vrijdag 31 december 2021

In memoriam Bart Plouvier (1951-2021)


In zijn verhalenbundel ‘De kleur van de zee’ (1993) laat Bart Plouvier↗︎ (die zelf zeemanservaring had) de grote William Turner zeggen: 
‘Ik word zelf deel van de beroering; ik stijg en daal, slinger en rol op het ritme van de zee; ik word onder bogen van buiswater doorgeduwd, opgenomen in spiralen van sneeuw, omhelsd door wervelingen van schuim. Het werk dat groeit in mijn hoofd, vorm aanneemt, moet deze ervaring weergeven: geen haarfijn geschilderde, in verf versteende golven; geen sneeuwvlokken die de toeschouwer desgewenst kan tellen; geen scherpe scheepscontour, geen boeg en geen achtersteven, geen campagne; geen duidelijk herkenbare rookwolk: enkel kleur en ritme, vloeiende lijnen, zoals wind die uit water en schuim kan blazen (…) De galeriebezoeker zal zeeziek worden, zijn braaksel zal waardering uitdrukken. Verkleumd zal hij de kraag van zijn jas opslaan, naar adem happen, deel van de storm worden (…).’
'Deel van de storm worden.' De beschrijving is evengoed van toepassing op het leven van Bart Plouvier (synoniem van Bart Van Schaeren); hij werd deel van de storm van het leven. Vereenzaamd stierf hij op woensdag 29 december.
Flor Vandekerckhove

Na de dood

De dood krijgt mij niet klein
hoe wreed ze naar mij klauwde
ook als ik weg zal zijn
blijf ik van je houden
mijn liefde zal blijven branden
dat houdt zo hebben mij
d'engelen gezegd
de wormen weg. 

[Tekst op het doodsprentje. Uit de dichtbundel 'De zon regent koperen spijkers' (Bart Plouvier, 2021. Uitgeverij Vrijdag.]

Van Lost Highway naar de Vlaand’renstraat



[Wat gebeurt er als iemand met mijn poëtica↗︎ zich door een surrealistisch meesterwerk als Lost Highway↗︎ laat inspireren?  Wel hij verlaat de gesloten wereld van dat Amerikaanse surrealisme om zich naar de open wereld van het surrealisme light↗︎ te begeven, hij verlaat de ’verloren autosnelweg’ en komt, verloren, in de Oostendse Vlaand’renstraat terecht.]

Weer de weg kwijt


Mijn vrouw was haastig uit de auto gesprongen en ik riep haar na

Dat ik niet heel de tijd in de wagen zou wachten maar dat ik tot aan 

Galerie Lloyd in de Vlaand’renstraat zou kuieren om daar een wijle

Naar enig geëxposeerd meesterlijk geschilderd oeuvre te kijken


Daar zag ik helaas niet alleen geschilderde doeken maar ook de

Mystery Man die me wenkte als om me uit te nodigen om met hem 

In zee te gaan wat ik niet deed want ik had geen zin in een freudiaans 

Avontuur van het soort dat David Lynch ons in Lost Highway toont


Ik keerde op mijn schreden weer en toen ik eindelijk weer op de plek

Kwam waar de auto moest staan zag ik dat mijn vrouw er alweer 

Mee vandoor was gegaan en op die plek stond weer die Mystery 

Man die me weer uitnodigend wenkte om met hem in zee te gaan


Flor Vandekerckhove


Weer de weg kwijt op youtube [54]

www.youtube.com/watch?v=wruBz1n8OKs


donderdag 30 december 2021

Het nieuwjaarscadeau van De Laatste

Op 1 januari 2022 — overmorgen! — publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. 
Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche. ’t Is een nieuwjaarscadeau van De Laatste Vuurtorenwachter aan zijn lezers, 't is dus gratis. Mail meteen naar liefkemores@telenet.be↗︎
Doe het nu en het boek valt op nieuwjaarsdag in je mailbox. (Als j'r zelf niets aan hebt, stuur je 't meteen door naar iemand anders, toch.)

Het e-boek is gratis voor elkeen die erom vraagt. Doe het nu en het boek valt op nieuwjaarsdag in je mailbox. Mail meteen naar liefkemores@telenet.be↗︎.

woensdag 29 december 2021

Weer een nieuw jaarnummer van HVB



Climaxi heeft zonet haar zesde jaarnummer van Het Visserijblad (HVB)↗︎ uitgegeven. Het blad bestaat in opeenvolgende formules 87 jaar en werd zes jaar geleden, bij de pensionering van hoofdredacteur Flor Vandekerckhove↗︎ overgenomen door vzw Climaxi↗︎. Zoals gewoonlijk komen in het blad verschillende standpunten naar voor en zit daar zelfs wat tegenspraak in. Zo hoort het. Wij willen immers wat er in de visserij leeft naar het binnenland brengen. Mensen leren kennis maken met de werkers in deze sector.

GRAAG EEN NUMMER IN JE BRIEVENBUS of MAILBOX? STORT EEN BIJDRAGE OP REKNNUMMER BE40 0016 3236 1163

Vanaf 10 € ben je lid. Meer geven mag: wil je geen lid zijn: zet dan gewoon bij de mededeling: ‘geen lid, wel HVB'

Korte Inhoud:

- p 2: Het Privilegie der Visscherie, een argument voor verdere Brexit-discussies? (Marc Loy)

- p 6: Oosteroeverdialoog (Marnix Verleene en Katia Van Cauwenberghe)

- p 7: Klimaat, windmolens en visseri, Dangerous Liaisons (Filip De Bodt)

- p 9: Noord, zuid en Julius Caesar (Eddy Serie)

- p 12: De mens op drift, zoekend naar een betere plek op deze wereld (een getuigenis rond vluchtelingen op de Noordzee door Schipper en reder Job Schot)

- p 14: Auteur Ingrid Knipfer en De wetten van de makrelen (Stefaan Pennynck)

- p 19: Fotoreportage: nieuwe schepen (Pedro Rappé)

- p 23: Diepzeemijnbouw moet nu worden stilgelegd (Raf Custers)

- p 25: Torghatten (een reisverhaal en poëzie door Johan Corveleijn)

- p 27: Basken en Noordkapers (Pieter Vermeersch)

- p 29: Culinaire bijdrage door Carlos De Gendt

- p 30: Zeemansverlangen (Flor Vandekerckhove)

- p 31: 30 jaar (Robin De Man)

- p 31: Het thuisfront brokkelt af (Jennifer Vrielinck)

- p 33: Nina Simone en de zee (Antoine Légat)

- p 35: Die goeie ouwe inkt en tattoos (Levi Malfait)

- p 40: Gedicht door Peter Holvoet-Hanssen 

GRAAG EEN NUMMER IN JE BRIEVENBUS of MAILBOX? STORT EEN BIJDRAGE OP REKNNUMMER BE40 0016 3236 1163

Vanaf 10 € ben je lid van Climaxi. Meer geven mag: wil je geen lid zijn: zet dan gewoon bij de mededeling: ‘geen lid, wel HVB'

Vrouwen van de Oostendse visserij, bezongen in 3 verhalen

Howlin’ Wolf (foto) nam in 1961 het bluesnummer Little Red Rooster op. Na hem deden dat ook nog vele anderen: Sam Cooke, Willie Mabon, The Doors en The Rolling Stones. Er bestaat ook een Oostendse variante van: De meiden van de Vistrap.


25 jaar lang heb ik Het Visserijblad uitgegeven. Op het einde van 2013 ging ik met pensioen. Naarmate de tijd vordert, wordt de visserij een almaar vagere herinnering. Gelukkig blijven de vrouwen van de visserij me levendig voor de geest staan. (Flor Vandekerckhove)          
                                                              [155 - 318 - 418]

1. Molly. Geen enkel viswijf werd zo mooi bezongen als de Ierse Molly. Mij heeft het lied geïnspireerd tot een Oostends verhaal, waarin een naamgenote van Molly haar kar dagelijks over de Kapellebrug duwt, richting Hazegras: klik hier↗︎

2. De meiden van de vistrap. De visserij en ‘the blues’, da’s is iets wat goed samengaat, vind ik. Wat gebeurt er als het wereldbekende bluesnummer ‘Little red rooster’ aan de Oostendse Vistrap weerklinkt: klik hier↗︎

3. Drie meisjes op de pier gaat over rituele mijdingsregels in de visserij. Bij het uitvaren mogen meisjes zich niet op de pier vertonen, pastoors mogen dat evenmin. Gelden die mijdingsregels nog altijd? Ik heb het uitgetest: klik hier↗︎

dinsdag 28 december 2021

In memoriam Joan Didion (1934-2021)



Op 23 december is Joan Didion↗︎ overleden, veel gelauwerd Amerikaanse schrijfster. Zelf leer ik haar kennen in een bloemlezing (°) van New Journalism↗︎. Daarin staat ook haar Slouching Towards Bethlehem, schoolvoorbeeld van journalistiek-literair onderzoek, geleid door persoonlijke gevoelens omtrent reële gebeurtenissen, leidend naar een subjectieve benadering. En dus vloekend tegen alle regels van de klassieke journalistiek. Haar stuk opent met: ‘This is a story about love and death in the golden land and begins with the country.’ Dan volgt een lange beschrijving van dat gebied en zelfs van het weer, afsluitend met ‘Oktober is de slechtste maand voor de wind, de maand waarin het moeilijk ademen is en de heuvels spontaan oplaaien. Het heeft sinds april niet meer geregend. Elke stem lijkt wel een schreeuw. Het is het seizoen van zelfmoord en echtscheiding en stekelige angst, vanwaar de wind ook waait.’ De sfeer is meesterlijk gezet, hier gaan vreselijke dingen gebeuren.
Netflix heeft in haar aanbod een aanbevelenswaardige documentaire over haar leven & werk, gemaakt door haar neef Griffin Dunne. (°°) De zin ‘The Center Will Not Hold’ van de titel is ouder dan Didion, ‘t is een citaat van Yeats, en al door velen gebruikt, Didion doet het om de 
grote themata in haar werk te omschrijven, de sociale desintegratie van en de culturele chaos in de Amerikaanse maatschappij. (fv)


(°) Tom Wolfe. The New Journalism. With an anthology edited by Tom Wolfe and E.W. Johnson. 1975 London, Pan Books. 430 pp. Zelf kocht ik de editie van 1990 veel later bij de Slegte. 

(°°) Regie Griffin Dunne. Joan Didion: The Center Will Not Hold. 2017. Netflix. (94 min.)



Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.


Honderd titelloze eenparagraafverhalen verschijnt op 1 januari. Het e-boek is gratis voor elkeen die erom vraagt. Doe het nu en het boek valt op nieuwjaarsdag in je mailbox. ’t Is een cadeau van De Laatste Vuurtorenwachter. Doe het meteen via liefkemores@telenet.be↗︎.


maandag 27 december 2021

Maar één goed voornemen voor 2022

In 2021 heb ik me laten gaan in het genre van de eenparagraafverhalen. Dat experiment sluit af met een e-boekje dat op 1 januari (dus al over enkele dagen) verschijnt. Ge moet dat zeker bestellen, ’t is gratis (kijk naar de reclame onderaan). En nu: de goede voornemens. In het komende jaar zal ik 200 verhalen schrijven van nauwelijks drie zinnen: opening, midden, slot, telkens één zin. Sommigen noemen zo’n extreem kort verhaal een ristretto, naar analogie met het koffietje dat je in één slok uitdrinkt. 'Banaan' is mijn eerste. (fv)                                                    

 200 Banaan — Toen de schaft aanbrak zag hij tot zijn ongenoegen dat zijn noenmaal thuis was blijven liggen. Een begrijpende collega gaf hem een geknoopte banaan met hartslag. Zijn ongenoegen nam nog toe maar zijn honger was toch over.

[Kijk ook eens naar Youtube, waar ik die ‘ristrettoverhalen' een voor een inspreek. De meningen over mijn declamatie zijn trouwens verdeeld. Iemand zegt dat de eentonige weemoed van mijn stem het verhaal ondermijnt, dat ik verkeerde accenten en rustpunten leg en dat mijn stem vervelend klinkt; daar tegenover staat iemand anders die juist vindt dat de emotieloze intonatie dusdanig met de inhoud contrasteert, dat die de verhalen versterkt. Hij noemt de declamatie ‘treffend’. Nog iemand anders zegt: 'M
et die filmpjes is het een briljant idee, zeker met je versleten stem erbij.' Wat denk je zelf?]                                                    
Flor Vandekerckhove                                                                           [130]


Banaan op Youtube 

www.youtube.com/watch?v=grSkKdyPXnM



Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.


Honderd titelloze eenparagraafverhalen verschijnt op 1 januari. Het e-boek is gratis voor elkeen die erom vraagt. Doe het nu en het boek valt op nieuwjaarsdag in je mailbox. ’t Is een cadeau van De Laatste Vuurtorenwachter. Doe het meteen via liefkemores@telenet.be↗︎.


zondag 26 december 2021

Na het nuttigen van enige peyote

— Midden Franz Wright, rechts David Sylvian. —


Franz Wright is wellicht mijn lievelingsdichter, van geen andere heb ik al zoveel vertaald: Thuis voor Kerst↗︎, fragmenten uit Circle en Last↗︎, Honderdeneende reden om in uw kamer te blijven↗︎, Kan je dat herhalen↗︎, Bijen van Eleusis↗︎ en m’n recentste vertaling uit diens werk, Winterslaap↗︎, toch ook alweer van augustus geleden.
In augustus deed ik ook een prachtvondst. Ik ontdekte een langspeelplaat (*) waarin David Sylvian↗︎ muziek op Kindertotenwald (**) gecomponeerd had, bundel met prozagedichten waarin Wintersleep stond. Bovendien declameerde de dichter op die plaat zelf zijn poëzie.
De vondst opende nieuwe perspectieven. De muziek gaf me voldoende plaats om dichter Franz Wright in enkele van diens gedichten vooraf te gaan, zo ook in het hieronder staande The Peyote Journal Breaks off. Waardoor ik een opname kon maken van Sylvians muziek, mijn vertaling, afrondend met Franz Wright die het origineel declameert. Ik maakte er een filmpje van dat ik onderaan dit stuk plaats.
Flor Vandekerckhove


(*) David Sylvian. There’s a Light That Enters Houses With No Other House in Sight. 2014. (64 minuten, 20 seconden). Franz Wright spoken word; Christian Fennesz guitar, laptop; David Sylvian piano, sampling, laptop, electronics; John Tilbury additional piano. Record Label: SamadhiSound.

(**) Kindertotenwald (2011) van Franz Wright↗︎                                                                                                                    [96]


Het peyotejournaal breekt af 

www.youtube.com/watch?v=Wc72oez7C0Y


Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.


Honderd titelloze eenparagraafverhalen verschijnt op 1 januari. Het e-boek is gratis voor elkeen die erom vraagt. Doe het nu en het boek valt op nieuwjaarsdag in je mailbox. ’t Is een cadeau van De Laatste Vuurtorenwachter. Doe het meteen via liefkemores@telenet.be↗︎.


zaterdag 25 december 2021

Drie bruine (al m'n andere kleuren zijn opgebruikt)


In 2021 heb ik met het prozagedicht geëxperimenteerd, een genre waarvan de naam bestaat uit twee delen die elkaar tegenspreken, proza en gedicht. Het verschil met een puur verhaal is soms moeilijk te maken, en in veel gevallen bestaat er onenigheid over; wat de ene prozagedicht noemt, is voor een ander' verhaal. Zelf toef ik graag in zo’n grensgebieden en tijdens ’t voorbije jaar heb ik er dus danig mee geëxperimenteerd. Ik groepeerde ze per twee, waarbij het ene al meer prozagedicht was dan ’t andere. Eerder publiceerde ik in dit onderzoek Twee groene↗︎, Twee roze↗︎, Twee gele↗︎, Twee oranje↗︎, Twee keer cyaan↗︎, Twee blauwe↗︎, Twee keer magenta↗︎ en Twee keer paars↗︎. Omdat ik een beetje door mijn kleuren heen zit, en ook omwille van de lieve (wereld)vrede — kerst hé — sluit ik het experiment vandaag af met niet twee, maar Drie bruine. (Flor Vandekerckhove)  


Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.


Honderd titelloze eenparagraafverhalen verschijnt op 1 januari. Het e-boek is gratis voor elkeen die erom vraagt. Doe het nu en het boek valt op nieuwjaarsdag in je mailbox. ’t Is een cadeau van De Laatste Vuurtorenwachter. Doe het meteen via liefkemores@telenet.be↗︎.


vrijdag 24 december 2021

Kerst 2021, een traditie doorbroken!

Om de traditie te doorbreken zoek ik in mijn archief naar een beeld dat totaal niets met kerst te maken heeft. Mijn keuze valt op deze foto. U ziet buurman Michel Meesschaert in zijn oldtimer; ik weet niet waarom hij Ho Ho Ho roept. De passagier ben ik.



De Laatste Vuurtorenwachter bestaat inmiddels al zoveel jaren dat er al sprake is van tradities. Zo is er de traditie van het jaarlijkse anti-kerstverhaal. Daar stelt zich toch wel een probleem. Als anti-kerst al even traditioneel wordt als kerst, dan versterkt anti dat kerst en is ’t niet langer anti. 
Laat me kijken wat ik eraan kan doen.
Het ene jaar slaagt mijn anti-kerstverhaal al beter dan ’t andere, en zelden is het beter dan wat Eric Idle van Monthy Python ermee doet. In 2014 maak ik een vrije vertaling van diens lied Fuck X-mas, ge moet maar eens kijken, die vertaling staat daar↗︎. Verleden jaar vierde ik anti-kerst dan weer met een eigen provovers, gemakshalve kerst↗︎ genoemd. Van meer vindingrijkheid getuigt de titel die ik in 2019 voor het anti-kerstverhaal bedacht: De sprietvink en de zelflikkende poes↗︎. En zo is er elk jaar wel iets. Behalve dit jaar. Waarmee de traditie succesvol doorbroken wordt.
Flor Vandekerckhove

Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.


Honderd titelloze eenparagraafverhalen verschijnt op 1 januari. Het e-boek is gratis voor elkeen die erom vraagt. Doe het nu en het boek valt op nieuwjaarsdag in je mailbox. ’t Is een cadeau van De Laatste Vuurtorenwachter. Doe het meteen via liefkemores@telenet.be↗︎.


woensdag 22 december 2021

Nabespreking

Links op de Ezelpoort in Brugge wordt een versregel geprojecteerd. Rechts: Peter, vrouwelijke man in het land van macho’s.



In Brugge keren we weer van een film die met een bijbelcitaat eindigt: Verlos mijn beminde van de macht van de hond. Nog nagenietend passeren we de Ezelpoort waarop een vers geprojecteerd wordt: Als de ziele luistert. De poort overbrugt een water dat Stil Ende heet. Dat filmeinde, dat vers, de naam van dat water… Zoveel poëzie geconcentreerd! Zoveel vragen ook. Wat heeft de film ons getoond? Waarom heet dat water zo? Hoe luidt het hele gedicht?
De film heet The Power of the Dog (°), maar een goeie titel ware ook No Country For Soft Men, want dat is wat we menen te zien: in dit land van viriele cowboys is geen plaats voor een jongen als Peter die overdadig veel tederheid uitstraalt. Achteraf, de Ezelpoort traverserend, beseffen we dat de film werkt als een gedicht waarvan Martinus Nijhoff zegt: Lees maar, er staat niet wat er staat. Wie denkt te verleiden wordt verleid, manipulator wordt gemanipuleerd, heerser delft onderspit, softie blijkt beenhard, kansloze grijpt kans, antiheld wordt held… En dat alles dringt pas goed tot je door tijdens de nabespreking in 't naar huis gaan.
Het gedicht, waarvan een regel op de Ezelpoort geprojecteerd wordt, is van Guido Gezelle. Hij schrijft het in 1859. ’t Zijn woorden die Peter in 1920 in The Power of the Dog had kunnen zeggen. Ongetwijfeld zou hoongelach zijn deel geweest zijn, maar de lachers hadden eens moeten weten…
Als de ziele luistert
spreekt het al een taal dat leeft,
't lijzigste gefluister
ook een taal en teken heeft:
blaren van de bomen
kouten↗︎ met malkaar gezwind,
baren in de stromen
klappen↗︎ luide en welgezind,
wind en wee↗︎ en wolken,
wegelen van Gods heiligen voet,
talen en vertolken
't diep gedoken Woord zo zoet...
als de ziele luistert!
Flor Vandekerckhove


(°) Regie: Jane Campion. 2021. The Power of the Dog. 126 minuten. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Thomas Savage.



Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.


Honderd titelloze eenparagraafverhalen verschijnt op 1 januari. Het e-boek is gratis voor elkeen die erom vraagt. Doe het nu en het boek valt op nieuwjaarsdag in je mailbox. ’t Is een cadeau van De Laatste Vuurtorenwachter. Doe het meteen via liefkemores@telenet.be↗︎.


dinsdag 21 december 2021

Mijn eigen jaaroverzicht, deel 4 en slot (van oktober t.e.m. december)

Mede geïnspireerd door de vloed van jaaroverzichten presenteert ook De Laatste Vuurtorenwachter iets soortgelijks. En dan nog een in vier afleveringen, waarvan heden de laatste. (De eerste aflevering staat hier↗︎, de tweede daar↗︎ en de derde ginder↗︎.)


# 10. OKTOBER — Er zijn maar weinig mensen die ‘t weten, maar ik trek me graag terug op ’t platteland tussen de maïs, zoals deze foto van de Plattelandstelevisie bewijst. Maar de mooiste zonsondergang ooit↗︎ heb ik toch aan zee beleefd. # 11. NOVEMBER — En als ik me dan toch in een stad moet ophouden, dan graag bij mijn goede vriendin in Londen, alhoewel Oostende ook zijn charmes heeft, zoals bijvoorbeeld De moslima van de Konterdam↗︎. # 12. DECEMBER — En zo loopt 2021 ten einde einde, jaar waarin ik opgenomen werd in het world wide pantheon van laatste vuurtorenwachters. Jaarlijks komen we op 31 december bijeen op een geheim gehouden vuurtoren om ons daar onder het nuttigen van overdadig veel lapkoes↗︎ te buiten te gaan aan een extreme vorm van Zeemansverlangen↗︎. (Flor Vandekerckhove)           
[208-325-368]


Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.


