![]() |
| Een imaginaire ontmoeting in de rue du Pénèry, op de stoep voor het huis van Max. Van links naar rechts: Vincent, vervalser van beroep; François, fantast van roeping; Alexandre le Bienheureux. En uiteraard ook schrijver dezes. |
VERLEDEN JAAR VERKOCHT ik mijn buitenhuisje in Vabre, Frankrijk. Ik nam afscheid van de straat en zijn bewoners, cette étrange tribu de gens de Pénèry. Ik liet daar niet alleen meubels en stenen achter, maar ook veel onvertelde fictie. Zou ik ooit nog terugkeren om die verhalen op te halen? De kans was klein.
Maarrrrrr… Wat toen niet kon, kan nu wel. Vanuit m’n sofa verplaats ik me sinds kort ongehinderd over tijd en ruimte. Een goedgeformuleerde prompt brengt me in minder dan geen tijd terug naar m’n oude, vertrouwde rue du Pénèry. Waardoor ik in staat ben om die fictie toch nog op te halen.
Doordat ik intussen ook de techniek van de imaginaire ontmoetingen bemeester, zie ik daar tegelijk enkele kompanen weer. Op de dag dat Coca-Cola in het dorp geïntroduceerd werd, stonden we samen aan de toog in café du Pont. Hebben we daar toen ook geen comité opgericht dat zich over de fictie in het dorp buigt? Ik kom ze nu ophalen, die verhalen. Binnenkort op dit scherm!
Flor Vandekerckhove⇲
Maarrrrrr… Wat toen niet kon, kan nu wel. Vanuit m’n sofa verplaats ik me sinds kort ongehinderd over tijd en ruimte. Een goedgeformuleerde prompt brengt me in minder dan geen tijd terug naar m’n oude, vertrouwde rue du Pénèry. Waardoor ik in staat ben om die fictie toch nog op te halen.
Doordat ik intussen ook de techniek van de imaginaire ontmoetingen bemeester, zie ik daar tegelijk enkele kompanen weer. Op de dag dat Coca-Cola in het dorp geïntroduceerd werd, stonden we samen aan de toog in café du Pont. Hebben we daar toen ook geen comité opgericht dat zich over de fictie in het dorp buigt? Ik kom ze nu ophalen, die verhalen. Binnenkort op dit scherm!
Flor Vandekerckhove⇲
Google Traduction pour mes anciens voisins à Vabre: ‘L'année dernière, j'ai vendu ma maison de campagne à Vabre. Le 3 août 2025, j'ai dit adieu à la rue et à ses habitants, cette étrange tribu de gens de Pénèry. J'ai laissé derrière moi non seulement beaucoup de meubles, mais aussi une multitude d'histoires inédites. Y retournerais-je un jour ? Les chances étaient minces.Ce que je ne pouvais pas faire alors, je peux le faire maintenant. Dans mon canapé, je me déplace librement, affranchi du temps et de l'espace. Une simple ‘prompt’ me ramène instantanément à ma vieille rue du Pénèry. Ce qui me permet, finalement, de retrouver les histoires fictives inédites.Grâce à la technique des rencontres imaginaires que j'ai depuis lors maîtrisée, je revois mes camarades, là, au même instant. C'est d'ailleurs dans une de ces histoires fictives que je les ai rencontrés. Le jour où Coca-Cola a été lancé au village, nous étions ensemble au comptoir du Café du Pont. Ce jour-là, nous avons fondé un comité pour explorer davantage la fiction au village. L'une des histoires qui en est née raconte le retour d'une poétesse disparue. Je la peaufine encore un peu. Prochainement sur vos écrans !



















