vrijdag 25 mei 2012

Plaats voor velo’s

Bredene, het erf van boer Lagast. Geen plaats voor velo's meer.
Toen ik een knaap was, woonden mijn ouders in de Duinenstraat, een verbindingsweg tussen het hinterland en de Noordzeeduinen. De straat was druk, niet in het minst tijdens de zomervakantie wanneer honderden dagjesmensen naar de kust afzakten, veelal per fiets.
Tussen mijn ouderlijk huis en dat van de buren lag een stuk grond te wachten op bebouwing. Aan de poort hing een bordje waarop Plaats voor velo’s aangekondigd werd. Elke zondagmiddag werd naast dat bord een stoel gezet en op die stoel zat ik.
Kort na de noen kwamen ze toegestroomd.  Ze kwamen van heinde en ze kwamen van ver; van Oudenburg en Westkerke, Ichtegem en Eernegem, van het Sas en van het Dorp; vaders met hun zoon op de buis, moeders met hun dochter op de bagagedrager, bromfietsers die zwoeren bij Superia, jongemannen met brillantine in 't haar, mannen die Wervik rookten en vrouwen met een foulard die hun permanent tegen ’t zand moest beschermen. 
A rato van vijf frank konden ze hun fiets bij ons achterlaten. Op zonnige topdagen werden er zodoende vele tientallen, soms zelfs meer dan honderd fietsen aan mijn hoede overgelaten.
En er was concurrentie. In diezelfde straat, vijftig meter voor ons huis, stond de woning annex woonerf van boer Jerome Lagast.  Ik herinner me dat daar jaarlijks graan gedorst werd. Voor de rest gebeurde er op dat erf niet veel. Dus was ook daar plaats voor velo’s.  Daar werden de zaken geregeld door Martha, een leeftijdgenote van mijn moeder en dochter van de oude Jerome. Martha heeft dat lang volgehouden. De grond naast mijn ouderlijke woning was al lang bebouwd, zelf was ik al een man op zijn retour, boer Jerome was al lang dood & begraven, maar Martha bleef pal naast haar bordje Plaats voor velo’s staan. 
Jaarlijks verminderde het aantal fietsen dat op dat erf geparkeerd werd. Kwam dat doordat het fietsslot intussen uitgevonden was? De tijd had inderdaad niet stilgestaan, al was dat aan de schort van Martha niet te zien. Het merk Superia bestond niet meer. De mensen uit de polderdorpen namen nu het vliegtuig naar Benidorm. En het zal ook aan het toenemende autobezit gelegen hebben. Het kon hoe dan ook niet blijven duren. Toen ik na veel omzwervingen terug in Bredene kwam wonen, zag ik haar nog altijd naast het bordje staan, waarop nu evenwel geschreven stond: Plaats voor auto’s.
Flor Vandekerckhove

Gauw! is een boek van Flor Vandekerckhove. Daarin beschrijft hij zijn prille jeugd in Bredene, of dan toch hoe hij die kindertijd ervaren heeft. Het boek (e-boek, PDF) is gratis. Vraag erom via liefkemores@telenet.be en het wordt u per kerende toegestuurd.

Geen opmerkingen: