Op zoek naar een meisje voor de kaft

Van links naar rechts: France Gall, Gigliola Cinquetti, Sandie Shaw.

WEER HEB IK een boek in wording. Genre, stijl en vorm zijn nog onzeker, ’t wordt een experiment. Inhoudelijk richt mijn blik zich op mijn tienerjaren. Vandaar de titel die verwijst naar een televisieprogramma dat in 1961 van start ging: Tienerklanken.
Ik denk na over de kaft. Moet daarop de beeltenis van een tienermeisje staan, een covergirl? In dat geval moet het een meisje zijn dat in mijn tijd ook tiener was. Ik herinner me Sylvie Vartan (°1944). Ze had als twintigjarige een hit met La plus belle pour aller dancer. Waardoor ze zich via zender Rijsel in mijn puberbrein kon nestelen. Helen Shapiro (°1946) stond qua leeftijd dichter bij me, ze was veertien en had een hit met Walkin' Back To Happiness. In Vlaanderen had je Liliane (later Liliane Saint-Pierre), nauwelijks een paar maand ouder dan ik, die als zestienjarige al zong van We gotta stop (en zelf was ik nog niet eens begonnen.) Ge voelt dat het moeilijk kiezen wordt. Om de mogelijkheden te beperken doe ik het alleen met meisjes die in mijn tienerjaren het Eurovisie-songfestival wonnen. Sandie Shaw (°1947)  won dat spel in 1967, met Puppet On A String, ze was 20. France Gall (°1947 - 2018†) won in 1965 met Poupée de son, ze was 17. Maar niemand is beter geschikt voor de kaft dan Gigliola Cinquetti (°20 december 1947). Zij won in 1964 het Eurosongfestival, ze moest nog 17 worden. Non ho l'età, vrij vertaald: Ik ben nog te jong, al dachten wijzelf daar indertijd wel anders over.
Flor Vandekerckhove⇲

Tienerklanken wordt het vervolg op GAUW!, het eerste boekje dat ik schreef nadat ik eind 2013 besloot alleen nog digitaal te publiceren. Dat verhaal, waarin ik over mijn prille kindertijd vertel, verscheen als e-boekje in 2014. Gaandeweg leerde ik meer over elektronisch schrijven en begon ik te experimenteren. Het verhaal werd daardoor in opeenvolgende edities korter, ik voegde er links aan toe, waardoor lezers nu ook naar liedjes uit die tijd kunnen luisteren. Het boekje komt nu, denk ik, beter tegemoet aan de verwachtingen van internetlezers: ’t is kort, eenvoudig, erg geschikt voor wie, zoals ik, een korte spanningsboog heeft en er valt veel te beleven. 

Zoals alle e-boeken van Uitgeverij De Lachende Visch is ook deze vijfde editie van GAUW! gratis voor wie erom vraagt. Doe het via liefkemores@telenet.be en de meiden van De Weggeefwinkel zorgen ervoor dat het boekje meteen in je mailbox valt.

Tienerklanken

Links: aankondiging van het televisieprogramma. Rechts: presentatoren Nora Steyaert & Hugo Van den Berghe. 

WEER HEB IK een boek in wording. Genre, stijl en vorm zijn nog onzeker. ’t Wordt wellicht weer een experiment. Inhoudelijk richt mijn blik zich op mijn tienerjaren, vandaar de titel die verwijst naar een televisieprogramma dat in 1961 van start ging: Tienerklanken. Dat was meteen voor mij bedoeld, ik was twaalf, een tiener in wording.
Wikipedia geeft een lijst van mensen die het programma doorheen de jaren gepresenteerd hebben: Louis Neefs, Nora Steyaert, Bob Boon, Hugo Van den Berghe, Regine Clauwaert, Bob Davidse en Walter Capiau. Wie van mijn generatie is, kent al die namen wel van een en ander, maar voor wat TIenerklanken betreft herinner ik me als presentatoren toch alleen maar Nora Steyaert & Hugo Van den Berghe. 
Op YouTube bekijk ik een uittreksel en zie ik dat het presenteren van een TV-programma in die tijd goed op slecht toneel lijkt. Herinner ik het me goed als ik zeg dat de Bob Boon Singers regelmatig mochten aantreden, Vlaams afkooksel van The Swingle Singers? Er werd ook plaats ingeruimd voor muzikaal tienertalent dat zo kans op ruimere bekendheid kreeg. Ik herinner me een popband die doodbedaard zijn ding deed. Niemand bewoog, de leadgitarist deed het zelfs zittend. In een tijd van hyperbeweeglijke Beatles vond ik die onbeweeglijkheid ferm impressionant, waaruit wellicht blijkt dat ik als tiener al een oude ziel had.
Flor Vandekerckhove⇲

Tienerklanken wordt het vervolg op GAUW!, het eerste boekje dat ik schreef nadat ik eind 2013 besloot alleen nog digitaal te publiceren. Dat verhaal, waarin ik over mijn prille kindertijd vertel, verscheen als e-boekje in 2014. Gaandeweg leerde ik meer over elektronisch schrijven en begon ermee te experimenteren. Het verhaal werd daardoor in opeenvolgende edities korter, ik voegde er links aan toe, waardoor lezers nu ook naar liedjes uit die tijd kunnen luisteren, ik herschreef zelfs het verhaal. Het experiment komt nu, denk ik, beter tegemoet aan de verwachtingen van internetlezers: ’t is kort, eenvoudig, erg geschikt voor wie, zoals ik, een korte spanningsboog heeft… 

Zoals alle e-boeken van Uitgeverij De Lachende Visch is ook deze vijfde editie van GAUW! gratis voor wie erom vraagt. Doe het via liefkemores@telenet.be en de meiden van De Weggeefwinkel zorgen ervoor dat het boekje meteen in je mailbox valt.