schrijdt binnen, doet alsof hij die mensen daar voor het eerst ziet zitten en zingt een lied.
Hoe lang Henk De Bruin het in de casino uitgezongen heeft, weet ik niet. Vandaag is er op die plek trouwens niets meer wat aan dat gebouw herinnert. Het werd gesloopt en in de plaats kwam een park met lage begroeiing. Ernaast, waar eertijds het verkeerspark Leburton lag (een oefencircuit om kinderen de verkeersregels aan te leren) werd nu een speeltuintje aangelegd en daar schuin tegenover rest evenmin iets van de cinema Fiesta of van de dancing ‘l’Espérance’ waarvan ik me herinner dat de uitbater al eens de micro ter hand nam om zijn stem toe te voegen aan deze die al uit de jukebox schalde. Tempus fugit. Al die constructies zijn verdwenen, net zoals Henk De Bruin algauw in de richting van De tijd van toen verdween, een radioprogramma waarmee conferencier Jan Thijs de verveling van de zondagmiddag probeerde te doorbreken, veelal met het omgekeerde effect.

Flor Vandekerckhove
— Zo zag het casino er oorspronkelijk uit. — 
Karel de stichter van Bredene Duinen op youtube

Geen opmerkingen: