Droom 38 (’t Molenhof)

Johnny Verplancke fotografeert al dan niet geklasseerd erfgoed in de staat waarin het zich bevindt. Zijn indrukwekkende collectie (bijna 4000 foto’s) staat hier⇲ op flickr. In 2021 maakte hij twee reeksen over ‘t Molenhof in Bredene. Die reeks leidt hij daar zelf in met een geschiedenis van dat erf. In een nachtelijke droom kom ik er terecht. Ik weet niet hoe of waarom. En wat erger is: ik geraak er niet meer weg.

Droom 38 — IK GA NIET zeggen dat ’t nachtmerries zijn, maar leuk zijn die dromen evenmin. Ik wil naar huis. Soms lukt het me, meestal lukt het niet. Zoals ook nu weer. Ik bevind me met anderen in ’t Molenhof. We toeven er opeengepakt in een kleine ruimte, vochtige muren, losliggende vloertegels. We verschuilen ons voor grote groepen die in stoet naar de hoogmis trekken. Dan schrik ik van de rekening die me gepresenteerd wordt, 9000 frank, ja, ik droom nog in Belgische franken. Ik besef dat ik belazerd word, maar betaal toch, want ik wil weg. Helaas vind ik mijn schoenen niet meer. Ik begrijp dat ik eens te meer in een gevangenisdroom terechtgekomen ben. Om weg te geraken is er maar een oplossing: ik moet een verhaal bedenken. (Flor Vandekerckhove⇲)

GAUW! is het eerste boekje dat ik schreef nadat ik eind 2013 besloot alleen nog digitaal te publiceren. Het verhaal, waarin ik over mijn kindertijd vertel, verscheen als e-boekje in 2014. Gaandeweg leerde ik meer over elektronisch schrijven. Het verhaal werd daardoor in opeenvolgende edities korter, ik voegde er links aan toe, waardoor lezers nu ook naar liedjes uit die tijd kunnen luisteren en herschreef het verhaal helemaal in 'provoverzen', een door mijzelf bepaalde vorm, met strenge regels die ervoor zorgen dat het tegemoet komt aan de verwachtingen van internetlezers: kort, eenvoudig, erg geschikt voor wie, zoals ik, een korte spanningsboog heeft… Zoals alle e-boeken van Uitgeverij De Lachende Visch is ook deze vijfde editie van GAUW! gratis voor wie erom vraagt. Doe het via liefkemores@telenet.be en de meiden van De Weggeefwinkel zorgen ervoor dat het boekje meteen in je mailbox valt (Vermeld GAUW en erg of je epub of pdf wilt.)

Niet toevallig op Aswoensdag: over de noodzaak van protest

De members van U2. Ik haal de foto uit de fanzine Propaganda, waarvan ik de kaft rechts afbeeld.

DOORDAT IK EEN mens met weinig cultuur ben, beperkt mijn parate kennis van U2 zich tot één songtitel, Sunday Bloody Sunday (1983). Die komt tot mij via de historische zondag in 1972 die eraan ten grondslag ligt, dag die mijn politieke visie mee gevormd heeft, dag waarop Britse soldaten in Derry vijftien vreedzame betogers neerschieten, bloedbad dat in 2002 in een indrukwekkende film vereeuwigd wordt. In die film is ook de song van U2 te horen.
Hoe zo’n dramatische gebeurtenis van volks verzet kunstenaars kan inspireren, boeit me al sinds ik als kind in cafés prenten zag waarop de Oostendse Vissersopstand (1887) verbeeld werd. In Hoe ik de Oostendse visserij ook elders weerspiegeld zag, som ik soortgelijke evenementen op die me later wisten te raken, telkens gelardeerd met sympathiserende kunstuitingen. Ik kan de reeks vandaag uitbreiden met Bruce Springsteen die On the Streets of Minneapolis zingt. Springsteen vertelt in de song over ‘een gewelddadige winter’, waarin ‘bloederige voetsporen’ de plekken markeren waar ‘genade had moeten zijn’. De song vernoemt de twee mensen die in die stad onlangs gedood werden: Renée Good en Alex Pretti. Springsteens voorbeeld werd inmiddels gevolgd door Billy Bragg met City of Heroes en nu ook door U2 met American Obituari.
Dat de U2-song op woensdag 18 februari uitkwam, heeft betekenis. Dat was Aswoensdag, dag van boetedoening voor gedane zonden. Waardoor Aswoensdag een profane, hedendaagse invulling krijgt. Sterker: het lied maakt deel uit van Days of Ash — waarin ‘ash’ weer naar Aswoensdag verwijst — een EP met songs (plus 'Wildpeace', een gedicht) over noodzaak van protest: Minneapolis, Gaza, Oekraïne, Iran, Soedan… En ’t sterkst van al, vind ik, is de daarbij horende editie van het fanzine Propaganda: zesenvijftig pagina’s bedenkingen, songteksten, uitleg en interviews met artiesten die aan de EP meewerkten. Met links naar de songs. Ge moet eens kijken hoe mooi dat gedaan is: Six postcards from the Present.
Flor Vandekerckhove⇲ 

De papieren versie van de roman (2012) is al lang uitverkocht, maar uitgeverij De Lachende Visch stelt u ter vervanging de digitale AMANDINE voor, ‘de paint it black-editie’, zo genoemd omdat de illustraties uit de oorspronkelijke publicatie ontbreken en ook omdat de song met die naam een rol in het boek speelt. 33 hoofdstukken, 231 bladzijden, meer dan 63.000 woorden. AMANDINE vertelt het epos van de Oostendse visserij en hoe die geschiedenis het leven van de ik-figuur tot vandaag tekent. Zoals alle e-boeken van De Lachende Visch is ook AMANDINE gratis. Schrijf naar liefkemores@telenet.be (vermeld de titel, zeg of je epub of pdf wenst) en De Weggeefwinkel stuurt het boek meteen naar uw mailbox.

Varianten op de Jailhouse Rock

Links: Flor Vandekerckhove en de Gentse kunstenaar Frank Van den Berghe als oudere mannen, older, wiser, sadder (maart 2025). Rechts: onderstaande anekdote heeft me later geïnspireerd tot ‘Een West-Vlaming als sterkste man van Gent'.

IN JUBILEE HITCHHIKER (°) lees ik dat de jonge Richard Brautigan een politiebureau binnenstormt en eist dat de flik hem opsluit. ’t Is een tragisch incident, de schrijver in spe is ten einde raad, vreest dat hij kwaad zal aanrichten en schreeuwt op die manier om hulp. Waarna hij in de psychiatrie terechtkomt.

Ik ken een soortgelijk gebeuren, een minder kwalijke variant. In de jaren zeventig zijn Frank Van den Berghe en ik vaak samen op pad, jonge mannen, wilde nachten. Tijdens zo’n nacht stappen we in Gent het politiebureau op de Poeljemarkt binnen en vragen er om een gunst. We willen ervaren hoe het is om opgesloten te worden. Of we niet even mogen ‘zitten’. ‘Ah’, zegt de flik, ‘moesten we iedereen opsluiten die erom vraagt, we zouden goed te doen hebben.’
Flor Vandekerckhove⇲

(°) As Hjortsberg. Jubilee Hitchhiker: The Life and Times of Richard Brautigan. 2013. Uitg. Counterpoint. 880 p.

Schone occasies

Links: de kop van de Duinenstraat Bredene, ik veronderstel eind jaren vijftig, begin zestig. Rechts: Ford Customline (1956).

Occasies — HIJ VRAAGT ER vijfendertigduizend voor. Onze Marcel wil maar dertig geven. Beiden spelen het hard en de verkoop gaat niet door. Tot Onze Marcel de man telefoneert: ‘Allee, ’t is goed. Vijfendertig.’ De Ford Customline is de mooiste occasie die hij ooit gekocht heeft. Ik herinner me de verkoper, caféuitbater-autohandelaar zonder tanden, Brylcreem, vetkuif, permanent alcoholgeurtje. Hij brengt enig avontuur in huis. Later koopt Onze Marcel via die mens een brommer voor me, een oude Superia, geen duizend frank denk ik. Van beide voertuigen herinner ik me de charmes en ook dat ze helaas nog kort te leven hadden. 

Flor Vandekerckhove⇲

Occasies is een ‘drabble’, een verhaal van exact honderd woorden. In 2019 verzamelde ik er zo negenennegentig in een boekje. Delphine Lecompte schreef het voorwoord. In de beste tradities van uitgeverij De Lachende Visch is ook dat e-boekje (pdf) gratis verkrijgbaar voor wie erom vraagt. Doe het via liefkemores@telenet.be, vermeld 99, en het valt vandaag nog in je mailbox.

We moeten het eens over Ivan Toergenjev hebben

Links Ivan Toergenjev. Rechts de zangers van de kortfilm.

SINDS 13 FEBRUARI kan je op Netflix The Singers (°) bekijken, korte film (18 minuten) die meedingt voor de Oscars. We zien een doorleefde kroeg waarin nog meer doorleefde tooghangers bier uit flesjes drinken. Working poor, zoveel is duidelijk. De waard wil zijn kroegtijgers aan ’t zingen krijgen, honderd dollar voor wie wint. Iemand opent met Early Morning Rain, hij wordt gevolgd door een ouwe met House of the Rising Sun, volgt een derde met It Hurts me too en de waard brengt Unchained Melody. De mannen overtreffen zichzelf, volgt een tedere verbroedering. De film sluit toepasselijk af met Leonard Cohen die Closing Time zingt. Maar eerst gebeurt nog iets anders. Ook de goedmoedige sul van het gezelschap, personage dat zich ’t liefst afzijdig houdt, overtreft zichzelf en heft tot verwondering van iedereen een Italiaanse aria aan. Die had niemand zien aankomen. De aftiteling vermeldt die aria niet, ik weet niet waarom. Met als gevolg dat ik nu per se wil weten welk lied die kerel aanheft. 
Het filmverhaal wordt voorafgegaan door een mededeling: ‘Geïnspireerd op een kort verhaal van Ivan Toergenjev uit 1850’. Heeft de film die aria meegenomen uit Toergenjevs verhaal? Dat zou kras zijn, ik ben benieuwd. Er bestaat een Nederlandse vertaling van Toerganjevs verhalen, zelfs een recente van 2024, maar in de plaatselijke bib is die — evenmin als de oudere vertaling trouwens, de bib heeft hier zelden wat ik zoek — niet te vinden. Engels dan maar. The Singers staat in het tweede deel van A sportman’s sketches. Dat boek (°°) haal je hier gratis van het net.
Ik ga erin op zoek naar de aria, maar vinden doe ik niet. Wel word ik ondergedompeld in een ferme brok Russische literatuur uit de negentiende eeuw. De auteur is een rijke landeigenaar, hij schrijft het verhaal in Parijs, terwijl lijfeigenen thuis zijn land omwroeten. Zijn eerste lezers zijn wellicht andere rijkaards, want ja, wie beschikt in die dagen over voldoende tijd en leesvaardigheid om met literatuur bezig te zijn? En wat doet zo’n rijke, belezen mens ter ontspanning op lange, koude Russische winteravonden? Met zijn verwanten zit hij rond de haard en leest voor uit dikke boeken waarin, naar onze eenentwintigste-eeuwse smaak, veel te veel woorden staan. De zangers is dan wel een kortverhaal, maar tegen de tijd dat Toergenjevs negentiende-eeuwse verteller in ’t café binnenkomt, hebben we al enkele natuurbeschrijvingen achter de kiezen. In de film daarentegen val je ’t café meteen binnen. Toergenjev beschrijft elk van de aanwezige mannen, weer goed voor vele honderden woorden. De film heeft aan een blik genoeg. Tegen de tijd dat iemand een zang aanheft heb je bij Toergenjev al achtentwintig bladzijden gelezen. De film doet het al na enkele minuten. Wat me toelaat te zeggen dat het lezen van Toergenjevs verhalen ook vandaag alleen weggelegd is voor mensen met veel tijd, zeer veel tijd. Ik, als collaborateur van de barbaren, kies enthousiast voor de filmversie. De film is overigens een geslaagd voorbeeld van mijn stelling die zegt dat Literatuur moet vreemdgaan.
En welke aria zingt die lamme goedzak dan op ’t einde van de film? De film zegt het niet en Ivan Toergenjev zegt het me evenmin. Ik vraag het aan Chatgpt: ‘De aria is vrijwel zeker ‘Vesti la giubba’ uit de opera Pagliacci van Ruggero Leoncavallo. Met zijn dramatische melodie en diepe droefheid brengt de aria de angst over van het personage, dat, hoewel emotioneel gebroken, een masker van vreugde moet opzetten en zijn optreden moet voortzetten, terwijl hij zijn pijn voor het publiek verborgen houdt.’  Wie wil kan het Pavarotti horen zingen.
Flor Vandekerckhove⇲

