De gemankeerde beenhouwer en James Joyce

Nora Barnacle en James Joyce op weg naar hun huwelijk (1931). Derde is raadsman Fred Monro. Hij speelde een praktische rol bij het huwelijk.

EIGENLIJK HAD IK beenhouwer moeten worden. In Bredene. Dat ging niet door. Gevolg: de rest van mijn leven trok ik van job maar job, van stad naar stad en van vrouw naar vrouw. Nergens vond ik mijn draai. Tenzij in mijn hoofd, zoals Raymond in 't zijne. 
Bij tijd en wijle ben ik in mijn hoofd een ontdekkingsreiziger die zich een weg doorheen James Joyce baant. Soms loopt die weg via Finnegans Wake, soms is ’t doorheen Ulysses. Vandaag trek ik langs de Facebookgroep die zich Ulysses noemt. Daar stelt iemand een vraag die mij als gemankeerde beenhouwer recht naar de pens gaat. Ik vertaal: ‘Heeft iemand er wel eens aan gedacht dat Ulysses misschien volkomen willekeurige, betekenisloze onzin is die zomaar in zijn hoofd opkwam? En dat hij het simpelweg in prachtig proza ​​heeft verpakt? En dat er verder geen diepere betekenis achter zit?’ Op die vraag komen tweeënzeventig antwoorden, het ene nog verontwaardigder dan het andere. Ik onthoud er een: ‘Je hebt een verkeerd beeld van hoe je een boek moet lezen. Het gaat niet om wat erin staat (en er staat ongetwijfeld veel in 'Ulysses'), maar hoe je erop reageert. Een boek is een machine om mee te denken.’ Die mens heeft gelijk. Althans, dat is hoe ik meestal een boek lees, als een machine om mee te denken. (Jeff Tweedy doet het trouwens ook op die manier.)

Nu had ik als beenhouwer wellicht nog een uur worsten moeten draaien. Blij dat ik de stiel gemankeerd heb.
Flor Vandekerckhove⇲

Wij, met zand in onze schoenen is een memoir (25 bladzijden), waarin ik terugdenk aan de weg die beeldend kunstenaar Luc Martinsen en ik afgelegd hebben, sinds onze eerste ontmoeting in 1988. Ik schreef dat boekje als een symfonie, een muziekstuk in drie delen, dat na het tweede deel onderbroken wordt door een interludium en afsluit met een coda. In de beste traditie van De Weggeefwinkel is ook Wij, met zand in onze schoenen gratis. U hoeft er alleen om te vragen. Mocht u interesse hebben, mail naar liefkemores@telenet.be⇲. (Vermeld 'Zand' en zeg 'pdf' of 'epub'.)

Slapen in hotel Terminus Maritime, Oostende (een droom naverteld in exact honderd woorden)

Johnny Verplancke fotografeert al dan niet geklasseerd erfgoed in de staat waarin het zich bevindt. Zijn indrukwekkende collectie (bijna 4000 foto’s) staat hier⇲ op flickr. In 2012 maakte hij een reeks in het voormalige 'Hotel Terminus Maritime' met aansluitend het voormalige postsorteercentrum van Oostende.

Droom 40 — 'T IS EEN rittenkoers, ik maak reclame aan de arrivée. Om na de rit niet telkens naar huis te moeten keren, slaap ik onderweg in vervallen, leegstaande hotels. Nu lig ik ergens in hotel Terminus onder zeil. Mijn reclamepanelen verstop ik in een andere kamer, ook onder zeil. Men beweert dat ik de panelen ontvreemd heb, er is klacht neergelegd. Onzin, ik werk er al vele jaren mee. Ik kan mijn gelijk echter niet bewijzen. Evenmin kan ik verklaren waarom er maïskolven op getekend staan. De flikken doorzoeken het gebouw, ik slaap onrustig en hoop dat ze me niet vinden. (Flor Vandekerckhove⇲)

Elk najaar trek ik in ’t najaar naar de Pyreneeën. Terwijl Tania daar wandelt, kijk ik uit over berg & dal en werk aan een essay. In 2023 heette dat ‘Over schrijverschap’. Ik ging in dialoog met Haruki Murakami. We hadden het over beroep en arbeidsvreugde, vakmanschap en kunst, roeping en het nest waaruit je voortspruit.

Zoals al de e-boeken van uitgeverij De Lachende Visch is ook dit 23 pagina’s tellend essay gratis voor wie erom vraagt. Er is een PDF-versie en het is ook beschikbaar in EPUB. Vragen doe je via liefkemores@telenet.be⇲. Vermeld Schrijverschap en maak je keuze tussen pdf en epub (wie geen keuze maakt krijgt pdf toegestuurd)

’t Verandert fel met dat spel (Over artificiële intelligentie)

Kamagurka in Humo over AI.

’T WAS IN augustus 2023 dat een oud-schoolmakker me op de hoogte bracht van ’t bestaan van ChatGPT. Dat was naar aanleiding van een stuk dat ik schreef over Oscar Wilde en z’n (door mij moeilijk te begrijpen) verering van the British queen. Ik had nooit eerder van ChatGPT gehoord. Memorabel is ook dat die oud-klasmakker me in de val wist te lokken met een AI-vertaling van een gedicht van JP Rawie: Hoe kan ik deze maand beter beginnen dan met een gedicht dat ernaar genoemd werd. En ik herinner me ook een mail waarin hij - gepensioneerd leraar Nederlands - zei hoeveel tijd het hem, en ook mijn oud-leraar Nederlands ‘Ballong’, telkens gekost had om schoolopstellen te verbeteren: ‘Ik meen me te herinneren dat hij [Ballong] om de twee weken als schrijftaak een opstel gaf, die taken ook grondig verbeterde. Je moet het maar doen, hé. Toen ik zelf ooit een voltijdse opdracht Nederlands had en aan mijn 92 leerlingen een opstel gaf als taak, besteedde ik 10 minuten per opstel als verbetering. Reken maar uit: 15 uur verbeteren.’ Daar moest ik weer aan denken toen ik dit weekend in de krant een stuk over AI las, waarin ’t ook over het werk van een leraar Engels ging: ‘Wanneer Alain Winne een schrijfoefening van zijn leerlingen wil nakijken, neemt hij een foto van hun blad (…) om ze meteen te laten analyseren door artificiële intelligentie. Binnen enkele seconden verschijnt er een foutenanalyse. (…) Winne benadrukt dat hij zonder AI niet hetzelfde niveau van lesgeven zou halen. “Om twintig schrijfopdrachten grondig te analyseren was ik vroeger vijftien uur bezig. Nu doe ik dat in een halfuur.” (…)’
Wat me tot mezelf brengt. Ik denk wel dat AI in staat is om (zeker op den duur) goede verhalen te produceren: SF, fantasy, noir, detective, porno… De schrijver van genrefictie zal overbodig worden.  Zelf vind ik ook dat we dat soort boeken rustig aan de machine mogen overlaten. Wat AI niet kan is wat De Laatste Vuurtorenwachter doet: marginale, literaire stukjes produceren die elkaar aanvullen, tegenspreken, herhalen, afvallen, onderuithalen en overtreffen. De Laatste Vuurtorenwachter is een almaar veranderende mozaïek in wording, een kroes waarin ik, als ware ik een alchemist der letteren, de dingen meng: publiek dagboek en verhaal; essay en kladwerk; eenmanskrant en poëzie; fictie en non-fictie; memoir en vignet… Alles in de kroes, hopend dat u ’t leest en dat er literair goudstof achterblijft.

Flor Vandekerckhove⇲

De tekstkroes getuigt van een literaire praktijk in het tijdperk van digitale teksten en artificiële intelligentie. ’In de tekstkroes gooi ik al mijn creativiteit. Daar vermengt mijn imaginatie zich met de uwe, lezer, hopend dat er goud van komt.’

De tekstkroes is een e-boek, uitgegeven door De Lachende Visch. De distributie gebeurt buiten de markt, via De Weggeefwinkel. Het boek is gratis voor wie erom vraagt. Vermeld ‘Tekstkroes’ en zeg of u pdf dan wel epub verkiest. Doe het via liefkemores@telenet.be. en het boek valt meteen in uw e-box.

Old Men Blues

De Oostendse Langestraat in vroegere tijden. In die tijd had ik de blik van een jongeman. Nu is dat anders.

DE OUDERDOM KOMT als een dief in de nacht. 's Morgens word je wakker en je weet het. Je spert de ogen open en zegt: NU BEN IK OUD. Het overkwam ook mij. 

Die dag ging ik wandelen, zoals altijd, maar 't was toch anders. Ik zag dat ik het in korte stapjes deed. Ik leek Bob Dylan wel die, stijf van ’t zitten, vanachter zijn piano komt. Ik liet een zakdoek vallen en had moeite om die op te rapen, zo diep lag die zakdoek. ’s Avonds zei ik het onthutst aan Tania: ‘Ik zie het zelfs aan de manier waarop ik naar vrouwen kijk.’  
Dat is iets wat ik altijd graag gedaan heb, naar vrouwen kijken. Nu nog, maar ’t is toch anders. Ik ga niet beweren dat ik vrouwen vroeger als seksobject bekeek, maar ’t scheelde niet veel. Ik kan evenmin zeggen dat het een hobby was, maar 'k deed 't toch veel. Nu is dat kijken anders. Al wandelend denk ik daar veel over na en inmiddels weet ik het. Ik kijk nu naar vrouwen zoals ik inmiddels ook naar joggers kijk. Ik zie voorbije tijden. Ik wandel in een wereld die aan mij voorbijgaat. 
Vroeger maakte ik deel uit van die wereld. In 2021 ging ik voor Tania een bestelling afhalen in de lingeriewinkel op de Konterdam. In het pashokje was een klant met een setje in de weer en ik moest even wachten. Ik nam plaats in een fauteuil en kreeg koffie aangeboden. In die omgeving moest ik aan Roland Topor⇲ peinzen die zei: ‘Vrouwelijke lingerie is het enige tastbare bewijs voor het bestaan van God.’ Toen kwam de vrouw uit het pashokje en ze inspireerde me ter plekke tot De moslima van de Konterdam⇲.
Flor Vandekerckhove⇲

Uitgeverij De Lachende Visch presenteert Vanaf de vuurtoren, bundel met vijftig korte essays. Zelf zeg ik erover: ‘Kort zijn ze zeker, maar zijn het ook essays?’ Zoals alle e-boeken van uitgeverij De Lachende Visch is ook Vanaf de vuurtoren gratis voor elkeen die erom vraagt. De bundel (e-boek, pdf of epub naar keuze) ligt klaar in De Weggeefwinkel. Doe het meteen via liefkemores@telenet.be (vermeld de titel en zeg pdf of epub) en het boek ligt meteen in uw mailbox.

Gelukkig als in het bijzijn van een vrouw

Inzet: de hoes van de langspeelplaat. (Hoesontwerp Albert Szukalski.)

IN DE TIJD dat ik de strumstick leerde manipuleren - instrument gemaakt voor mensen die geen instrument bespelen - verdiepte ik me ook in de liaison tussen poëzie en muziek. Tom America deed het met Delphine Lecompte, Allen Ginsberg deed het met Paul McCartney en later ook met The Clash, Robert Bly deed het met soefiemuzikanten… En uiteindelijk deed iedereen het met elkaar. Wat ik toen niet wist, is dat Patrick Conrad het ook gedaan had met Roland Van Campenhout. 
In 1973 produceert Pink een vinylplaat waarop Patrick Conrad zijn Gelukkig Als In Het Bijzijn Van Een Vrouw declameert. Hij wordt begeleid door Luc Renneboog (fluit), Roland (zang, gitaar, fluit) en Philippe De Chaffroy De Course (viool). De plaat wordt opgenomen in de Sunflower Studio in Gent, bij Roland thuis dus. Beide kanten van de langspeelplaat zijn volledig op kraak te beluisteren en er staat ook een stukje op YouTube.
Conrads biograaf (°) zegt erover: ‘De elpee Gelukkig als in het bijzijn van een vrouw (1973) was dan weer een uniek project, waarbij de psychedelische muziek van een jonge Roland van Campenhout gecombineerd werd met poëzie van Conrad en artwork van Albert Szukalski.’ En verder: ‘(…) Dit alles maakt van Gelukkig als in het bijzijn van een vrouw een staaltje van intermedialiteit dat in het Nederlandse taalgebied op dat moment uniek mag worden genoemd.’ ‘De elpee, waarvan de oplage driehonderd genummerde en gesigneerde exemplaren bedroeg, werd voorgesteld op 30 oktober in galerie De Zwarte Panter. Het werd een hele show: Conrad arriveerde samen met Gisela en Szukalski in een Rolls-Royce voor de poort van de galerie in de Hoogstraat. In een wit pak, zwart satijnen hemd met strik en op hippe plateauzolen betrad hij als een echte superstar de goed gevulde kapel van De Zwarte Panter. Daar werd hij begroet door de inleider van dienst Karel Jonckheere, die trouwens op 26 april tot ere-Pink Poet was benoemd. In de zaal wachtten de andere Pink Poets hem op (…) Na Jonckheeres inleiding las Conrad enkele gedichten voor begeleid door de muzikanten, al wilde de techniek niet mee en moest de dichter noodgedwongen playbacken.’

Flor Vandekerckhove⇲

(°) Manu van der Aa. Patrick Conrad. Leven, liefdes en werken van een Pink Poet. biografie. 2025. Uitg. Pelckmans. 336 p. Dit is m’n tweede post geïnspireerd door deze biografie. Het eerste heet Leren schrijven met Patrick Conrad. En er volgt nog: in de maak is een post over ‘Het eerste Artiestenwielercriterium in Opdorp’, 11 september 1971.

 

Een huiselijk verhaal over winterweer (drie zinnen)

www.youtube.com/watch?v=iIm7y6lh46U

Sneeuw — OPKIJKEND VAN MIJN Mac zie ik dat het plots begint te sneeuwen. Leugenachtig zeg ik aan Polleke dat het sneeuwt in de zomer. Maar Polleke kijkt alleen op als hij honger heeft. (Flor Vandekerckhove⇲)

Driezinnenverhalen zijn experimenten in het maken van extreem korte verhalen, uitgaand van 't vermoeden dat internetlezers scrollen, surfen & swipen en dat ik bijgevolg maar korte tijd heb om hun mijn verhaal te tonen. In plaats van daar meewarig over te doen, neem ik die realiteit ter harte. 

In het e-boekje 2HONDERD 3ZINNENVERHALEN & 1LINERS verzamel ik er 200. Het boekje heeft als bijkomende plus dat je elke titel kunt aanklikken, de hyperlink leidt je dan naar een video waarin het verhaal geïllustreerd wordt en te horen/zien valt, 200 YouTube-producties in totaal. EN DAT ALLES IN 1 BOEKJE ! Zoals alle digitale publicaties (pdf en EPUB) van De Lachende Visch is ook 2HONDERD 3ZINNENVERHALEN & 1LINERS gratis. Mail erom en je bestelling wordt meteen aangepakt door de juffrouwen van De Weggeefwinkel. (en vermeld de titel: in dit geval ‘200’, dan begrijp ik het wel.): liefkemores@telenet.be⇲.

Herinneringen aan de drukkerij

Noël, uitbater van drukkerij De Smet op de Hendrik Baelskaai, Oosteroever Oostende. Hij toont een historische personeelsfoto van de drukkerij van Pros Vandenberghe.

NAAST AL DE indrukwekkende, nieuwe hoogbouw op de Oostendse Baelskaai staat ook nog een en ander dat aan vroeger herinnert, tijd waarin de visserij op zichzelf volstond om op de Oosteroever - en ver daarbuiten - een hele sector draaiend te houden. Visserskroeg The Sailor is zo’n restant dat trouwens nog steeds in goede doen is. Dat is ook de daarnaast gelegen drukkerij De Smet. Noël nam die drukkerij over nadat Martine Vandenberghe de boeken had neergelegd. in 1988-89 heb ik er gewerkt en ook toen ik niet langer aan een drukpers stond, kwam ik er nog lang over de vloer met kopij voor Het Visserijblad.

Die drukkerij draagt veel Oostendse geschiedenis in zich. Niet alleen Het Visserijblad werd er gedrukt, dat was ook zo voor Het Nieuwsblad van de Kust, weekblad dat de concurrentie met De Zeewacht aanging, en Vandeweek, reclameblad waarin Tips-uitgever Norbert Haeck de stiel leerde. Sociaal-liberaal Henri Degraeve bracht er kopij binnen voor De Kustbode. Camiel Devos liet er De Vlaamse Jager drukken en er was ook een Blankenbergs reclameblad, De Nieuwe Heraut, uitgegeven door het rechtse woelwater Bernard Callens. Soms stonden al die uitgevers er samen in het opmaakkot, ik herinner me de jongenssfeer van mannen die een tijdschriftje maken. 
Die jongenssfeer voelde ik ook elders in Oostende. Er was weekblad Tijdingen van de familie Lievens, daar zorgde een meisje voor de jongenssfeer. Ook was er wekelijks Le Courrier du Littoral, krant met een sterke overlijdensrubriek. Weet iemand nog waar Herman Moerman zijn Duinhelm liet drukken? (En hoe zag dat blaadje er eigenlijk uit?) Wie heeft nog een exemplaar liggen van Jan Olsens (linksflamingante?) Het Penoen? Beeld ik me die jongenssfeer alleen maar in? Niet helemaal toch, wat blijkt uit een foto waarop ik Henri Degrave zie staan, journalist Edward Lauwers, cinemauitbater Pierre Vanhakendover, journalist John Hermans, de toen nog jonge Herman Moerman en Michel Bailly, journalist van de Courrier du Littoral. Ge moet maar eens klikken op Wat ik van Herman Moerman geleerd heb, ge zult zien: de guitigheid stroomt van de groepsfoto.
Flor Vandekerckhove⇲

Wij, met zand in onze schoenen is een memoir, waarin ik in 25 bladzijden terugdenk aan de weg die Luc Martinsen en ik afgelegd hebben, sinds onze eerste ontmoeting in 1988. Ik schreef dat boekje als een symfonie, een muziekstuk in drie delen, dat na het tweede deel onderbroken wordt door een interludium en afsluit met een coda. In de beste traditie van De Weggeefwinkel is ook Wij, met zand in onze schoenen gratis. U hoeft er alleen om te vragen. Mocht u interesse hebben, mail naar liefkemores@telenet.be↗︎. (Vermeld 'Zand' en zeg 'pdf' of 'epub'.)

Hoe zwart was Ivo Michiels?

 Rechts: Sigrid Bousset, auteur van Wat ik haar niet vertelde. ‘Ik’ uit de titel is Ivo Michiels (inzet).

HET IS NIET voor ’t eerst dat ik een boek van Sigrid Bousset tot mij neem. Eerder las ik al haar gesprekken met Ivo Michiels. (°) Dat boek leidde me naar de schrijver zelve en de combinatie Sigrid-Ivo vond ook al zijn weg naar twee blogposts: De Laatste in gesprek met Ivo Michiels en Schrijver, ik vraag het je: ‘Waar gaan we naartoe?

Weer bevind ik me bij Bousset, nu in een boek dat, blijkens de titel, vervolg is van het eerste. Nu gaat het over Wat ik haar niet vertelde. (°°) En dat is nogal wat. Zo verwittigt ons al de flaptekst van Tom Lanoye: ‘Wie wil begrijpen wat zich achter de regels van Michiels’ avontuurlijke teksten verborgen hield, móet dit boek lezen.’

Ik bevind me op bladzijde 61 en ik heb al ferm veel notities en markeringen achtergelaten, strepen en omgeplooide hoekjes. Daar stoot ik nu op dit citaat, woorden van Ivo Michiels. Hij schrijft ze in een Vlaams-nationalistisch tijdschrift, in 1947, dat hij volgens Wikipedia mee heeft opgericht. Hij was toen al wegens collaboratie geïnterneerd geworden en inmiddels weer op vrije voeten: 

‘Geholpen door de belangstelling van de bezetter voor onze culturele waarden, naast de romantisch-heroïsche klank van de oostfront-strijd, richtte heel hun wezen zich op de verovering van het edele, het schone, het grootse, vooral het grootse. Eindelijk zouden zij aan hun heerlijke dromen een daadwerkelijke gestalte kunnen geven. En in die zin blijft de houding van deze jongeren ten overstaan van de rassentheorie bijvoorbeeld, dan ook te verstaan. Wat zij hiervan oppervlakkig konden aanvoelen was niets anders dan een gevoel voor schoonheid, nu alle misselijke en verderfelijke invloeden uit het volk zouden geweerd worden. De middelen die daartoe moesten worden aangewend, konden op hun naïef en uiteraard nog onbesmet gemoed, niet inwerken. Alleen het eindresultaat hield voor hen zijn verbindende glans. … Daar bleef de geest van de collaborerende jeugd steeds zuiver en ideologisch voldragen.’ (°°°) 

Ik lees en herlees: ‘onze culturele waarden’, ‘de romantisch-heroïsche klank van de oostfront-strijd’, ‘misselijke en verderfelijke invloeden uit het volk zouden geweerd worden’, ‘zuiver en ideologisch voldragen’. Een misselijk makende oefening in close reading. 

Ik wil niet op het boek vooruitlopen, ik moet nog zien of en hoe het denken van Ivo Michiels zich al dan niet ontwikkelt. Eerst wil ik iets anders kwijt. Ik ben niet van de generatie van Ivo Michiels (°1923 - 2012†), ik ben van een volgende, maar ik herken de katholieke dorpssfeer die Bousset in haar boek uittekent, Ik herken de beklemming ervan en ik herken de lokroep die het Vlaams-nationalisme daar laat horen. Die woorden van Ivo Michiels lezend, mag ik me gelukkig prijzen dat Mei 68 op mijn pad gekomen is. Goed begrijpend waaraan ik ontsnapt ben, zeg ik ook vandaag nog loud & clear: Ja, ik ben een soixante-huitard. Zo. Dat moest er eerst even uit. Nu verder lezen.

Flor Vandekerckhove⇲

(°) Sigrid Bousset. Meer dan ik me herinner. Gesprekken met Ivo Michiels. 2011. De Bezige Bij, A’dam. 270 p.

(°°) Sigrid Bousset. Wat ik haar niet vertelde. 2025. A’dam. De Bezige Bij. 480 p.

(°°°) Ivo Michiels. ‘Hedendaagse jeugdproblemen (i)’. Golfslag, jaargang II, 5, 1947. (Ik citeer uit Bousset.)

Een apotheker en zijn straffe toebak

De kop van de Duinenstraat in Bredene. De winkelgevel van de apotheek (vooraan links op de foto) is veranderd, maar tot vandaag valt aan de vitrines te zien dat daar een apotheek geweest is. (Op de foto wijzen tal van publiciteitsborden erop dat er in de winkel ook een fotoafdeling was, de twee zaken werden binnen gescheiden door een poortje.)

WAT EEN MERKWAARDIGE man was dat toch. In de apotheek bewoog hij zich achter een hoge, donkerbruin geverniste toonbank, met alleen in ’t midden een smalle mogelijkheid tot communicatie. Dat de man Franstalig was, Nederlandsonkundig zelfs, verkleinde de afstand niet, au contraire. Boezemde hij me schrik in of was het ontzag? Doktersbriefjes zorgden er hoe dan ook voor dat ik me er als kind met een ‘merci’ vanaf kon maken. 
Doordat ik uit een tijd stam waarin omzeggens alle mannen tabak rookten, rookte ook de apotheker. Door die smalle opening in de toonbank zag ik hem met poeders en pillen in de weer, terwijl hij achteloos een Gitane opstak, een gele sigaret, met sigarettenblaadjes gemaakt van maïspapier. Dat gele papier kwam, vermoedde ik in mijn kinderlijke naïviteit, de gezondheid ten goede. Was er in de wijk nog iemand die zo’n Gitanes rookte? Veel later heb ik het zelf geprobeerd, Gitanes maïs, maar dat was niet vol te houden, wegens veel te straffe toebak.
Flor Vandekerckhove⇲

In 2017 publiceerde De Lachende Visch een boekje van veertig bladzijden, met als titel De X-files van Bredene. Het boekje verzamelt handpalmverhalen die ik eerder in De Laatste Vuurtorenwachter gepubliceerd had. Her en der werden details aangepast, de titels werden verkort tot een woord. 

Al deze verhalen hebben twee zaken gemeen. Ten eerste behoren ze tot het genre dat fantasy heet (of het is een parodie op dat genre, dat kan ook) en ten tweede spelen ze zich af in Bredene, de plek waar ik mijn jeugd doorbracht en waar ik op mijn oude dag weer gaan wonen ben. In de beste traditie van De Weggeefwinkel is ook dit e-boek (in dit geval alleen pdf) gratis verkrijgbaar voor wie erom vraagt. Doe het via liefkemores@telenet.be (vermeld X-files) en het boekje valt meteen in je e-box.

Oneliner van mijn schoenen

Van Gogh schilderde tijdens zijn Parijse periode verschillende stillevens van schoenen (rechts) of laarzen (midden). Het schilderij links werd later gemaakt, in Arles, en toont een eenmalige terugkeer naar het motief. Hier heeft Van Gogh de schoenen in een specifieke ruimtelijke context geplaatst: de rode tegelvloer van het Gele Huis. We kunnen niet alleen de omgeving identificeren, maar wellicht ook de eigenaar van de schoenen. Er is gesuggereerd dat dit "stilleven van oude boerenschoenen" die van Patience Escalier zou kunnen zijn, wiens portret Van Gogh rond dezelfde tijd, nazomer van 1888, schilderde.

als ik er al niet lang in stond zou ik niet graag in mijn schoenen staan

MIJN ONELINERS (altijd 17 lettergrepen, geen kapitalen, geen leestekens) en driezinnenverhalen zijn experimenten in het maken van extreem korte verhalen. In het e-boekje 2HONDERD 3ZINNENVERHALEN & 1LINERS verzamel ik er zo 200. Het boekje heeft als bijkomende plus dat je elke titel kunt aanklikken, de link leidt je dan naar een video waarin het verhaal geïllustreerd wordt en ook te horen/zien valt, 200 YouTube-producties in totaal. EN DAT ALLES IN 1 BOEKJE ! Zoals alle digitale publicaties (pdf en EPUB) van De Lachende Visch is ook 2HONDERD 3ZINNENVERHALEN & 1LINERS gratis. Mail erom en je bestelling wordt meteen aangepakt door de juffrouwen van De Weggeefwinkel. (Vermeld de titel: in dit geval ‘200’, dan begrijp ik het wel.): liefkemores@telenet.be⇲.