Nog eens naar de molen

In zijn kamer in Moulin d’Andé werkt Georges Perec aan La disparition. (Authentieke foto.)

’T IS NIET omdat je reist dat je een reisverhaal wilt schrijven, dat weet je zelf ook wel. Minder geweten is ’t omgekeerde: ’t is niet omdat je thuisblijft dat je geen reisverhaal wilt schrijven. Dat laatste doe ik bijvoorbeeld in De molen van Andé en de vormvereisten. Ben ik niet heen gereisd, toch schrijf ik 't reisverhaal. Ben ik er daarna nog geweest, later, nadat ik dat verhaal geschreven heb? Neen, maar kijk, nu schrijf ik er wel een tweede reisverhaal over. Weet eerst dit: De watermolen ligt op de Seine. Dat geeft al een idee. ’t Is Frankrijk.

De Seine heb ik in 2015 via de Pont de Normandie getraverseerd. Dat is nogal iets en aan deze kant is ’t Le Havre en aan gene kant Honfleur. Over beide heb ik reisverhalen staan en ja, ik ben daar wel degelijk geweest. Waar ik niet geweest ben is Andé. Ik had het kunnen doen, het ligt daar landinwaarts, minder dan twee uur ver. Dat ik het niet gedaan heb, komt doordat ik van ’t bestaan niet afwist. Dat kwam ik pas onlangs op ’t spoor in een boek dat ’t oeuvre van Georges Perec wil uitleggen. (°) Goed boek trouwens.     

’t Is in ‘Les pages’, een kamer op de eerste verdieping van de molen, dat Georges Perec verblijft. Nadat hij in 1965 de Prix Renaudot voor Les Choses wint, ontvlucht hij Parijs en brengt drie jaar door in Andé, om er aan La Disparition te werken, boek waarin de klinker e opvallend afwezig is. Perec wordt er prominent mee in Oulipo. ’t Is ook meer dan een kunstje. Deze e's staan ​​voor eux, Perecs ‘verdwenen’ ouders. Vader sterft in 1940 in de oorlog en moeder wordt in 1943 naar Auschwitz gedeporteerd. Ze zijn de grote afwezigen in Georges Perecs leven.

’t Is ook voor zo’n exploten dat eigenaresse Suzanne Lipinska (1928 - 2022) de molen spreekwoordelijk draaiend houdt. Een mens staat versteld van de lijst van beroemdheden die tijd in de molen doorbrengen, om er te schrijven, muziek te maken of aan filmscenario's te werken. Wat niet betekent dat jij er niet gewoon kunt verblijven ‘voor een romantisch uitje, een weekendje weg met familie of vrienden, of een cultureel verblijf in een van onze 35 traditionele Normandische kamers, gelegen aan de Seine en op de heuvel.’ Reserveren kan via booking.com of als je ’t liever rechtstreeks doet via deze link.
Flor Vandekerckhove⇲

[Dit heel korte reisverhaal over de molen van Andé is een meervoudige drabble, ’t is een vierling.]

(°) Manet de Montfrans. Georges Perec, een gebruiksaanwijzing. 2019. De Arbeiderspers. 224 p.

Over de reputatie van IJslandvissers

De verlaten terreinen van de Oostendse scheepswerf Béliard-Crighton (1877-1994). Johnny Verplancke maakte de achtergrondfoto in 2012. Veel van de Oostendse trawlers die de visserij op IJsland bedreven, werden daar gemaakt. — We zien Redmond O’Hanlon en De Laatste Vuurtorenwachter tijdens een imaginaire ontmoeting. (Illustratie tot stand gekomen met behulp van artificiële intelligentie.)

VEEL VISSERS VAN de inmiddels verdwenen IJslandvisserij hadden de reputatie liederlijk te zijn. Telkens ze, na achttien dagen zee, weer in het Oostendse Visserijdok aanmeerden, werd dat uitbundig, zelfs overmatig gevierd. Niemand kon er zo plastisch over vertellen als Robert - Soepe - Rousselle, hun taxichauffeur. 
In Storm (°) vertelt de Brit Redmond O’Hanlon (°1947) waar dat gedrag vandaar komt. Hij vertelt over een visserij die vertrekt vanaf de Orkneys. De schrijver is mee aan boord.

‘De slaaptijd wordt verdeeld over losse periodes van een uurtje, hooguit. Tussen de trekken door, wanneer het net is uitgezet, moet je je kans schoon zien. Maar pas nadat je klaar bent met het strippen, en sorteren en pakken en stouwen van de vangst van de vorige trek.’

De gevolgen zijn ernaar ‘Je zult het zien. Ze draaien door. Wanneer ze aan de wal komen. Dan worden ze gewelddadig.’ (…) ’Dat gebeurt altijd. Je zult het zien. Je weet niet meer wie je bent. Je drinkt. Je maakt amok.’

‘Na zo’n vijf à zes dagen en nachten van hooguit een halve slaapcyclus per keer, maximaal drie kwartier per twaalf uur, beland je in de manische fase van tekort aan slaap. En de jongens gaan daar telkens wanneer ze op zee zitten weer doorheen! Het is een of andere chemische reactie in onze hersenen, Redmond. Geen slaap. Dan proberen de hersenen orde op zaken te stellen om het te overleven, herinneringen te sorteren, alles voor te bereiden om in actie te komen door te práten in plaats van te dromen. Je vertelt mensen dingen die je niet zou moeten vertellen, je onderbewustzijn is voor andere mensen zichtbaar (…)’. ‘zij laten de mentale pijn van dit alles alleen merken door stomdronken te worden zodra ze de wal op gaan. En uiteraard is er niemand, niemand aan de wal die hen begrijpt of vergeeft. En dan hebben ze minstens zesendertig uur slaap van het hoogste niveau nodig – maar hun vrouwen hebben zich al helemaal in de stress gewerkt, omdat ze zich verwaarloosd voelen, omdat ze twee of drie weken zonder man hebben gezeten, en helemaal aan hun lot zijn overgelaten en in hun eentje op de kinderen hebben moeten letten, zonder dat ze een dag vrij hebben gehad, en hun man heeft zich op zee vermaakt, en daarom vertellen ze hem over alle problemen die hij heeft veroorzaakt doordat hij weg is geweest en dan staan ze er verdomme op samen te gaan winkelen… En daarom wordt de trawler weleens, heel af en toe, gewelddadig. En dan belt iedereen de politie.’

Flor Vandekerckhove⇲

(°) Redmond O’Hanlon. Storm. 350 pagina’s. Pandora. 2003. Meer over dat boek staat hier⇲

De molen van Andé en de vormvereisten

In deze imaginaire ontmoeting wandelt Georges Perec (°1936 - 1982†) nabij de Moulin d’Andé langs de Seine. Zijn kamer in het molenhuis is met rood omcirkeld.

TANIA WANDELT, IK schrijf, zo gaat dat al lang. Ik zet haar af waar ze vertrekt en haal d’r op waar de wandeling ophoudt. Intussen zoek ik een plek om (over) te schrijven. De dingen veranderen ook wel. Nu trekt Tania diepe binnenlanden in. Ik kom terecht in dorpen waar nauwelijks iemand woont. Geen schilder plant er zijn ezel, geen beroemdheid brengt er de oude dag door, de plek laat in de literatuur geen sporen na, dit is waarlijk de France profonde, met mijns inziens inspiratieloze oorden. Ik maak van de nood een deugd en ga voor vorm boven inhoud. 

Wellicht merkt u het niet eens, maar het stukje dat hierboven staat, telt exact honderd woorden, ’t is een drabble. Ook dit vervolg telt honderd woorden en de stukjes die hieronder volgen, voldoen op hun beurt aan de regel: honderd woorden. De klemtoon verlegt zich hierdoor, dat begrijpt u, van inhoud naar vorm. Iets wat me ongetwijfeld onledig zal houden, telkens ik het einde van Tania’s wandeling afwacht en weer eens constateer dat er in de buurt niets is wat me kan inspireren. Dat laatste geldt dan weer niet voor de molen van Andé, plek waar ik me nu bevind.

In de molen van Andé werkt Georges Perec aan zijn proeve van bekwaamheid voor de Oulipo. Hij fixeert de letter e op zijn schrijfmachine met een plakbandje en schrijft tussen december 1967 en september 1968 La Disparition (1969), een roman van 319 pagina’s die berust op het letterprocédé van het lipogram. Het ontbreken van die e wordt de motor van de handeling, meer dan de drabble motor van deze post wordt. Wat ik met deze opeenvolging van drabbles nastreef is kattenpis in vergelijking met wat Perec bereikt. Uiteraard, uiteraard, maar ik ben Perec niet, een mens moet zijn plaats kennen.

Nog iets. M’n reisverhalen worden voortaan surrealisme-light, waardoor ze, zelfs als er over de plek waar ik vertoef nauwelijks iets te melden valt, inhoud krijgen. Daarin word ik geholpen door imaginaire ontmoetingen die ik sinds kort aan mijn weblog toevoeg. Zo ontmoet ik nu — surrealisme-light! — Georges Perec in de Moulin d’Andé, terwijl ik daar in levende lijve nooit geweest ben. Het had nochtans gekund. Toen ik Tania destijds in Le Havre opwachtte, had ik erheen kunnen trekken, Andé is 1.15 uur rijden van Le Havre. Dat ik het toen niet gedaan heb, maak ik nu goed met deze imaginaire ontmoeting.

Flor Vandekerckhove⇲

[Dit extreem korte reisverhaal over Andé is een meervoudige drabble, een vierling.]

Meisjes waarmee ik niet getrouwd ben (3)

Derde deel van een reeks Meisjes waarmee ik niet getrouwd ben. Telkens exact honderd woorden, want 'In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister’, zoals Johann Wolfgang von Goethe al zei. Als illustratie plaats ik telkens een andere, vintage foto van de Koninklijke Baan in Bredene. Mocht iemand me het jaar meedelen, zou ik daar dankbaar om zijn. (Aan de horizon zie ik de hippodroom staan, dus vóór WO II.)

AL SPELEND HAD ik aan het broekje van een buurmeisje getrokken. Dat kind ging het aan haar mama vertellen en haar mama vertelde ’t aan de mijne. Van mijn moeder kreeg ik een pandoering die buitensporig was en waar ik lang niet goed van geweest ben. Ik wist echt niet goed waar ik dat verdiend had. Misschien kwam het wel doordat ik geen trouwplannen met dat meisje had. Na dat incident liep ik in een grote boog om dat kind heen. Ik kon alleen maar hopen dat ze later een goede echtgenoot zou vinden, de klikspaan, maar ik vreesde ervoor. (Flor Vandekerckhove⇲) 

Ook goed om weten: Dinsdag 16 juni, start om 17 u , Oostende station, De familie Joyce, met James, Nora en Lucia, wordt opgewacht aan het treinstation van Oostende. Verwelkoming door burgemeester John Crombez én Kevin Conmy, ambassadeur van Ierland. Samen met de fanfare Melody Makers volgt een feestelijke optocht door de stad. Onderweg voorlezing van teksten van Joyce voor het publiek.  De tocht eindigt rond 19 u. aan de Grote Post. 

Op 16 juni viert men wereldwijd Bloomsday, dé feestdag van de grote modernistische schrijver James Joyce. Dit jaar is het ook exact een eeuw geleden dat de familie Joyce uitgebreid vakantie vierde in Oostende. Het wordt meteen de vijfde editie van Bloomsday in Oostende, een feesteditie. Speciaal voor u doorkruisten zesentwintig schrijvers Oostende. De stad wordt bekeken door een zekere Bloem, hoofdpersonage dat deze schrijvers voor de gelegenheid in het leven roepen. Met bijdragen van Met bijdragen van Lieven Van Den Abeele, Britt Bakker, Dirk Beirens, Philippe Braem, Jeroen Cornilly, Seppe Decubber, Heleen Debruyne, Hans Depelchin, Ignaas Devisch, Kurt Van Eeghem, Rob van Essen, Jef Van Eynde, Eli Elise Hoopman, Sanne Huysmans, Geert Lernout, Vincent Van Meenen, Carmien Michels, Koen Peeters, Eric Rinckhout, Mark Schaevers, Helen Simpson, Els Snick, Lize Spit, Caro Van Thuyne, Hendrik Tratsaert, Xavier Tricot, Flor Vandekerckhove en Erik Vlaminck. 126 p.   

DW B 2026 | 2 Bloem in Oostende is te koop in de Oostende boekhandels Corman, De Witte Zee en Standaard Boekhandel. Of via de webshop van uitgever Pelckmans. 20 euro. 

Een literaire bestemming voor een ongewis stuk Napoleonlaan

Bovenaan: Georges Perec (°1936 - 1982†) en De Laatste Vuurtorenwachter in een imaginaire ontmoeting. Op de achtergrond Fort Napoleon Oostende. Onderaan links: toen Google Streetview in 2014 de straten op de Oosteroever vastlegde, was dat ongewis stuk Napoleonlaan nog zichtbaar. Onderaan rechts: dat stuk Napoleonlaan is nu compleet verdwenen, een hek belet toegang tot het gebied.

OP DE OOSTENDSE Oosteroever, vlak doorheen het betwiste gebied tussen Victorialaan en Vuurtorenweg, loopt een ongewis stuk van de Napoleonlaan. Dat stuk begint in de Fortstraat en eindigt in mijn verbeelding. Daar is het de weg die Napoleon Bonaparte op 13 februari 1798 (tweede maal op 9 juli 1803, derde keer in augustus 1804, vierde op 20 mei 1810 en een vijfde maal op 21/22 september 1811) passeert om het fort en/of zijn omgeving te inspecteren. 

Hoe maak ik daar literatuur van, kort, zoals het hoort in een blog? Ik ga te rade bij Georges Perec die een heel boek wijdde aan een ongewis huis in een ongewisse straat: 11 rue Simon-Crubellier, Paris. Hij staat me in deze terzijde: ‘Bedenk in dat ongewisse stuk Napoleonlaan een hoogbouw’, suggereert hij, ‘hoger dan Lange Nelle.' Hij ziet mijn verwijtende blik en vervolgt: ‘De architect anticipeert op de commotie die gegarandeerd ontstaat, door een nooit eerder geziene ingreep.’ Perec wacht enige tellen en zegt dan: ‘Daar waar het vuurtorenlicht het gebouw klieft, ontwerpt die architect een volledig transparante verdieping, met transparante meubels, zodat het vuurtorenlicht landinwaarts niet onderbroken wordt.’ Perec rondt zijn merkwaardige suggestie af met: ‘Wat je als schrijver moet doen, is de bewoner van dat transparante appartement tot leven brengen. Maak ook de bewoner transparant. Dát, Laatste Vuurtorenwachter, dat is literatuur.’

De idee volstaat al, vind ik. Waarmee ik niet alleen mijn steentje bijdraag tot het gekrakeel op de Oosteroever, maar ook eer betoon aan Georges Perecs meesterwerk, Het leven een gebruiksaanwijzing. Zo’n eerbetoon kwam er ook al in 2018 van beeldend kunstenaar Matthew Darbyshire, in 2004 van een groep Australische videokunstenaars, in 2008 van componist Max Richter en in 2015 van striptekenaar Brecht Evens.
Flor Vandekerckhove⇲   

Ook goed om weten. Dinsdag 16 juni, start om 17 u , Oostende station, De familie Joyce, met James, Nora en Lucia, wordt opgewacht aan het treinstation van Oostende. Verwelkoming door burgemeester John Crombez én Kevin Conmy, ambassadeur van Ierland. Samen met de fanfare Melody Makers volgt een feestelijke optocht door de stad. Onderweg voorlezing van teksten van Joyce voor het publiek.  De tocht eindigt rond 19 u. aan de Grote Post. 

Op 16 juni viert men wereldwijd Bloomsday, dé feestdag van de grote modernistische schrijver James Joyce. Dit jaar is het ook exact een eeuw geleden dat de familie Joyce uitgebreid vakantie vierde in Oostende. Het wordt meteen de vijfde editie van Bloomsday in Oostende, een feesteditie. Speciaal voor u doorkruisten zesentwintig schrijvers Oostende. De stad wordt bekeken door een zekere Bloem, hoofdpersonage dat deze schrijvers voor de gelegenheid in het leven roepen. Met bijdragen van Met bijdragen van Lieven Van Den Abeele, Britt Bakker, Dirk Beirens, Philippe Braem, Jeroen Cornilly, Seppe Decubber, Heleen Debruyne, Hans Depelchin, Ignaas Devisch, Kurt Van Eeghem, Rob van Essen, Jef Van Eynde, Eli Elise Hoopman, Sanne Huysmans, Geert Lernout, Vincent Van Meenen, Carmien Michels, Koen Peeters, Eric Rinckhout, Mark Schaevers, Helen Simpson, Els Snick, Lize Spit, Caro Van Thuyne, Hendrik Tratsaert, Xavier Tricot, Flor Vandekerckhove en Erik Vlaminck. 126 p.  DW B 2026 | 2 Bloem in Oostende is te koop in de Oostende boekhandels Corman, De Witte Zee en Standaard Boekhandel. Of via de webshop van uitgever Pelckmans. 20 euro. 

De koning van de sofa doet het zonder schrijver

Jim Beta schrijft zijn verhalen niet zelf, hij zet er wel zijn naam onder.

‘AI GEEFT AAN iedereen de mogelijkheid om een roman te schrijven, door bijvoorbeeld te zeggen: ik wil dat de hoofdfiguur een gevallen prins is en de heldin een verpleegster die in een rustoord werkt; dat ze elkaar ontmoeten en verliefd worden; een onmogelijke liefde die via een en ander maakt dat ze in uiteindelijk toch in elkaars armen vallen. En je geeft AI de opdracht om de kwestie in tweehonderd bladzijden te klaren. Deze AI is al praktisch beschikbaar.’ Auteur Sébastien Bailly zei het in 'Une IA a écrit mon roman'.
Ik zoek een Nederlandstalig voorbeeld en vind ene Jim Beta die van zichzelf zegt dat hij géén schrijver is, maar wel verhalen maakt met artificiële intelligentie (AI). ‘Elk verhaal begint met een eerste concept. Daarna werk ik de personages verder uit in een uitgebreide cast, met aandacht voor hun uiterlijk, persoonlijkheid, achtergrond, drijfveren en rol. Vervolgens komt er een volledige versie van het verhaal.’  Allemaal AI ! Dat kan een thriller zijn als De zwarte iris, mysterie als De stilte die bleef, science fiction als Stilte op de maan en ook komedie, actie of avontuur, alhoewel ik van die laatste drie genres (nog) geen concreet voorbeeld bij hem aantref. Jim Beta zorgt er voor dat die verhalen via AI een professioneel ogende kaft krijgen en een leuke presentatie. Op de kaft staat Jim Beta vermeld als schrijver. Net wat Sébastien Bailly zei: iedereen kan nu een boek schrijven. 

Is er in dit concrete geval ook sprake van kwaliteit? Jim Beta: ‘Er zitten echt leuke verhalen tussen, ze zijn echt aangenaam om te lezen.’ Misschien denkt u daar anders over, het valt te bezien op ’s mans website: The King of the Sofa.
Flor Vandekerckhove⇲  

Op 16 juni viert men wereldwijd Bloomsday, dé feestdag van de grote modernistische schrijver James Joyce. Dit jaar is het ook exact een eeuw geleden dat de familie Joyce uitgebreid vakantie vierde in Oostende. Het wordt meteen de vijfde editie van Bloomsday in Oostende, een feesteditie. Speciaal voor u doorkruisten zesentwintig schrijvers Oostende. De stad wordt bekeken door een zekere Bloem, hoofdpersonage dat deze schrijvers voor de gelegenheid in het leven roepen. Met bijdragen van Lieven Van Den Abeele, Britt Bakker, Dirk Beirens, Philippe Braem, Jeroen Cornilly, Seppe Decubber, Heleen Debruyne, Hans Depelchin, Ignaas Devisch, Kurt Van Eeghem, Rob van Essen, Jef Van Eynde, Eli Elise Hoopman, Sanne Huysmans, Geert Lernout, Vincent Van Meenen, Carmien Michels, Koen Peeters, Eric Rinckhout, Mark Schaevers, Helen Simpson, Els Snick, Lize Spit, Caro Van Thuyne, Hendrik Tratsaert, Xavier Tricot, Flor Vandekerckhove en Erik Vlaminck. 126 p.  DW B 2026 | 2 Bloem in Oostende is te koop in de Oostende boekhandels Corman, De Witte Zee en Standaard Boekhandel. Of via de webshop van uitgever Pelckmans. 20 euro.