(°) The Singers. Regisseur Sam Davis. 18 minuten. Distributie Netflix. USA. Verhaal van Ivan Sergeevich Toergenjev. 

(°°) The Singers in 'A Sportsman's Sketches, Volume 2’ Works of Ivan Turgenev, Volume 2'. Apple Books. Translator: Constance Garnett. Release date: August 1, 2005 [eBook #8744] Most recently updated: October 12, 2014’. Language: English.

Het meisje uit de Duinenstraat

Kruispunt Duinenstraat en Kapellestraat-Driftweg in Bredene. Het straatdeel achter het geschilderde stopteken bestaat niet meer. Die ruimte maakt nu deel uit van het Duinenplein.

IN DE STRAAT was zij het meest nabij wonende meisje. En voor haar was ik de meest nabije jongen. We waren veertien. Zij stond aan een open winkelraam waar fruit geëtaleerd werd. Ik stond honderd meter verder, in het deurgat van de kiekenwinkel. We keken naar elkaar. Dat deden we niet één keer, niet soms, we deden ‘t heel de tijd. Op een dag kwam ze haastig mijn richting uit, wat de afstand plotsklaps inkortte. Ze sloeg de zijstraat in, waar een brievenbus was. Ik maakte me van ’t deurgat los. Op de hoek zag ik haar al terugkomen. We kruisten elkaar, zij aan de ene straatkant en ik aan de andere. Gegeneerd trok ze een opklimmende plooi in haar rok omlaag. Ik zag een witte knie. Ze lachte. Nooit had ik gedacht dat een knie zo’n effect kon hebben: de hemel klaarde open, mensen kwamen buiten, alom wapperden vlaggen, een politieagent regelde het verkeer, de dingen kwamen in beweging. Een witte knie!

Flor Vandekerckhove⇲

'De e-boeken (pdf of epub naar keuze) van De Lachende Visch zijn gratis. U bent in deze geen consument, u koopt dit literaire experiment niet, ik heb u nodig om het af te maken. De tekstkroes is als een beker waarin ik al mijn creativiteit gooi. Daar mengt mijn imaginatie zich met die van u, lezer, hopend dat er zodoende goud van komt.’ (Flor Vandekerckhove⇲)

Doe het via liefkemores@telenet.be en het boek valt vandaag nog in uw e-box.

Al die drank! (Schrijvers en alcohol)

Jack Spicer (links) en Richard Brautigan.

IN DE BIOGRAFIE van dichter-schrijver Richard Brautigan (°) heeft William Hjortsberg het ook over Jack Spicer die Brautigan terzijde stond bij ’t creëren van zijn meesterwerk, Forel vissen in Amerika. (°°) Brautigan had ingezien dat poëzie geen brood op de plank brengt, hij wilde proza schrijven. Spicer hielp hem, bijvoorbeeld zeggend: ‘Gooi alle goede zinnen weg.’ ’t Is minder vreemd dan het lijkt, ik kom er later nog wel op terug. Eerst leg ik een mapje aan, ‘compost’ bevattend, waarin later iets over die Jack Spicer kan groeien. 
Ik onthoud San Francisco Renaissance. Ik vind de titel van een bundel in ’t Nederlands vertaalde poëzie van die man: Citroenen, gedichten en zeewier, uitverkocht en alhier niet in de bib voorradig, uiteraard niet. Gelukkig is er ook de ouwe, trouwe dbnl die hier een vertaald gedicht van Spicer plaatst. Daarna lees ik in poets.org: ‘His increasing depression and alcoholism began to destroy even his closest friendships.’ Iets wat ook Brautigan overkomt. En nu ik erover nadenk: dat is ook de weg die Delmore Schwartz gegaan is, poëet wiens biografie hier ook nog ergens half gelezen ligt. (°°°)
Wat is dat toch in het schrijversgild met al die drank & depressie? Ge zoudt haast denken dat de act van het schrijven ernaartoe leidt. Wat ook geschiedde, herinner ik me opeens, voor vader en zoon James en Franz Wright. 

In The Thirsty Muse (°°°°) vind ik een lange lijst van alcoholische, Amerikaanse schrijvers: Sinclair Lewis, Eugene O’Neill, William Faulkner, Ernest Hemingway, John Steinbeck, Edward Arlington Robinson, Jack London, Edna St. Vincent Millay, F. Scott Fitzgerald, Hart Crane, Conrad Aiken, Thomas Wolfe, Dashiell Hammett, Dorothy Parker, Ring Lardner, Djuna Barnes, John O’Hara, James Gould Cozzens, Tennessee Williams, John Berryman, Carson McCullers, James Jones, John Cheever, Jean Stafford, Truman Capote, Raymond Carver, Robert Lowell en James Agee. Ik denk ook aan Dylan Thomas, Charles Bukowski en J.M.H. Berckmans. 
Over schrijvers en drank valt ongetwijfeld veel meer te zeggen en misschien doe ik dat ook eens. In afwachting formuleer ik een hypothese: auteurs drinken niet méér dan wegenbouwers, bankbedienden en pastoors. Ze schrijven er wel meer over, en over hun drinkgewoonten wordt ook door anderen geschreven, waardoor de literatuur een alcoholisch spoor achterlaat dat op den duur mythische proporties aanneemt. ’t Is, zoals gezegd, een hypothese.
Flor Vandekerckhove⇲

(°) William Hjortsberg. Jubilee Hitchhiker: The Life and Times of Richard Brautigan. 2013. Uitg. Counterpoint. 880 p. 

(°°) Richard Brautigan. Forel Vissen in Amerika. Vertaald door Peter van Oers. 2012. Uitg. Van Gennep A’dam. 160 p. 

(°°°) James Atlas. Delmore Schwartz. The Life of an American Poet. 1977. Uitg. Farrar, Straus & Girox. 417 p.

(°°°°) Tom Dardis. The Thirsty Muse: Alcohol and the American Writer. 1989. Uitg. Sphere Books Ltd London. 292 p. Eerlijkheidshalve dien ik hieraan toe te voegen dat het boek ook een lange lijst van Amerikaanse schrijvers geeft die géén alcoholici waren.

