![]() |
| Op 16 november, onderweg naar Omonville-la-Rogue waar Tania met haar wandeling denkt op te houden, passeer ik Gréville-Hague waar Jean-François Millet geboren en getogen is. Hij heeft er een standbeeld waar ik bijna tegenop rij. |
IN 2019 ORGANISEERT Mr Mondialisation een wedstrijd. Opdracht: herinterpreteer een klassiek kunstwerk in het licht van de moderne wereld. Julie Nahon valt in de prijzen. Haar inzending, ’Déchets’, is een digitaal bewerkte parodie op Des glaneuses (Arenleessters) van Jean-François Millet. Nahon vervangt het landschap door een geasfalteerde weg, met een moderne skyline aan de horizon. De vrouwen verzamelen plastic flessen, blikjes… Het beeld wordt tienduizenden keren gedeeld op Facebook, Instagram… Curatoren vragen Nahon om het werk fysiek tentoon te stellen. Eind 2019 wordt Déchets opgenomen in de tentoonstelling The Poetics of Reason van de 5e Architectuurtriënnale van Lissabon. Begin 2020 wordt Nahon door de Franse organisatie Convergences uitgenodigd als gastspreker over de kracht van geëngageerde kunst bij het vergroten van klimaatbewustzijn.
Het succes is haar gegund, maar origineel is haar vondst niet. In 1964 doet de Amerikaan Ward Kimball het haar voor. Hij schildert toevoegingen direct over gedrukte reproducties van oude meesterwerken en publiceert zijn parodieën in zijn Art Afterpieces. Een van zijn bewerkte schilderijen is Millets Des Glaneuses waarbij hij kleurtonen en penseelstreken van Millet zo goed mogelijk nabootst. De aren zijn vervangen door afval, papiertjes en een vuilniszak.
Een mens zou bijna het origineel uit ’t oog verliezen. Boerenzoon Jean-François Millet schildert graag boerentaferelen, iets wat hij al van kindsdeel zeer goed kent. Zo ook Arenleessters uit 1857: arme vrouwen rapen na de oogst achtergebleven korenaren bijeen. Hun gezichten hebben geen identiteit. Ze gaan volledig op in hun werk. Het zijn iconen, meer dan dat ze individuen zijn.
Flor Vandekerckhove⇲
![]() |
| Links: Jean-François Millet. Arenleessters (1857), Musée d'Orsay, Parijs. Olieverf op canvas. hoogte: 83.8, breedte: 111.8 cm. Rechts: Julie Nahon. Déchets (2019). Digitale parodie. |

















