Hoe je met zelfbeklag moet omgaan [Oud worden voor beginners (8)]

Op de foto: Karel Dierickx (°1940 - 2014†) aan ’t werk in zijn atelier. Ik weet niet van wie de foto is, maar hij is of van Lieven Herreman of van Dirk Vermeire, Jules Vandevelde, Herman Selleslags, Dominique Provost of Sara Martens. Misschien komt hij uit het archief van Karel en vrienden. Meer erover op de mooi onderhouden website van wijlen Karel Dierickx.

Deze post maakt ook deel uit van een reeks 

Oud worden voor beginners. 

De hele reeks valt te lezen 

vanaf Oud worden voor beginners (7).

WANNEER TEGENZIN ME overvalt, omdat mijn rechteroog alleen nog wazen ziet, omdat mijn keel de rijst terugduwt, omdat ik almaar trager word, omdat frieten diarree voortbrengen, omdat ik al bij zwakke noordoostenwind een jasje dragen wil, omdat ik loden benen heb, omdat ik doof wordend ’t weeral niet gehoord heb, omdat ik mijn pillenvoorraad moet aanvullen, omdat ik bij elk tegenwindje voel hoe eenzaamheid met oude dag gepaard gaat, omdat mijn pik niet meer wil rechtstaan, omdat onlust me bij ’t minste overvalt; omwille van dat alles en ook omwille van een deel ervan, haast ik me te denken aan die keer in ’88 toen we ons in de Oostendse galerie Bureaux et Magasins bevonden en het tot een feestje kwam. Er was een koppel buitenlandse collectioneurs, waarvoor het evenement trouwens opgezet werd. In enkele uren, zeiden die achteraf, hebben we waarlijk de wereld van James Ensor leren kennen. Wat een nacht! Nathalie Brutin leidde het gebeuren, Luc Martinsen was er, net als academiedirectrice Chantal De Smet, kunstcriticus Hugo Brutin, fotograaf Steven Decroos, kunstschilder Jan Deconynck, graficus James De Coninck… En Karel Dierickx, inmiddels overleden, maar toen nog jong en losbandig, die me daar meegaf hoe ik met zo'n zelfbeklag moest omgaan. ’t Was in ‘t Frans, hij had het ergens gelezen, hij zei: ‘J’ai 48 ans. Je pose mes valises.’ Hij wachtte enkele tellen, waardoor ik dacht dat het een plat gezegde was, en zei toen: ‘Et je les reprends.’
Flor Vandekerckhove⇲

Wij, met zand in onze schoenen is een memoir (25 bladzijden), waarin ik terugdenk aan de weg die beeldend kunstenaar Luc Martinsen en ik afgelegd hebben, sinds onze eerste ontmoeting in 1988. Ik schreef dat boekje als een symfonie, een muziekstuk in drie delen, dat na het tweede deel onderbroken wordt door een interludium en afsluit met een coda. In de beste traditie van De Weggeefwinkel is ook Wij, met zand in onze schoenen gratis. U hoeft er alleen om te vragen. Mocht u interesse hebben, mail naar liefkemores@telenet.be⇲. (Vermeld 'Zand' en zeg 'pdf' of 'epub'.)

Joseph Conrad over de tyfoon: ‘Het ergste moest nog komen’

Op het terras van een flat in het majestueuze One Baelskaai ontmoeten Joseph Conrad (°1857 - 1924†) en De Laatste Vuurtorenwachter elkaar. Ze hebben het over het geweld dat zich enkele tientallen meters verder in zee kan afspelen. Maar hoe gaat het er eigenlijk aan toe in een tyfoon?

EEN TYFOON WORDT pas erg nadat je denkt dat het ergste voorbij is. In Verhalen van de zee van Joseph Conrad begint zo’n tyfoon op bladzijde 204: ‘Nauwelijks had hij getracht de deur te openen, of de wind greep haar in zijn baldadige vuist. Zich vasthoudend aan de klink werd hij over de drempel naar buiten gesleurd.’ Drie bladzijden verder begint een nieuw hoofdstuk, maar de tyfoon gaat door: ‘Terwijl hij met luider stem verklaringen deed aan zijn kapitein, breidde zich plotseling zwarte duisternis uit over de nachtelijke hemel. Zij viel in hun gezichtsveld als iets tastbaars. Het was alsof de reeds getemperde lichten der wereld geheel werden uitgedraaid.’ Op pagina 211 is de tyfoon nóg aan ’t razen: ‘De bewegingen van het schip overtroffen alles. De hulpeloosheid waarmee het heen en weer werd gegooid was angstwekkend; het stampte alsof het in een lege ruimte dook en telkens een muur vond waar het tegen op botste.’ Verder: ‘Op sommige ogenblikken stroomde de lucht tegen het schip, alsof ze door een tunnel werd gezogen, met een saamgeperste, massieve kracht, die de Nan Shan uit het water scheen te lichten en een ogenblik zwevende te houden, trillend van voor tot achter. En dan begon het stampen en slingeren weer, alsof de wind haar had laten terugvallen in een ketel ziedend water.’ Op de volgende bladzijde: ‘De Nan Shan werd door de storm geplunderd met zinneloze, vernielende woede: stormzeilen uit extra seizings gescheurd, dubbel geregen zonnetenten weggeblazen, brug schoongeveegd, pressings gebarsten, relings verbogen, lichtbakken vermorzeld — en van de sloepen waren er al twee weg. Zij waren verdwenen zonder dat iemand het gehoord of gezien had.’ Bladzijde 215: ‘De zeeën schenen van alle kanten uit het duister toe te schieten om haar te houden op de plek, waar zij bijna was ten onder gegaan. Haat was er in de wijze, waarop zij werd mishandeld; wreedheid in de slagen, die er vielen. Zij geleek een levend wezen, dat voor een woedende menigte werd geworpen: heen en weer gesmeten, geslagen, omhooggetrokken, neergesmakt, getrapt.’ U begrijpt dat het nog een eind doorgaat, ook na bladzijde 219 waar weer een nieuw chapiter begint. En ook na pagina 243 in alweer een nieuw hoofdstuk. En dan op bladzijde 255, vierenveertig pagina’s nadat de tyfoon van start gegaan is, staat daar opeens: ‘Het ergste moest dus nog komen’.

Flor Vandekerckhove⇲

Joseph Conrad. Verhalen van de zee. 453 pagina’s. Arbeiderspers. 1941. 

Zoeken naar Guillermo O’Joyce

Na lang zoeken vind ik een fotootje van Guillermo O’Joyce. Dat volstaat evenwel om een imaginaire ontmoeting met de obscure schrijver te ensceneren. Ter kennismaking nodig ik hem uit in hotel Helvetia te Bredene. In dat hotel heb ik eerder ook René Magritte ontmoet. Ik vermoed dat ik er later nog wel langsloop, 't is mijn manier om eens onder de mensen te komen. (De naam Helvetia leeft voort in het flatgebouw dat nu op de plaats van het hotel staat.)

UIT DE KINDLE-REKKEN van Amazon pluk ik een essaybundel voor 3,16 euro. (°) Voor geen geld ontdek ik een mij onbekende die schrijft op een manier die ik graag lees. Voor De Witte Raaf zijn die essays wellicht verwerpelijk simpel, bij mij zijn ze wel-gekomen.
Guillermo O’Joyce (°1941) — a.k.a. William Joyce, niet te verwarren met de gelijknamige Amerikaanse nazi — schrijft memoires, gedichten, romans en korte verhalen. Die bevinden zich niet (langer) op de boekenmarkt. Een overzicht vind ik in de William Joyce Blog, samengesteld door Elaine Ash die van zichzelf zegt dat ze schrijvers helpt bij editing, publishing en marketing. In het geval van O’Joyce is dat dan zonder resultaat. Vandaar dat de schrijver in St. Augustine, Florida de kost moet verdienen met op straat mondharmonica te spelen. Hij is 85 jaar!

Ik vind een interview uit 2016: ‘William Joyce heeft een intensieve literaire carrière achter de rug, waarvan de wisselvalligheden de oppervlakkige wispelturigheid van de industrie illustreren. Dit is een schrijver die (…) een eerste roman schreef, First Born Of An Ass (°°), die de recensenten verbijsterde (…) en hij ging door. Dat is wat schrijvers doen (…).’ Interviewer Richard Godwin spreekt met O’Joyce ‘over zijn plaats in de Amerikaanse literatuur.’ Vraagt de interviewer: ‘Wat is als schrijver jouw blijvende relatie met het Amerikaanse erfgoed?’ De schrijver antwoordt: ‘Ik heb niet genoeg geld voor de huur van volgende maand, dus mijn relatie met het Amerikaanse erfgoed is wel het minste van mijn zorgen. Ik hoop te kunnen volhouden zonder op straat te moeten slapen.’ (°°°)

Flor Vandekerckhove⇲

(°) O’Joyce, Guillermo. Miller, Bukowski and Their Enemies: Essays on Contemporary Culture. 160 p. Pinter & Martin, 2011.
(°°) First Born as an Ass (231 p. Watermark Press Inc. 1989) kan niet geleverd worden, zegt Amazon. Het boek wordt in Goodreads als volgt besproken (Google vertaalt): ‘Een grillig maar zeer origineel debuut dat de Amerikaanse droom op een uitbundige en meedogenloze, scatologische manier op de hak neemt. Gorm, Joyces held, is de eeuwige loser van zijn jeugd – moederloos, onintelligent, gepest (…) – tot hij op een dag een advertentie voor Charles Atlas op een luciferdoosje ziet en begint aan een bodybuildingcursus waardoor hij eruitziet als een Nathanael West-held op steroïden. Zijn deltaspieren maken van hem een ​​held op school en een beroemdheid in zijn stadje, het Pittsburgh van de jaren 50 (vooral nadat hij spontaan verandert in een fascinerende korsetverkoper op de hoek van de straat); maar hij kan nog steeds niet uitvogelen hoe hij zijn geslachtsdeel moet ontwikkelen of zijn obsessie met zijn darmen en hun verraderlijke bewegingen moet overwinnen (hij slikte als kind een kogellager in). Ten slotte, wanneer zijn voormalige babysitter en bodybuildcoach, mevrouw Vidoni, sterft, sleept Gorm haar lichaam door de hele stad, nauwelijks beseffend dat ze dood is, en hangt haar verwijderde wrat boven zijn gewichthefbank voordat hij zijn spieren laat zien – wat hij doet in een climax van een fysieke-cultuurwedstrijd die Joyces Swiftiaanse visie op de menselijke cultuur bevestigt. Na een duister, buitengewoon inventief openingsgedeelte, verhardt de fantasie geleidelijk tot een shockerende, burgerlijke stijl. Of blijven Joyces onmiskenbare verheerlijkingen gewoon te lang hangen?’
(°°°) Nog bronnen om iets over William Joyce te vernemen: The Savage Joy of Guillermo O’Joyce en de Blog van Les Edgerton.

Kwam Cyriel Buysse in 1911 met de auto naar Bredene? ‘Een draaitje aan den slinger en weg is hij.’

Links: Bij landhuis Daerupt in Deinze poseert auteur Cyriel Buysse met zijn stiefdochters in de Minerva.
Rechts: De imaginaire ontmoeting met Cyriel Buysse in de leeszaal van hotel Glibert in Bredene.
Rechts, bij het raam, ben ik ’s mans biografie aan ’t lezen: Het leven, niets dan het leven: Cyriel Buysse en zijn tijd. (J. van Parys. 2008. Uitg. Atlas. 992 p.)

WAT WE WETEN is dit. Hotel Glibert is een van de eerste hotels in Bredene. De uitbaters definiëren het als ‘familiepension, met café en restaurant.’ Er is ‘service par tables séparées’. Er zijn badkamers en er is elektriciteit. Er is telefoon (nummer 582). Wie met eigen wagen komt, kan die kwijt in de ‘ruime hotelgarage’. Meer over het hotel - en een mooie gevelfoto - staat in Op zoek naar Glibert… We mogen vermoeden dat het gebouw in 1911, na de winter, helemaal klaar staat om gasten te ontvangen.
En nu iets helemaal anders. Wie van mijn generatie is, kent Het gezin van Paemel, toneelstuk uit 1903 van Cyriel Buysse (°1859 - 1932†). Doordat er twee keer een televisiefilm van gemaakt wordt (1963 en 1978), hebben we het, denk ik, allemaal op tv gezien. Of in de cinema, want in 1986 is er ook een gelijknamige bioscoopfilm. 
Wat weet ik nog van Buysse? Ik weet dat hij In 1908 een Minerva koopt, befaamd Belgisch automerk, goed voor een topsnelheid van 80 kilometer per uur. Daarmee maakt hij reisjes en die laten sporen na in reisverhalen, zoals De vroolijke tocht (1911). Ik citeer een stukje: ‘De groote, gróóte gave van de auto is, dat men er mee komt in plaatsen, waar men anders nooit aan denken zou. Wie zal zich de moeite getroosten drie kwart van een dag in een kruipend locaal-treintje te verboemelen om ergens een streek of stadje te bezoeken, waar misschien wel een aardig, pittoresk gezicht, maar misschien ook een saaie teleurstelling wacht? De auto vindt die plekjes op zijn weg; zij komen vanzelf naar hem toe; en, vindt hij ze niet aardig, hij hoeft er niet te blijven, niet te wachten op een of ander tragen, problematischen spoortrein: een draaitje aan den slinger en weg is hij, naar betere oorden.’
Heeft Cyriel Buysse met die Minerva in 1911 Bredene bezocht? In ’s mans biografie vind ik niets wat daarop wijst. Dat ik desondanks schrijf dat hij in le salon de lecture van hotel Glibert present tekent, komt doordat Buysse deel uitmaakt van een verhaal. Door zo'n imaginaire ontmoeting krijgt het verhaal een licht surrealistische toets, iets wat ik bewust nastreef. Soms situeer ik zo'n ontmoeting in Gent, soms in Oostende en deze keer is ‘t in Bredene.

Flor Vandekerckhove⇲

In voettochten van 20 tot 30 kilometer wandelde Tania in 2020-21 rond heel Vlaanderen. Ik zette haar af waar ze vertrok en haalde haar op waar ze aankwam. Intussen zocht ik plekjes waar ik (over) kon schrijven. Dat leverde telkens een verhaal op, een impressie, een observatie, een vignet, een enkele keer ook een gedicht. 26 van die stukjes werden in 2021 verzameld in een boekje met als ondertitel ‘Een queeste naar Vlaamse identiteit’. Jan Loones leverde het voorwoord. Ook dit e-boekje (70 pagina's, veel foto's) van uitgeverij De Lachende Visch is gratis voor wie erom vraagt. Vragen doe je via liefkemores@telenet.be. (Vermeld ‘Langs Vlaamse wegen’. Alleen beschikbaar in pdf.)

Herinneringen aan Ons Zondagsblad

IN MIJN HOOFD was ’t zo dat er thuis waarlijk elke dag een nieuwe krant kwam, zeven dagen op zeven. Vandaar ook dat de krant dagblad heette, dagelijks een blad. Dat ging zo door tot de krant op zondag wegviel. In mijn hoofd was daar ook uitleg voor: facteurs eisten hun zondagsrust op. Ons Zondagsblad kwam in de plaats, dat marcheerde zonder facteurs. Ons Zondagsblad haalden we in de krantenwinkel van Paula.
Ons Zondagsblad was duidelijk iets voor zondagen. Grote foto’s, kleur. Een familie- en ontspanningsweekblad. Voor elkeen wat. Ik was er een hardnekkig lezer van, ook omdat er in die tijd voor kinderen niets anders te doen was. In Ons Zondagsblad las ik dat kinderen zonder armen geboren werden en dat hun vingers aan de schouders vastzaten. Softenon kwam in 1962 voor de rechtbank. Ik was dertien. t Was ook in Ons Zondagsblad dat ik van de mijnramp in Marcinelle vernam. Huilende vrouwen die samentroepten voor het afgesloten hekken. 1956. Ik was zeven.
Inmiddels besef ik al lang dat het in mijn hoofd een zootje is. Daar zit veel in wat nooit bestaan heeft. Elke dag een krant, ook op zondag, dat heeft nooit bestaan. Ik zie dat Het Volk lang voor mijn tijd al een magazine heeft dat, volgens Wikipedia, Het Zondagsblad heet. Het Zondagsblad? Ons Zondagsblad? Voor zover ik dat kan nagaan, gaat het om één en dezelfde publicatie die in de loop van haar bestaan verschillende titels heeft gedragen. Niet dat het belang heeft, maar ik ben wel telkens blij als er in mijn hoofd een beetje orde komt, 't is nodig.
Flor Vandekerckhove⇲

De tekstkroes is als een beker waarin ik al mijn creativiteit gooi. Daar mengt mijn imaginatie zich met die van u, lezer, hopend dat er zodoende goud van komt. De tekstkroes is een e-boek, 337 pagina’s, in 2026 uitgegeven door De Lachende Visch. De distributie gebeurt via De Weggeefwinkel. Het e-boek is gratis voor wie erom vraagt. Vermeld ‘Tekstkroes’ en zeg of u pdf dan wel epub verkiest. Doe het via liefkemores@telenet.be en het boek valt vandaag nog in uw e-box.

Meisjes met wie ik niet getrouwd ben (6)

Dit is het slot van een reeks Meisjes met wie ik niet getrouwd ben. Telkens exact honderd woorden, want 'In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister’. Als illustratie plaatste ik telkens een andere, vintage foto van de Koninklijke Baan in Bredene. 

DE EERSTE KEER dat ze me wegstuurde was dat omdat ik haar zusje wilde helpen bij het tekenen. Een tweede keer was ’t omdat ik zei dat klaprozen kankerblommen waren. De derde keer was ’t omdat ik niet kon rolschaatsen. Na drie keer wist ik wel zeker dat met haar trouwen uitgesloten was. Op weg naar huis dacht ik eraan om pater te worden, dan was ik van al die onzekerheden verlost. Dan moest ik alleen maar voortschrijden in een bruine pij. Ik kon goed zingen, wat me als pater van pas zou komen. En paters rookten allemaal een pijp. (Flor Vandekerckhove⇲)

GAUW! is het eerste boekje dat ik schreef nadat ik eind 2013 besloten had alleen nog digitaal te publiceren. Het verhaal, waarin ik over mijn kindertijd vertel, verscheen als e-boekje in 2014. Gaandeweg leerde ik meer over elektronisch schrijven. Het verhaal werd daardoor korter en beter. Ik voegde er links aan toe, waardoor lezers nu ook naar liedjes uit die tijd kunnen luisteren. Op den duur herschreef ik zelfs het verhaal. Het experiment komt nu tegemoet aan de verwachtingen van internetlezers: kort, eenvoudig, geschikt voor wie, zoals ik, een korte spanningsboog heeft… Zoals alle e-boeken van Uitgeverij De Lachende Visch is ook deze vijfde editie van GAUW! gratis voor wie erom vraagt. Doe het via liefkemores@telenet.be en de meiden van De Weggeefwinkel zorgen ervoor dat het boekje meteen in je mailbox valt.

Raoul Servais. Niet ten oorlog

Op 14 juli bezocht ik een Raoul Servais-tentoonstelling in Blankenberge. Rechts: op ’t einde van dat bezoek trad ik middels een imaginaire ontmoeting zelf binnen in de surrealistische wereld van Servais’ Nachtvlinders.

EEN KEER PER jaar neem ik in volle zomer de tram naar Blankenberge. In Exporuimte De Meridiaan bezoek ik dan telkens de zomertentoonstelling, waarna ik er een stukje over schrijf. Verleden jaar was dat Danny Willems haalt ze uit hun kot. Het jaar daarvoor De bende van Frans Masereel. In 2022 heette het Blankenberge wonderschone stad. In 2019 was het Who the fuck is Alice en in 2018 ging het over Michiel Hendryckx. De tentoonstelling loont ieder jaar zeer de moeite en dat is dit jaar niet anders.
De zomertentoonstelling van 2026 is een eerbetoon aan Vlaams filmanimator Raoul Servais (°1928 - 2023†). De titel — Niet ten oorlog — beklemtoont het pacifistische engagement van de kunstenaar. In een inleidend filmpje vertelt Servais over eigen oorlogservaringen die hem als knaap getekend hebben. 
De tentoonstelling toont originele cels, schetsen, tekeningen, etsen en archiefmateriaal. Er zijn vijf kortfilms van Servais te zien. Vier ervan passen in het thema antioorlog. De vijfde film, Nachtvlinders (1998), is een mooi eerbetoon aan de lyrische wereld van Paul Delvaux.
Raoul Servais is van Oostende en ’t is niet voor ’t eerst dat ik een tentoonstelling rond diens figuur & werk bezoek. Telkens weer doet hij me aan het boeiende artistieke milieu denken dat in Oostende floreerde. Na zijn studies ging Servais in hetzelfde gebouw als kunstschilder Maurice Boel wonen. Boel introduceerde hem in het cosmopolitische milieu van boekhandelaar Mathieu Corman (1901-1975), cineast Henri Storck (°1907 - 1999†) en surrealist Félix Labisse (°1905 - 1982†).
Daar denk ik aan terwijl ik op de terugweg naar de tram een ijsje nuttig. In de winkelwandelstraat bekijk ik mensen. Hugo Matthijsen zingt Blankenberge wonderschone stad / Ik wou dat ik in m'n achtertuin zo'n Blankenberge had. 
Flor Vandekerckhove⇲

Raoul Servais: Niet ten oorlog. Nog t.e.m. zondag 8 november. In Exporuimte De Meridiaan, Casinoplein 9, 8370 Blankenberge. Gratis toegang. Meer erover staat hier.    
Op 7 oktober gaat in Belgian Pier in Blankenberge (Zeedijk 261) een Kortfilmavond Raoul Servais door. 19,30 u. Inleiding Wouter Hessels. 20 uur: vertoning 8 kortfilms. 21.30 u: nagesprek. (inkom: € 8; jong volk: € 6; uitpas met kansentarief: € 1,60).

GESPREKKEN MET POLLEKE bevat 129 bladzijden prozagedichten, geschreven in het niemandsland tussen proza en poëzie. Waarbij het de lezer toekomt te oordelen of en waar de auteur de grens oversteekt. 

Zoals alle e-boeken van De Lachende Visch is ook GESPREKKEN MET POLLEKE gratis voor elkeen die erom vraagt. Schrijf naar liefkemores@telenet.be (vermeld POLLEKE, zeg pdf of epub) en vind het boek meteen in uw mailbox.

Maak plaats voor Gen Z

Eerst schreef ik de tekst. Daarna stuurde ik die naar de machinerie van de artificiële intelligentie en vroeg beleefd: maak er een passende illustratie voor als ge kunt.

In DS WEEKBLAD lees ik een stukje over de mij onbekende Louise Goedefroy (29). In een paginagrote foto heeft Louise haar blouse uitgetrokken. Ze zwiert er triomfantelijk mee in ’t rond. Ze is duidelijk de wereld aan ’t veroveren, al weet ik niet waarmee. Ik lees dat ze zangeres is en kookboeken schrijft. Ze behoort tot de Generatie Z, afgekort Gen Z — tussen 1997 en 2012 geboren en opgegroeid met smartphones en sociale media alsof ’t niets is. Ik heb zo’n kleindochters.
Enkele dagen eerder had ik in de krant gelezen dat Gen Z-youtubers de wereld veroveren met lowbudgetfilms. Kane Parsons (20) is de jongste regisseur die met een film (Backrooms, 2026) op nummer één in de Amerikaanse box office staat. Curry Barker (26) maakte de film Obsession (2025) voor wat ze in Hollywood een habbekrats noemen. Youtube-ster Markiplier verspreidde zonder distributeur en met behulp van zijn volgers de film Iron Lung over meer dan 4000 bioscopen. In de krant gaat die opsomming nog een tijdje door. Er staat ook uitleg: ‘(…) veel youtubers hebben bakken ervaring. Dankzij de directe feedback van hun volgers verfijnden ze hun kunst (…)’ Heel interessant voor Hollywood, ook omdat youtubers gewoon zijn het met weinig geld te doen. Die van Hollywood zijn nu TikTok en YouTube aan ’t afspeuren naar nog meer talent. Misschien passeren ze wel bij Louise Goedefroy die ook content creator is. Content creator? Ik zoek het straks even op.
Flor Vandekerckhove⇲

In ’t najaar van 2022 publiceerde ik een essay over de beatdichter Allen Ginsberg, Als de muziekwijze verandert, wankelen de stadsmuren. In de beste traditie van De Weggeefwinkel is ook dat e-essay gratis. PDF (10 pagina’s) of EPUB naar keuze. U hoeft er alleen om te vragen. Mocht u interesse hebben, mail naar liefkemores@telenet.be. (Zeg Ginsberg en ook pdf of epub.)