 

Werelds succes en onderdrukte menselijkheid

Toni Servillo in de rol van president Mariano De Santis

REGISSEUR PAOLO SORRENTINO heeft al eens geïmponeerd. Dat deed hij in 2013 met La grande bellezza waarin een wel erg sociabele protagonist op leeftijd, rol van Toni Servillo, over gemiste kansen treurt. In die filmische meditatie stelt Sorrentino oppervlakkig maatschappelijk succes tegenover persoonlijk falen. Plaats van het gebeuren: de Romeinse, decadente jet set.
Sorrentino doet het nu weer met La grazia. Deze keer is het in de besloten wereld van de hoge politiek, de raison d’état. Toni Servillo vertolkt nu de rol van president van de republiek. Ook in dat milieu mediteert de regisseur-scenarist over soortgelijke droefheden die met de leeftijd komen. Weer staat publiek vertoon tegenover persoonlijk falen. Veelzeggend is een scène waarin de Italiaanse president roerloos toekijkt hoe zijn bezoekende Portugese collega over de uitgerolde loper naar hem toe komt. In plots opkomend noodweer heeft de naderende bezoeker almaar meer moeite om overeind te blijven; de regen striemt, de wind raast, de rode loper wordt door rukwinden weggeblazen, de bezoeker komt ten val… Wat een menselijk drama! Maar het protocol blijft wel overeind, de opwachtende Italiaanse president doet wat van hem verwacht wordt: hij geeft geen krimp. De scene toont ons dat die president zijn bijnaam — ‘gewapend beton’ — niet gestolen heeft, maar het verhaal weet beter: niets menselijks is hem vreemd. Wat uiteraard betekent dat er veel meer over die film verteld kan worden. Dat doet bijvoorbeeld Maarten Jochems erg goed (en erg persoonlijk) in De stem van de president.

Flor Vandekerckhove⇲

La grazia. Italiaanse film, 131 minuten. Regie en scenario Paolo Sorrentino. Werd in 2025 genomineerd voor de Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië. Toni Servillo won er de Coppa Volpi voor beste acteur. Voor wie meer over het oeuvre van Sorrentino wil weten is er ‘Sorrentino’s films maken de tongen los’.

'Er zijn in de stad geen mannen met wie ik op straat gezien wil worden (…)'

Ernest Hemingway, portret van de man als openluchtschrijver.

ONLANGS LAS IK een citaat — ik weet niet waar, ik weet niet wiens — dat over een bibliotheek iets zei als volgt: ‘Iemand die een wijnkelder heeft, vraag je toch ook niet of hij ze allemaal gedronken heeft.’ ’t Is een opmerking die voor gemoedsrust zorgt wanneer ik mijn vinger over de ongelezen boeken in mijn kast laat gaan. Maar, zeg ik dan vergoelijkend, ’t Is niet omdat ze ongelezen zijn dat ik er niet over schrijven kan.
Toen ik in Gent woonde, liep ik regelmatig bij de Slegte langs. Haast altijd kwam ik met boeken buiten. Die stak ik thuis in de kast, zoals de wijnkenner dat met een fles in de kelder doet. Ik leidde een beweeglijk liefdesleven in die tijd, wat me van vrouw naar vrouw bracht en in die verhuizingen liet ik almaar meer achter: dream big, travel light. Daardoor staan her en der boeken die ik ooit de mijne noemen mocht. Of ze zijn in ’t containerpark terechtgekomen, wat waarschijnlijker is. 
Een collectie brieven van Ernest Hemingway heeft die verhuizingen overleefd. Ik weet niet hoe dat komt. Ik haal het boek (°) uit de kast, blader en vind maar één door mij onderstreepte passage. Op 15 september 1925 schrijft Hemingway een brief aan Ernest Walsch. Ik weet niet wie die Walsch is, zoek het op en zie dat ook die Amerikaan in 1922 naar Parijs trekt, net als Hemingway.

‘Ik heb mijn roman af—moet er van de winter nog eens goed doorheen gaan en uittikken. (…) Ik wil een wandeltocht ondernemen en mijn hoofd weer helemaal normaal laten worden. Het is van binnen hels vermoeid en nadat ik het boek af had heb ik er weer heel wat op los gedronken. Kan verdorie net zoveel whisky drinken als ik maar wil zonder dronken te worden omdat mijn hoofd zo moe is. Heb ook elke dag in de Seine gezwommen. Kouder dan de kust van Maine. (…) Heb er een hekel aan de herfst in de stad te verspillen. (…) Er zijn in de stad geen mannen met wie ik op straat gezien wil worden en ik ben bang om een van mijn vrouwelijke kennissen mee te nemen omdat ik een hekel heb aan complicaties, onwettige kinderen en alimentatie. Ga dus waarschijnlijk op mijn eentje maar voel me van binnen verdomd eenzaam en wou dat er iemand was om mee te gaan. (…)’

Waarom heb ik die passage destijds aangestipt? Ik heb waarlijk geen idee. Is er een reden waarom dat boek mijn trouweloos leven overleefd heeft? Geen idee. Al wat ik weet is dat het me vandaag een blogpost schenkt, als was het een goed glas wijn uit een fles die ooit in de kelder verloren werd gelegd.
Flor Vandekerckhove⇲

(°) Ernest Hemingway. Brieven 1. 1917-1934. Uitg. Villa, Bussem. 1983. Vertaling en inleiding John Vandenbergh. 318 p.

Tienerklanken

Links: aankondiging van het televisieprogramma. Rechts: presentatoren Nora Steyaert & Hugo Van den Berghe. 

WEER HEB IK een boek in wording. Genre, stijl en vorm zijn nog onzeker. ’t Wordt wellicht weer een experiment. Inhoudelijk richt mijn blik zich op mijn tienerjaren, vandaar de titel die verwijst naar een televisieprogramma dat in 1961 van start ging: Tienerklanken. Dat was meteen voor mij bedoeld, ik was twaalf, tiener in wording.
Wikipedia geeft een lijst van mensen die het programma doorheen de jaren gepresenteerd hebben: Louis Neefs, Nora Steyaert, Bob Boon, Hugo Van den Berghe, Regine Clauwaert, Bob Davidse en Walter Capiau. Wie van mijn generatie is, kent al die namen wel van een en ander, maar voor wat TIenerklanken betreft herinner ik me als presentatoren toch alleen maar Nora Steyaert & Hugo Van den Berghe. 
Op YouTube bekijk ik een uittreksel en zie ik dat het presenteren van een TV-programma in die tijd goed op slecht toneel lijkt. Herinner ik het me goed als ik zeg dat de Bob Boon Singers regelmatig mochten aantreden, Vlaams afkooksel van The Swingle Singers? Er werd ook plaats ingeruimd voor muzikaal tienertalent dat zo kans op ruimere bekendheid kreeg. Ik herinner me een popband die doodbedaard zijn ding deed. Niemand bewoog, de leadgitarist deed het zelfs zittend. In een tijd van hyperbeweeglijke Beatles vond ik die onbeweeglijkheid ferm impressionant, waaruit wellicht blijkt dat ik als tiener al een oude ziel had.
Flor Vandekerckhove⇲

Tienerklanken wordt het vervolg op GAUW!, het eerste boekje dat ik schreef nadat ik eind 2013 besloot alleen nog digitaal te publiceren. Dat verhaal, waarin ik over mijn prille kindertijd vertel, verscheen als e-boekje in 2014. Gaandeweg leerde ik meer over elektronisch schrijven en begon ermee te experimenteren. Het verhaal werd daardoor in opeenvolgende edities korter, ik voegde er links aan toe, waardoor lezers nu ook naar liedjes uit die tijd kunnen luisteren, ik herschreef zelfs het verhaal. Het experiment komt nu, denk ik, beter tegemoet aan de verwachtingen van internetlezers: ’t is kort, eenvoudig, erg geschikt voor wie, zoals ik, een korte spanningsboog heeft… 

Zoals alle e-boeken van Uitgeverij De Lachende Visch is ook deze vijfde editie van GAUW! gratis voor wie erom vraagt. Doe het via liefkemores@telenet.be en de meiden van De Weggeefwinkel zorgen ervoor dat het boekje meteen in je mailbox valt.