Heeft Jacky Kennedy-Onassis ooit café Tijl opengehouden?

Edna O’Brien en DLVuurtorenwachter in café Tijl. Achter de tapkast: Jacky Kennedy. 

ER ZIJN POSTS die duizenden keren bekeken worden. Er zijn er ook die geen honderd views halen, stukjes die haast niemand opzoekt. Zo’n stukje is Edna O’Brien, bevriend met Jacky Onassis. Het dateert al van 5 mei en telt nauwelijks 96 views. Omzeggens niemand komt kijken naar wat ik over Edna en Jacky te vertellen heb. Ik haal dat aan omdat ik vandaag over een imaginaire ontmoeting met die twee wil schrijven. Jacky Kennedy, Edna O’Brien en ik ontmoeten elkaar in café Tijl in Bredene, ooit stamcafé van mijn maat JP (†) en ik.
’t Lijkt ongerijmd, waarom doe ik zoiets? Wel, ’t is een experiment in mijn zoektocht naar een milde vorm van surrealisme, iets wat ik surrealisme-light noem. Het experiment onderzoekt ook of het duo Edna-Jacky meer kijkers naar de blog lokt als ik hen in mijn eigen omgeving positioneer. Aan Philip Roth zegt O’Brien daar zelf over (°): ‘Jezelf op een specifieke plek vestigen en die gebruiken als achtergrond (…) is zowel een kracht voor de schrijver als een wegwijzer voor de lezer.’ Misschien vind je dat nog geen reden om het op zo’n geschifte manier te doen, maar ze zegt in dat interview ook: je moet ‘schrijven wat je voelt, zonder je te storen aan welke publieke opinie of welke clique ook.’ (°°)
Flor Vandekerckhove⇲

(°) Philip Roth. Waarom schrijven? Verzamelde non-fictie 1960-2013. Vertaald door Else Hoog Kooman en Bart Kriek. 496 p. Uitg. De Bezige Bij. 2018.

(°°) De memoires van Edna O’Brien (2013. De Bezige Bij A’dam. 397 p.) recenseer ik in ‘Een meisje van buiten’.