De kapitein van de Osschaert en de Oostendse Oosteroever

In een reeks korte posts breng ik de nieuwe bewoners van de Oostendse Oosteroever in contact met sagen die met hun wijk te maken hebben. Al duizend jaar verbergt zich daar, in de duinen, de kapitein van de Osschaert.

UIT DE VLAAMSE Volksverhalenbank: ’In Oostende woonde een man die kapitein was van de Osschaert. Op een dag werd zijn vaartuig aangevallen door een vloot van zeven Turkse schepen. De kapitein dacht alleen aan zichzelf, zei een schietgebedje en sprong in zee, zonder zich verder om zijn bemanning te bekommeren. Na zijn dood moest de kapitein als straf duizend jaar op zee ronddolen op een spookschip. Als men het spook tegenkwam, zeiden Oostendse vissers, mocht men er zeker van zijn geen vis meer te zullen vangen. Het spook verscheen vooral bij stormweer; anders verschool het zich in de duinen ten oosten van de stad.’ (Flor Vandekerckhove⇲) 

Nadat het leven me van stad naar stad had gebracht, van werk naar werk en van vrouw naar vrouw, streek ik in Bredene neer, waar ik ook mijn jeugd had doorgebracht. Daar startte ik een schrijfproject dat onderzocht hoe het anderen vergaan was. Ik delfde sporen van schoolmakkers op, jongens met wie ik tijdens m’n tienerjaren de schoolbanken in een Oostends college deelde. Had het iets te betekenen, het leven van die babyboomers in de sixties? Ik schreef er een boekje over, Tienerklanken, zo genoemd naar een TV-programma dat in die tijd voor ons gemaakt werd. Dat boekje is nu beschikbaar. Tienerklanken is een e-boek (117 pagina’s in pdf of epub naar keuze), uitgegeven door De Lachende Visch en gratis verspreid door De Weggeefwinkel. Vraag ernaar via liefkemores@telenet.be en het boekje valt vandaag nog in je mailbox. GRATIS! (Vermeld: ‘Tienerklanken’ en zeg epub of pdf.)

Oude mens leest krant en uit bedenkingen

DE KRANT HEEFT twee delen. Elk op hun manier leren ze me dat ik oud ben. Beginnen doe ik bij deel één. Die Bart De Wever is dat Guy Verhofstadt niet en is die niet gelijk aan Wilfried Martens? Al die staatsmannen herinneren me aan de tijd dat ik op barricades stond. Daar geraak ik nu niet meer op. Stramme benen.
Is ’t heet? Is dat niet als in 2022 — daar heb ik nog foto’s van — en deed die zomer me niet aan die van 1976 denken en aan die van 1967 en van daaruit ook aan die van 1958? ‘k Weet ’t wel, ‘t zijn simplistische gedachten. Stramme hersenen.
Trump is dat Ronald Reagan niet en was die niet als Nixon? Gaza is dat al niet bezig van in 1948? Poetin is dat Stalin niet? Dries Van Langenhove gelijkt die niet op Bert Ericksson, en nog meer op Joris Van Severen, strak in ’t pak? Heel dat eerste krantendeel heb ik vroeger al meermaals meegemaakt. Zo oud ben ik. 

Deel twee is anders. Ik maak het aanschouwelijk met de krant van 29 juni. Minions? Hybride sneakerschoenen? De technofiles? Rapduo Clipse? Johnny Marr? Leonardo Coumans? De problemen van Nele Van den Broeck? Dutton Ranch? Streamz? Niets, echt niets van al wat in dat tweede krantendeel staat, is verstaanbaar voor een oude mens als ik. Behalve, uiteraard, Casper en Hobbes, die altijd alles weer goed weten te maken.
Flor Vandekerckhove⇲

Uitgeverij De Lachende Visch publiceerde in 2025 Vanaf de vuurtoren, bundel met vijftig korte essays van Flor Vandekerckhove: ‘kort zijn ze zeker, maar zijn het ook essays?’ Zoals alle e-boeken van uitgeverij De Lachende Visch is ook Vanaf de vuurtoren (120 bladzijden) gratis voor elkeen die erom vraagt, ’t is een gift van de schrijver aan zijn lezers. De bundel (e-boek, pdf of epub naar keuze) ligt klaar in De Weggeefwinkel. Doe het meteen via liefkemores@telenet.be (vermeld de titel en zeg pdf of epub) en het boek ligt meteen in uw mailbox.