Ilja Leonard Pfeijffer over het schrijversvak

Deze post is een test. Ik wil onderzoeken hoeveel mensen hier komen kijken, zonder dat ik er one way or another 'Oostende' aan koppel, zoals ik wel doe in Over de pretentie van Ilja Leonard Pfeijffer en ook over de mijne. En zonder dat ik er gewag over maak op Facebookgroepen van Bredene en Oostende. Ik wil onderzoeken of dit mijn vermoeden bevestigt, dat zegt dat hier nauwelijks mensen naar zullen kijken. Want dit is wat ik denk: niemand prijst me om mijn spetterende literaire stijl. Niemand roemt mijn spitsvondige, literaire benadering van de surfende, swipende en scrollende medemens. Ik ga gebukt onder het imago van een die over Bredene en Oostende schrijft. Soortement heimatschrijver. 

DE JOOST ZWAGERMAN Lezing is niet zomaar een lezing, ’t is een gebeurtenis waarop jong talent een kans krijgt, kunst getoond wordt en muziek gespeeld. Altijd op de verjaardag van de overleden naamgever.  Voor wat 2025 betreft is het ook Pfeijffer die zijn stuk voorleest: Eerder was er al zo’n lezing in 2022 en een in 2024. De lezing die Ilja Leonard Pfeijffer in 2025 verzorgt is inmiddels in een boekje gepubliceerd. (°)
Pfeijffer roept schrijvers, uitgevers en lezers op tot plichtsbesef. ‘We dienen (…) ons bewust te zijn van de verantwoordelijkheid die wij (…) dragen (…).’ Literatuur heeft immers een belangrijke functie. ‘Het is de schatkamer waarin ligt opgetast wat ons tot mensen maakt.’ Daarvan moeten zich bewust zijn ‘niet alleen de bibliotheken maar ook de uitgeverijen, het hele literaire bedrijf en nadrukkelijk ook de lezers (…)’ Zij allen zijn ‘de schatbewaarders van dit archief van menselijkheid.’ En verder: ‘De schrijvers van nu hebben de taak om dat archief up to date te houden en aan te vullen met hun eigen particuliere ervaringen, hetgeen voorwaar geen geringe verantwoordelijkheid impliceert.’ ’t Is iets wat ik alleen maar kan beamen. Vandaar ook de ondertitel van De Laatste Vuurtorenwachter: ‘Deze vuurtoren belicht de verdwijnende wereld van een babyboomer/soixantehuitard’.
Vervolgens legt Ilja Leonard Pfeijffer een connectie tussen de schrijfpraktijk en zijn hobby (‘In het kader van mijn onverwerkte verleden als beoefenaar van aikido (…) ben ik onlangs in de leer gegaan om samoerai te worden. (…)’). Ik onthoud: ‘‘Een schrijver heeft er jarenlang elke dag van het krieken van de ochtend tot ver na zonsondergang geconcentreerd aan zitten werken, terwijl hij of zij elke alinea, elke zin, elk woord en elke lettergreep duizend maal duizend maal heeft gewogen, overdacht en heroverwogen.’ Dit is ook mijn ervaring. Alleen begrijp ik niet waar Ilja Leonard Pfeijffer dan ook nog eens tijd, energie en goesting haalt om de publieke figuur te zijn die hij inmiddels geworden is. Het heeft, denk ik, met het hogepriesterschap te maken dat hij zich daarbij toedicht, maar dat heb ik al gefileerd in ‘Over de pretentie van Ilja Leonard Pfeijffer en ook over de mijne'.

Flor Vandekerckhove⇲

(°) Ilja Leonard Pfeijffer. De toekomst van de literatuur. 2026. De Arbeiderspers A’dam/A’pen. 34 p. De tekst is deze van de Joost Zwagerman Lezing 2025. 

Leren van meester Blomme, Bob Dylan, Auden, Edgar Allan Poe en al de anderen

In een Imaginaire ontmoeting staat Bob Dylan in de Oostendse Langestraat (straat gezien vanaf de Vlaanderenstraat richting Monacoplein.) Links, dancing Venus en cinema's Capitole en wat verder Corso. De tijd valt te traceren: in de Capitole, zie ik, speelt Cleopatra, film uit 1963. Volgens de machinerie van de artificiële intelligentie was ik in die tijd uitbater van de tabakwinkel op de hoek. (De achtergrondfoto is van de Bredense fotograaf Kamiel Lootiens.)

TOT DEGENEN DIE me het schrijfambacht bijgebracht hebben, behoren zowel meester Blomme als Bob Dylan. Van de eerste herinner ik me de instructie bij een opstel, Onze schoolreis. ‘Begin nu eens niet’, zei Albert Blomme, ‘met, ’s morgens smeerde moeder mijn boterhammen. En ook niet’, voegde hij eraan toe, ‘met, de autobus stond al klaar.’ Dat resoneert aardig, vind ik, met wat Bob Dylan hier in zijn Kronieken schrijft. Wanneer hij een lied over de arbeidersactivist Joe Hill ontdekt, zegt hij: ‘Ik zou hem op een andere manier hebben vereeuwigd, meer als Casey Jones of Jesse James.’ Dylan: ‘Je moet mensen een kant van zichzelf laten zien die ze nog niet kenden.’ Blomme en Dylan zeiden eigenlijk hetzelfde: wees origineel!

Met een leermeester als Bob Dylan ga ik graag op stap, vooral als hij me toont hoe hij ’t aan boord legt. Dat doet hij bijvoorbeeld in As I Went Out One Morning dat mee geïnspireerd werd door When I Walked Out One Evening van dichter W.H. Auden. Ik dacht: als Auden Dylan inspireert dan… en ik maakte een vrije vertaling van het gedicht in kwestie: ’Die avond op de Spinoladijk’. Woordkunstenaar Nancy Zwaenepoel declameert mijn vertaling. Ik doe nog iets. In Waarover de tafelrede gaat neem ik Auden en Dylan mee naar ’t strand van Bredene. Daar gaan we samen op zoek naar wat hen in song en gedicht scheidt en bindt.
Vertalen is trouwens een van de beste manieren om te leren wat poëzie is. Van Edgar Allan Poe vertaalde ik Annabel Lee. Ik ging ermee experimenteren en zo komt het dat er nu een YouTube-opname bestaat waarin u me niet alleen m’n vertaling hoort declameren, maar ook Bob Dylan hoort die het gedicht in 't oorspronkelijke Engels leest. Niet slecht toch, voor iemand als ik die nooit zijn kot verlaat. 
Nog iets. Op ’t net staat een filmpje waarin Bob Dylan een gedicht van J.T. Fields (1817-1881) declameert. Ook daar ging ik mee aan de haal. Ge kunt me mijn vertaling horen lezen, afgewisseld met Bob Dylan die het origineel doet: The Ballad of the Tempest/Het tempeest. 
In The greatest songwriting process of all time legt iemand ons uit hoe Bob Dylan het in zijn songwriting aan boord legt. Hij zegt dat het traditionele No More Auction Bloc naar Blowing in the Wind leidde, iets wat Dylan bevestigt. Daar hoeft het niet mee op te houden, vind ik. Bij mij leidt Dylans Blowing in the Wind weer verder, naar een extreem kort verhaal waarin we Dylans kapper leren kennen. Je kunt het beluisteren op Wind.
Dylans 115th dream is een satirisch en surrealistisch verhaal dat historische, literaire en narratieve verwijzingen door elkaar gooit, van de reizen van Columbus over Moby Dick tot de dag van heden. De song heeft me meer dan eens geïnspireerd. Eerst in een volgens mijn normen ietwat te lang uitgevallen Mijn leven als ontdekkingsreiziger  (2018). In 2022 herwerkte ik het tot iets wat veel korter en ook beter is: Absurd.
Flor Vandekerckhove⇲

Velerlei maquis is een essay waarin ik een periode uit het het werk van Charles Baudelare, Paul van Ostaijen en Bob Dylan bekijk, meer bepaald de tijd waarin ze hun werk in het verborgene (het maquis uit de titel) produceerden. Zoals al de e-boeken van uitgeverij De Lachende Visch is ook dit essay van 32 bladzijden gratis voor wie erom vraagt. Er is een PDF-versie en het is ook beschikbaar in EPUB. Je kunt bestellen via liefkemores@telenet.be⇲. De Weggeefwinkel zorgt ervoor dat het in je mailbox valt. (Vermeld titel en welke versie je verkiest, pdf of epub.)

Het pastafarisme leeft!

Pastafari — OP DE KUSTTRAM ontmoette ik een aanhanger van het pastafarisme. Hij uitte zich door een vergiet omgekeerd op 't hoofd te zetten. Nadat ik hem goed gekeken had, verzonk ik in gemijmer. Zou hij zich op die wijze in ’t zwembad mogen aanbieden? Moet hij hij zijn vergiet aan de schoolpoort achterlaten? Wordt hij bij sollicitaties gediscrimineerd? Kan zo iemand als beleggingadviseur voor de bank werken? Zou u zich laten opereren door een steengoede pastafarianist of verkiest u een chirurg die er al eens naast snijdt? Thuis hing ik mijn baret op en daarna ging ik zoeken in de keukenkast.
Flor Vandekerckhove⇲   

Pastafari is een verhaal van exact honderd woorden. In 2019 verzamelde ik er alzo negenennegentig in een boekje. Delphine Lecompte schreef het voorwoord. In de beste tradities van uitgeverij De Lachende Visch is ook dat e-boekje (in dit geval alleen in pdf) gratis verkrijgbaar voor wie erom vraagt. Doe het via liefkemores@telenet.be, vermeld 99, en het valt vandaag nog in je mailbox.

Meisjes waarmee ik niet getrouwd ben (4)

Dit is onderdeel van een reeks Meisjes waarmee ik niet getrouwd ben. Telkens exact honderd woorden, want 'In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister’, zoals Johann Wolfgang von Goethe al zei. Als illustratie plaats ik telkens een andere, vintage foto van de Koninklijke Baan in Bredene. Mocht iemand me, op basis van de automodellen, een tijd suggereren, zou ik daar dankbaar om zijn.

IN EEN DOOS bewaarde ik een fotootje van Vera. Dat had ik gekregen van iemand die verschrikkelijk veel puisten had. Ik begreep niet hoe iemand met zoveel puisten de foto van zo’n mooi meisje op zak kon hebben. De foto paste beter bij mij. Sindsdien had ik een geheim. Ik bewaarde dat geheim in een geheime doos op een geheime plek. Op geheime momenten bekeek ik heimelijk het fotootje en vroeg me af of ik met Vera zou trouwen. Ik dacht van niet, want Vera ging naar een verkeerde school. Daar tegenover stond dat ik toch maar die foto had. (Flor Vandekerckhove⇲)

Dit is een verhaal van exact honderd woorden. In 2019 verzamelde ik er alzo negenennegentig in een boekje. Delphine Lecompte schreef het voorwoord. In de beste tradities van uitgeverij De Lachende Visch is ook dat e-boekje (in dit geval alleen in pdf) gratis verkrijgbaar voor wie erom vraagt. Doe het via liefkemores@telenet.be, vermeld 99, en het valt vandaag nog in je mailbox.

Wat een gezelschap

        Op de eerste rij, van links naar rechts: Michel de Montaigne, Karl Marx, Georges Perec.

TWEE DIE JE anders nooit eens samen ziet. Ten eerste Michel de Montaigne: ‘Wie de waarheid treft, kan net zo dwaas overkomen als wie ernaast zit, wat voor ons telt is niet wat iemand zegt, maar hoe hij het zegt.’ Twee is Karl Marx: ‘Wat van mij is, is de vorm, dat is mijn geestelijke eigenheid. Le style c’est l’homme.’ Montaigne en Marx, samen op weg. En op de trein komen ze godbetert Georges Perec tegen, met zijn ‘contraintes’ die ‘een soort directe toegang tot het onbewuste zijn, veel sterker dan welk automatisch schrijven ook, veel sterker dan wanneer je uitgaat van de woordbetekenis. Het feit dat je woorden produceert via die zeef, via dat filter. Wat daar doorheen komt…’
Flor Vandekerckhove⇲

De digitale wereld ontdek ik pas op late leeftijd. Mijn fascinatie en mijn schrik voor die wereld verpak ik in deze allegorie, ook een superkorte gothic roman. Slechts 17 bladzijden, helemaal in provoverzen. Net als alle e-boeken van uitgeverij De Lachende Visch is ook Het huis (2019) gratis beschikbaar voor elkeen die erom vraagt. Doe het via liefkemores.be en de eerste Vlaamse Vlaamse horror in provoverzen valt meteen in je mailbox. (Vermeld Het huis en zeg ook of je pdf dan wel epub wilt.) 

Hugo Vandenbussche, de jongen die per fiets van Gistel kwam

In juni 1968 nemen ze afscheid van ’t college in Oostende en in juni 2026 ontmoeten ze elkaar in Gent. Op tafel plaats ik een foto: Hugo Vandenbussche (°1950) als voorzitter van de Gentse tak van de Vlaamse wijngilde, zijn kompanen instruerend over de fles die ze soldaat maken.

BUITEN GENT-ST.-PIETERS kom ik in de volle zon van de hittegolf terecht. Honden blaffen, kinderen jengelen, meisjes dragen korte rokjes, man speelt accordeon, ouderen zoeken vergeefs naar schaduw. Met oud-klasmakker Hugo Vandenbussche (°1950) kies ik voor een terras aan gene zijde van het Koningin Maria Hendrikaplein. We zitten ongeveer op de plek waar eertijds cine Rex was. We herinneren ons die zaal. (Ik herinner me daar La classe operaia va in paradiso.) Hugo heeft ooit aan de achterkant van dat gebouw gewoond, ook daaraan heb ik vage herinneringen. Nu woont hij met Ingrid Van Middelem in Gentbrugge. Kinderen, kleinkinderen, pensioen.
Lager middelbaar volgde hij in zijn thuisstad Gistel. Hugo Vandenbussche kwam pas halverwege de moderne humaniora in Oostende aan. Traject Gistel - Oostende deed hij dagelijks al fietsend, ‘s winters was er de bus. In 't college van Oostende verwierf hij gauw een sleutelpositie: ‘Mijn beste herinneringen heb ik aan het winkeltje van studiemeester Pulle, waar we een echt verdienmodel konden opzetten. Eric Laga en ik mochten de studiezaal verlaten om te tellen, voorraad te checken, bestellingen te maken. Wat we intussen ook deden was een sigaretje roken en onze winst, ook die van studiemeester Louis ‘Pulle’ Duhem, berekenen.’
Hugo kwam bij ons in de wiskundeklas terecht. Dat viel tegen. ‘Met wiskundeleraar Roger ‘Plong’ Ramon is mijn wiskundekennis niet echt meer toegenomen. Die mens deed echt geen enkele inspanning om zijn lessen voor te bereiden. Er waren nog zo’n vakken waarvoor we geen leraars pur sang hadden.’ Goede herinneringen heeft hij wel aan turnleraar Piet Bultiauw, tekenleraar Jan ‘Pietje potlood’ De Groot en fysicaleraar André ‘Spakke’ Vandekerckhove. Van zijn klasgenoten herinnert hij zich vooral Jef Passchyn die hem terzijde stond in de wiskunde, daar waar Plong hem eerder in de weg stond. 
Die collegejaren eindigen in juni 1968. Daarna volgt Hugo studies verpleegkunde, eerst in Oostende, daarna in Brugge. Volgt een beroepsloopbaan die ik ronduit carrière mag noemen. En ook wel een voorbeeld van levenslang leren. Hij wordt gedragstherapeut, werkt in de verslavingszorg, leidt groepstherapieën, wordt coach in kinderdagcentra, leidt mensen op in mediatie en sociale vaardigheden, wordt in Gent aan de univ lector in het centrum voor huisartsgeneeskunde en rondt die carrière af als algemeen directeur van woonzorgcentrum Leiehome. Ik stap er een beetje met zevenmijlslaarzen overheen, maar wie op LinkedIn terecht kan, ziet daar het indrukwekkende geheel.
Als voorzitter van de Gentse tak van de Vlaamse wijngilde is er ook een druk sociaal leven geweest. Hij heeft wijngroepsreizen geleid en het clubblad geredigeerd. 
Wanneer we elkaar in Gent ontmoeten is hij pas terug uit de Vercors waar hij ging stappen: ‘Wandelen is echt mijn ding.’ Hij spreek van wandeldagen met afstanden van dertig, vijfendertig kilometer en over duizeligmakende hoogtemeters; dingen die ik mezelf niet meer zie doen, gesteld dat ik ze ooit gedaan zou hebben.
Flor Vandekerckhove⇲

Nadat het leven me van stad naar stad had gebracht, van werk naar werk en van vrouw naar vrouw, streek ik in Bredene neer, waar ik ook mijn jeugd had doorgebracht. Daar startte ik een schrijfproject dat onderzocht hoe het anderen vergaan was. Ik delfde sporen van schoolmakkers op, jongens waarmee ik tijdens m’n tienerjaren de schoolbanken in een Oostends college deelde. Dit gesprek met Hugo Vandenbussche maakt er deel van uit. Eerder postte ik al soortgelijke stukken met Wilfried Laforce, Jean-Pierre Casier, Freddy Buffel, Daniël Gunst, Roger Passchyn, Jozef Passchyn en Paul Joye.

Had het iets te betekenen, het leven van die babyboomers in de sixties? Ik schreef er een boekje over, Tienerklanken, zo genoemd naar een TV-programma dat in die tijd voor ons gemaakt werd. Tienerklanken is een e-boek (117 pagina’s in pdf of epub naar keuze), uitgegeven door De Lachende Visch en gratis verspreid door De Weggeefwinkel. Vraag ernaar via liefkemores@telenet.be en het boekje valt vandaag nog in je mailbox. GRATIS! (Vermeld: ‘Tienerklanken’ en zeg epub of pdf.)

Busstop waar geen bus stopt

‘Niemand ziet de bussen ooit langsrijden, 

behalve als hij zelf op een bus staat te wachten,

of als hij iemand bij een bus gaat ophalen.’

Georges Perec

Busstop — VIA ’T RAAM van mijn woning kijk ik uit op de busstop waar de bus nooit stopt. Nooit wacht iemand er op de bus die nooit komt. Nooit stapt iemand van de bus die daar nooit stopt. Toch kijk ik elke ochtend, bij ’t opentrekken van de draperieën, of er niet iemand staat te wachten op de bus die daar nooit stopt of omgekeerd, of iemand van de bus stapt die er nooit stopt. ’s Avonds doe ik ’t weer, bij ’t sluiten van de draperieën, kijken of iemand instapt op of afstapt van de bus die er nooit stopt. (Flor Vandekerckhove⇲) 

De tekstkroes is als een beker waarin ik al mijn creativiteit gooi. Daar mengt mijn imaginatie zich met die van u, lezer, hopend dat er zodoende goud van komt. De tekstkroes is een e-boek, 337 pagina’s, in 2026 uitgegeven door De Lachende Visch. De distributie gebeurt via De Weggeefwinkel. Het e-boek is gratis voor wie erom vraagt. Vermeld ‘Tekstkroes’ en zeg of u pdf dan wel epub verkiest. Doe het via liefkemores@telenet.be en het boek valt vandaag nog in uw e-box.

Scheepsberichten

Een imaginaire ontmoeting in Oostende. De Amerikaanse schrijfster Edna Annie Proulx heeft het over de teloorgang van de visserij in Newfoundland. Zeer herkenbaar voor Oostendenaars. Inzet: het huis op de hoek van de Baelskaai, waar ik woonde toen ik Proulx’ The Shipping News (1993) aan ’t lezen was.

DE TELOORGANG VAN de visserij was evengoed zichtbaar in Oostende als in Newfoundland waar Annie Proulx (°1935) haar roman The Shipping News (1993) situeert. Terwijl ik dat boek in 1995 aan ’t lezen was, beleefde ik een indrukwekkende déjà vu: ‘En de visserij zakte in, de visserij zakte totaal in, veertig jaar opgegaan in rook, omdat die klootzakken in de Canadese regering elk land ter wereld visrechten gaven, terwijl ze ons met hun regels uit de markt drukten. Die gore buitenlandse treilers. Daar is alle vis in verdwenen.’ Het was een manier van redeneren die ik ook op de Baelskaai hoorde, maar hier waren de klootzakken deze van de Europese Unie en waren het Hollanders die de zee leegvisten. Herkenbaar was ook de kritiek op de maatregelen die genomen werden: ‘Jezus! Denk je dat je alles gehad hebt, krijg je dit! Die toewijzing van visquota alsof het rijen aardappels zijn die je kunt opgraven. Als er geen vis is, valt er ook niets toe te wijzen en niets te vangen; als je niets vangt is er ook niets te verwerken of te verschepen, en dan is er voor niemand nog een droge boterham te verdienen. Geen hond die hun achterlijke regels nog begrijpt.’ (Flor Vandekerckhove⇲)

Edna Annie Proulx. Scheepsberichten. Vertaling Regina Willemse. 1998. Uitgeverij De Geus. 399 p. Oorspronkelijk verschenen als The Shipping News (1993). Er werd ook een film (2001) van gemaakt met Kevin Spacey, Lulianne Moore, Judi Dench en Cate Blanchet.

In het huis der surrealisten

Basis van deze illustratie is Les Phases de la lune (II) van Paul Delvaux (1897 - 1994). In het deurgat staat De Laatste Vuurtorenwachter. Hij houdt de narrenstok ter hand, symbool van zijn schrijverschap. In deze imaginaire ontmoeting komt hij binnen in het huis der surrealisten. Daaruit neemt hij mee wat hem bruikbaar lijkt.

DAT SURREALISTEN EN magisch-realisten dicht bij elkaar wonen, zie ik op de cover van een essay waarin Hubert Lampo (1920 - 2006) zijn magisch-realisme duidt. Op die kaft staat een detail van Paul Delvaux' Les Phases de la lune (II). Het schilderij is een bad in het onderbewuste, uitgedrukt in een droomlandschap. Puur surrealisme als je ’t mij vraagt. Nochtans verwerpt magisch-realist Lampo dat surrealisme, net als Delvaux trouwens, die zijn werk liever poëtisch-realisme noemt. Zelf heb ik geen behoefte aan die theorieën, ik kom zomaar binnen in het huis van surrealisten, magisch-realisten en poëtisch-realisten en neem onbeschaamd mee wat mij bruikbaar lijkt.

Er zijn in Vlaanderen wel volbloed surrealisten geweest: Marcel Mariën, Gust Gils… Zichtbaarder aanwezig te onzent was evenwel het magisch-realisme, met Johan Daisne (1912-1978) en Hubert Lampo als vaandeldragers. Van die twee haal ik een essay in huis, me afvragend waarom ze zich niet gewoon als surrealist laten kennen. (°) Intussen weet ik het wel. Ze verwerpen een letterkundige praktijk van de pure droom. Er moet in het schrijven, vinden ze, een stevige realistische pool present tekenen. Waar het surrealisme de rede uitschakelt, zoekt het magisch-realisme naar syntheses van droom en werkelijkheid. De werkelijkheid heeft, zeggen magisch-realisten, een onwerkelijke dimensie als surplus.

Zelf volg ik daarin geen theorie. ’t Is dat ik er gewoon van hou een onrealistisch element in realistische verhalen binnen te smokkelen. Meer dan een toets hoeft niet, ’t is algauw té! Streef ik een milde vorm van surrealisme na, surrealisme-light? Realisme-plus? Mijn onwerkelijke toets bestaat bijvoorbeeld uit een imaginaire ontmoeting die het verhaal mee bepaalt, zoals dat gaat in Wandelen in een mild surrealisme. Of in dat verhaal van die schrijver die, uiteraard met zijn woorden, over de Oostendse Baelskaai schrijft. In Naar ’t ongewisse zie je hem met die woorden ook over die kaai schrijden. Schrijven, schrijden.

Flor Vandekerckhove⇲

[Vormelijk is deze post een meervoudige drabble, ’t is een drieling, drie keer honderd woorden.]

° Johan Daisne. Wat is magisch-realisme. Een kort essay over letterkunde en magie. A’dam & Brssl. Vierde druk 1973 Paris - Manteau. 57 p. Gevolgd door talrijke bladzijden met foto’s. De eerste druk dateert van 1958.

° Hubert Lampo. De wortels der verbeelding. Over het magisch-realisme. 112 p. Uitg. Meulenhoff A’dam / Manteau A’pen. 1993.

René Magritte, portret van de kunstenaar als toerist

René en Georgette Magritte in de eetzaal van hotel Helvetia Bredene, hoek Duinen- en Kapel(le)straat. Deze post maakt deel uit van een reeks Imaginaire ontmoetingen. (De foto van het hotelrestaurant is echt, de foto van René en Georgette Magritte eveneens. De imaginaire ontmoeting van koppel en hotel roep ik zelf op, met behulp van artificiële intelligentie.)

OP VAKANTIE IN Bredene laten Georgette en René Magritte de hond uit, LouLou. In een etalage zien ze mannequins staan, in doowop, een kledingstijl die hen ontroert, net zoals het koppel ontroerd wordt door The Penguins, The Orioles en The Five Satins. Terug op hun kamer, in Hotel Helvetia, hangen ze Do Not Disturb aan de deurklink. Samen dansen ze de nacht in. Georgette zingt van shoo-wap-dee-wap-wap en René antwoordt met dun dun dun dun dun. Heel dit wonderbaarlijke gebeuren geschiedt alleenlijk doordat Paul Simon het zo wondermooi bezingt in René And Georgette Magritte With Their Dog After The War. (Flor Vandekerckhove⇲)  

Dit is een titelloos verhaal. In 2022 publiceerde uitgeverij De Lachende Visch honderd verhalen die telkens maar een alinea lang zijn en geen titel hebben. De bundel wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands, Alfons Vandenbussche. Zoals alle e-boeken van uitgeverij De Lachende Visch is ook Honderd titelloze verhalen gratis voor elkeen die erom vraagt. Doe het nu en het boek valt vandaag nog in je mailbox. Doe het meteen (en vermeld de titel: Honderd titelloze verhalen) via liefkemores@telenet.be↗︎