Honderd titelloze eenparagraafverhalen verschijnt op 1 januari. Het e-boek is gratis voor elkeen die erom vraagt. Doe het nu en het boek valt op nieuwjaarsdag in je mailbox. ’t Is een cadeau van De Laatste Vuurtorenwachter. Doe het meteen via liefkemores@telenet.be↗︎.


maandag 20 december 2021

Mijn eigen jaaroverzicht, deel 3 (van juli t.e.m. september)

Mede geïnspireerd door de vloed van jaaroverzichten presenteert ook De Laatste Vuurtorenwachter iets soortgelijks. En dan nog een in vier afleveringen, waarvan heden de derde. (De eerste aflevering staat hier↗︎, de tweede daar↗︎.) (Wordt vervolgd)     [462-274]


# 7. JULI — Eindelijk zouden we gevaccineerd worden. Omdat een mens niet weet dat er in dat vaccin zit, namen we eerst een foto, om desgevallende veranderingen in ons metabolisme aan te tonen. Volledigheidshalve dien ik aan dit overzicht toe te voegen dat juli 2021 ook de maand was waarin ik onverhoeds door een femme fatale↗︎ benaderd werd. # 8. AUGUSTUS — Na vaccinatie bleken de veranderingen gelukkig minimaal te zijn. Komt het door dat vaccin dat ik in die maand het licht gezien↗︎ heb? # 9. SEPTEMBER — De zomer van 2021 was trouwens bijzonder vruchtbaar, in dat seizoen verscheen mijn boekje met een queeste naar de Vlaamse identiteit: in Roeselare liet Rodenbach zijn vogel los en ik mijn aapje. De meerwaardezoeker in u vindt er hier↗︎ meer over.  (Flor Vandekerckhove)

Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.


Honderd titelloze eenparagraafverhalen verschijnt op 1 januari. Het e-boek is gratis voor elkeen die erom vraagt. Doe het nu en het boek valt op nieuwjaarsdag in je mailbox. ’t Is een cadeau van De Laatste Vuurtorenwachter. Doe het meteen via liefkemores@telenet.be↗︎.



zondag 19 december 2021

Mijn eigen jaaroverzicht, deel 2 (van april t.e.m. juni)

Mede geïnspireerd door de vloed van jaaroverzichten presenteert ook De Laatste Vuurtorenwachter iets soortgelijks. En wel in vier afleveringen, waarvan heden de tweede. (De eerste aflevering staat hier↗︎.) (Wordt vervolgd)



# 4. APRIL — Door mijn toenemende bekendheid in de showbizz slaagde ik erin om beroemde bands, zoals The Band↗︎, naar mijn thuisgemeente te lokken.  # 5. MEI — Vlak voor het succes me naar het hoofd dreigde te stijgen, trok ik me in de vuurtoren terug om de werken van Charles Bukowski tot mij te nemen, zoals dit gedicht↗︎ dat je me samen met Bono hoort declameren. # 6. JUNI — Omdat al mijn optredens wegens corona gecanceld werden,  zette ik in juni mijn automobiel te huur, teneinde de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Het is daar, op de stoep, dat Tom Waits bij me kwam zitten, ge moet maar eens naar ons luisteren↗︎. (wordt vervolgd)                                                    [367-245-233]

Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.


Honderd titelloze eenparagraafverhalen verschijnt op 1 januari. Het e-boek is gratis voor elkeen die erom vraagt. Doe het nu en het boek valt op nieuwjaarsdag in je mailbox. ’t Is een cadeau van De Laatste Vuurtorenwachter. Doe het meteen via liefkemores@telenet.be↗︎.


zaterdag 18 december 2021

Mijn eigen jaaroverzicht, deel 1 (van januari t.e.m. maart)

Mede geïnspireerd door de vloed van jaaroverzichten presenteert ook De Laatste Vuurtorenwachter iets soortgelijks. En nog wel in vier afleveringen, waarvan heden de eerste: van januari t.e.m. maart. (wordt vervolgd)                                                                    [1765-141-190]