Meisjes waarmee ik niet getrouwd ben (2)

Deze post is onderdeel van een reeks ‘Meisjes waarmee ik niet getrouwd ben.’ Telkens exact honderd woorden. Als illustratie plaats ik telkens een andere, vintage foto van de Koninklijke Baan in Bredene. Jacques Deroo laat me weten dat de foto van voor WO2 dateert. Grootgrondbezitter Legrand bezat grond in de duinen en verhuurde die aan kampeerders. Locatie: rechtover Zeelaan.

IN DIE ZOMER werd het vakantieappartement gehuurd door Jean en Yvonne, een jong koppel uit Brussel. Jean was pompier en Yvonne was een mooie vrouw. Ik dacht eraan later met Yvonne te trouwen, omdat ze in ons huis verbleef en mij tegen die tijd al goed gewoon zou zijn. Ze was bovendien al groot en had een kindje waarmee ik kon spelen. Ik hoopte dat Jean die zomer in een brand zou omkomen. Wat hij niet deed, want hij was, net als Yvonne, met vakantie en liet de branden aan zich voorbijgaan. Zelf wilde ik geen pompier worden, maar buschauffeur. (Flor Vandekerckhove⇲)

Op 16 juni viert men wereldwijd Bloomsday, dé feestdag van de grote modernistische schrijver James Joyce. Dit jaar is het ook exact een eeuw geleden dat de familie Joyce uitgebreid vakantie vierde in Oostende. Het wordt meteen de vijfde editie van Bloomsday in Oostende, een feesteditie. Speciaal voor u doorkruisten zesentwintig schrijvers Oostende. De stad wordt bekeken door een zekere Bloem, hoofdpersonage dat deze schrijvers voor de gelegenheid in het leven roepen. Met bijdragen van Lieven Van Den Abeele, Britt Bakker, Dirk Beirens, Philippe Braem, Jeroen Cornilly, Seppe Decubber, Heleen Debruyne, Hans Depelchin, Ignaas Devisch, Kurt Van Eeghem, Rob van Essen, Jef Van Eynde, Eli Elise Hoopman, Sanne Huysmans, Geert Lernout, Vincent Van Meenen, Carmien Michels, Koen Peeters, Eric Rinckhout, Mark Schaevers, Helen Simpson, Els Snick, Lize Spit, Caro Van Thuyne, Hendrik Tratsaert, Xavier Tricot, Flor Vandekerckhove en Erik Vlaminck. 126 p.  DW B 2026 | 2 Bloem in Oostende is te koop in de Oostende boekhandels Corman, De Witte Zee en Standaard Boekhandel. Of via de webshop van uitgever Pelckmans. 20 euro.

McCain en het verhaal van de puree

Johnny Verplancke ging in 2012 de leegstaande gebouwen van McCain-Frima in Oostende fotograferen. Meer soortgelijke foto’s op Foto Johnny Verplancke (2012).

DIT VERHAAL EINDIGT bij McCain. Vanuit Zuid-Europa heeft Frank een vracht geleverd. We gaan daar puree van maken, zegt de portier. Het verhaal start een week eerder in de loods van een Spaanse boerencoöperatie. Daar rijdt Frank zijn camion binnen. Bij het ochtendgloren wordt hij gewekt door het balken van een ezel: twee manden aardappelen. Dezelfde dag komt er nog een boer langs en ’s anderendaags komen er vier. Na twee dagen is de vloer van de laadbak niet eens bedekt. Snoeiheet. De volgende dagen blijven boeren komen. Sommigen duwen een kruiwagen, anderen hebben een kleine vrachtwagen, de meesten doen het met een oude camionette, nu en dan komt er weer iemand met een ezel. Het duurt vijf dagen voor de wagen volgeladen is. Tegen de tijd dat Frank wegrijdt, lopen er onsmakelijke straaltjes sap uit de laadbak. Frank komt naar huis met een zwerm vliegen achter zich aan. Tweeduizend kilometer verder vraagt hij bij Frima-McCain wat ze ermee gaan aanvangen. (Flor Vandekerckhove⇲)   

Op 16 juni viert men wereldwijd Bloomsday, dé feestdag van de grote modernistische schrijver James Joyce. Dit jaar is het ook exact een eeuw geleden dat de familie Joyce uitgebreid vakantie vierde in Oostende. Het wordt meteen de vijfde editie van Bloomsday in Oostende, een feesteditie. Speciaal voor u doorkruisten zesentwintig schrijvers Oostende. De stad wordt bekeken door een zekere Bloem, hoofdpersonage dat deze schrijvers voor de gelegenheid in het leven roepen. Met bijdragen van Lieven Van Den Abeele, Britt Bakker, Dirk Beirens, Philippe Braem, Jeroen Cornilly, Seppe Decubber, Heleen Debruyne, Hans Depelchin, Ignaas Devisch, Kurt Van Eeghem, Rob van Essen, Jef Van Eynde, Eli Elise Hoopman, Sanne Huysmans, Geert Lernout, Vincent Van Meenen, Carmien Michels, Koen Peeters, Eric Rinckhout, Mark Schaevers, Helen Simpson, Els Snick, Lize Spit, Caro Van Thuyne, Hendrik Tratsaert, Xavier Tricot, Flor Vandekerckhove en Erik Vlaminck. 126 p.   

DW B 2026 | 2 Bloem in Oostende is te koop in de Oostende boekhandels Corman, De Witte Zee en Standaard Boekhandel. Of via de webshop van uitgever Pelckmans. 20 euro.

Simone de Beauvoir in de Oostendse vismijn

Het gebouw op het Maritiem Plein is danig van uitzicht veranderd door de spectaculaire verdieping die het MRCC eraan toegevoegd heeft, maar zo zag het bestuursgebouw van de Oostendse Vismijn er oorspronkelijk uit. Simone de Beauvoir is daar uiteraard nooit geweest, maar haar memoires waren daar wel. De pijl wijst naar het lokaal waar de Bibliotheek der Zeelieden in het gebouw gevestigd was.

IN 1949 WERD in de Oostendse Vismijn de bibliotheek der zeelieden geopend. Vissers konden de geleende boeken op zee meenemen. Ik herinner me dat lokaal. In de tijd dat ik Het Visserijblad redigeerde, was het drie halve dagen per week open. Indrukwekkend waren de daar aanwezige ijzeren kisten met daarop geschilderde scheepsnummers. Hier en daar vertoonde de rij een lacune. Daar hadden kisten gestaan die niet naar de bib teruggekeerd waren: schip vergaan! In mijn tijd waren de meest uitgeleende titels: IJzeren mannen op houten schepen, Schepen van vroeger en nu, Berging op zee, Verhalen van de Zuidzee, De zeewolf, Jaws. Wanneer de video aan boord kwam, verdween de leescultuur uit de visserij. De uitleenpost sloot in 1996 voorgoed de deuren. 
In mijn kast zit een merkwaardig boek uit die bib: Simone de Beauvoir - Memoires - De bloei van het leven. Op de eerste bladzijde staat een cirkelvormige stempel: COMITE VOOR LECTUUR OP ZEE - OOSTENDE. Ik kocht het voor peanuts toen de bib voorgoed gesloten werd. Het boek werd toen, zegt ook de stempel, AFGEVOERD. Ontroerend toch dat iemand ooit gedacht heeft dat de memoires van Simone de Beauvoir iets voor varende vissers zou kunnen zijn.
Flor Vandekerckhove⇲

Op 16 juni viert men wereldwijd Bloomsday, dé feestdag van de grote modernistische schrijver James Joyce. Dit jaar is het ook exact een eeuw geleden dat de familie Joyce uitgebreid vakantie vierde in Oostende. Het wordt meteen de vijfde editie van Bloomsday in Oostende, een feesteditie. Speciaal voor u doorkruisten zesentwintig schrijvers Oostende. De stad wordt bekeken door een zekere Bloem, hoofdpersonage dat deze schrijvers voor de gelegenheid in het leven roepen. Met bijdragen van Lieven Van Den Abeele, Britt Bakker, Dirk Beirens, Philippe Braem, Jeroen Cornilly, Seppe Decubber, Heleen Debruyne, Hans Depelchin, Ignaas Devisch, Kurt Van Eeghem, Rob van Essen, Jef Van Eynde, Eli Elise Hoopman, Sanne Huysmans, Geert Lernout, Vincent Van Meenen, Carmien Michels, Koen Peeters, Eric Rinckhout, Mark Schaevers, Helen Simpson, Els Snick, Lize Spit, Caro Van Thuyne, Hendrik Tratsaert, Xavier Tricot, Flor Vandekerckhove en Erik Vlaminck. 126 p.  

DW B 2026 | 2 Bloem in Oostende is te koop in de Oostende boekhandels Corman, De Witte Zee en Standaard Boekhandel. Of via de webshop van uitgever Pelckmans. 20 euro.

Meisjes waarmee ik niet getrouwd ben (1)

Dit is deel 1 van een reeks 'Meisjes waarmee ik niet getrouwd ben.' Telkens exact honderd woorden, want 'in der Beschränkung zeigt sich erst der Meister’. Als illustratie kies ik telkens een andere vintage foto van de Koninklijke Baan in Bredene. Mocht iemand me, bijvoorbeeld op basis van de achterliggende bebouwing, iets over het jaar van de foto meedelen, zou ik daar dankbaar om zijn.

IN DIE TIJD dacht ik dat ik met Nadine zou trouwen. We zouden samen in mijn ouderlijk huis wonen, in een appartementje, ingericht om zomertoeristen te ontvangen. Het appartement was al gemeubeld, wat ons goed uitkwam. We konden onze echtelijke dagen aan een tafel doorbrengen die daar al stond, water opgietend in een koffiekan die daar al was, drinkend uit kopjes die daar al stonden. Misschien zou ik daar wel een pijp opsteken, maar dat wist ik nog niet goed. Wel wist ik dat ons huwelijk kinderloos zou blijven, want we waren zelf kinderen. Er zat logica in mijn toekomstperspectief. (Flor Vandekerckhove⇲) 

Op 16 juni viert men wereldwijd Bloomsday, dé feestdag van de grote modernistische schrijver James Joyce. Dit jaar is het ook exact een eeuw geleden dat de familie Joyce uitgebreid vakantie vierde in Oostende. Het wordt meteen de vijfde editie van Bloomsday in Oostende, een feesteditie. Speciaal voor u doorkruisten zesentwintig schrijvers Oostende. De stad wordt bekeken door een zekere Bloem, hoofdpersonage dat deze schrijvers voor de gelegenheid in het leven roepen. Met bijdragen van Lieven Van Den Abeele, Britt Bakker, Dirk Beirens, Philippe Braem, Jeroen Cornilly, Seppe Decubber, Heleen Debruyne, Hans Depelchin, Ignaas Devisch, Kurt Van Eeghem, Rob van Essen, Jef Van Eynde, Eli Elise Hoopman, Sanne Huysmans, Geert Lernout, Vincent Van Meenen, Carmien Michels, Koen Peeters, Eric Rinckhout, Mark Schaevers, Helen Simpson, Els Snick, Lize Spit, Caro Van Thuyne, Hendrik Tratsaert, Xavier Tricot, Flor Vandekerckhove en Erik Vlaminck. 126 p.  

DW B 2026 | 2 Bloem in Oostende is te koop in de Oostende boekhandels Corman, De Witte Zee en Standaard Boekhandel. Of via de webshop van uitgever Pelckmans. 20 euro.