# 1. JANUARI — De jaarovergang van 2020 naar 2021 verliep voorspoedig, mede doordat mijn lievelingsdichteres Delphine Lecompte enkele zeer gesmaakte televisieoptredens maakte in De slimste mens ter wereld. Dat had als merkwaardig neveneffect dat ‘Mijn vriendin Delphine Lecompte’ bijna 2000 keer beluisterd werd. 't Is dan ook een wreed schoon gedicht, luister maar, het staat hier↗︎.  # 2. FEBRUARI — Dat succes stimuleerde me om op de ingeslagen weg verder te gaan en ik dook de platenstudio in om een song op te nemen, een serenade↗︎ uiteraard. # 3. MAART — Omdat een doorbraak in het smartlapgenre uitbleef, verlegde ik mijn focus naar de punk, wat me in maart `21 een spetterend optreden met John Cooper Clarke↗︎ opleverde. (Vervolgt)


Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.


Honderd titelloze eenparagraafverhalen verschijnt op 1 januari. Het e-boek is gratis voor elkeen die erom vraagt. Doe het nu en het boek valt op nieuwjaarsdag in je mailbox. ’t Is een cadeau van De Laatste Vuurtorenwachter. Doe het meteen via liefkemores@telenet.be↗︎.


donderdag 16 december 2021

Onbekend gebleven waarzeggers & voorspellers (II)


 
Ik heb hier↗︎ al eens een aflevering van deze nieuwe reeks gepost, maar deze tweede is zo mogelijk nog straffer. Het magazine The Boy’s Own Paper publiceert in oktober 1880 het verhaal van een man die tal van voorspellingen doet die later daadwerkelijk blijken uit te komen. Merkwaardig is dat die voorspellingen altijd tijdens barbecueavonden gebeuren, wat erop wijst dat de barbecue ouder is dan gedacht. Hoe komt het dat deze supervoorspeller de geschiedenis niet gehaald heeft? Dat komt doordat hij veel te veel voorspelde, zoveel zelfs dat het voor zijn tijdgenoten niet behapbaar was. Zo voorspelde hij ook nog dat sigaretten haast onbetaalbaar duur zouden worden, dat er een witte kassa in restaurants zou komen, dat het klimaat zou veranderen en dat de GB op den duur Carrefour zou heten, dat bosbranden, files en overstromingen dagelijkse kost zouden worden, dat Russische vrouwen zich op ‘t internet aan Vlaamse mannen zouden presenteren in de hoop er een frank aan over te houden, dat Bob Dylan de Nobelprijs zou winnen, dat koning Boudewijn geen lang leven beschoren was en zijn opvolger wel, dat Stefan Hertmans in ‘t Engels vertaald zou worden, dat de goden wel degelijk kosmonauten waren en dat Google dit verhaal tot bij u zou brengen. Zo’n supervoorspeller was dat!
[De tekening komt van het Britse The Boy’s Own Paper, waarin telkens een volledig verhaal verteld wordt. Van The Boy’s Own Paper verschijnen 2511 nummers, waardoor het een van de grootste in het genre is. Van 1879 tot 1913 verschijnt het blad wekelijks, daarna maandelijks. In het eerste decennium promoot The Boy’s Own paper het Britse rijk als de hoogste prestatie van de beschaving, en weerspiegelt het de racistische houdingen die destijds blijkbaar als vanzelfsprekend worden beschouwd. 
Story Papers↗︎ als The Boy’s Own Paper zijn populair van het einde van de 19e eeuw tot net voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Daarna ging men er nog wel mee door, maar de populariteit van de Comic Books↗︎ zorgde in de jaren vijftig en zestig voor de ondergang.] (fv)

Honderd titelloze eenparagraafverhalen verschijnt op 1 januari. Het e-boek is gratis voor elkeen die erom vraagt. Doe het nu en het boek valt op nieuwjaarsdag in je mailbox. ’t Is een cadeau van De Laatste Vuurtorenwachter. Doe het meteen via liefkemores@telenet.be↗︎.


Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.