Met Harry Mulisch op een Oostends caféterras

Links: Stefan Zweig en Phlip Roth, 1936, Oostende. Rechts: Harry Mulisch en Flor Vandekerckhove (met sleeves) in een imaginaire ontmoeting. 

IN NOTITIEBOEKJES WAARIN ik al dertig jaar citaten verzamel, kies er eentje van Harry Mulisch (°1927 - 2010†). 't Zijn woorden uit diens Voer voor psychologen. Aan dat boek heb ik twee sterke herinneringen. De vroegste herinnering betreft de titel. Die lees ik voor het eerst op een wc-deur, in een graffiticommentaar. De wc-deur is er een van unief Gent, het jaar is 1969. Sterke herinnering, misschien wel veroorzaakt door de sterke geur. De latere herinnering betreft het boek zelve. Uit dat boek blijft me dit stukje bij dat me, veel jaren later, een grote beslissing deed nemen. Met die zinnen in het achterhoofd heb ik in 1988 tegen mezelf gezegd: ‘Als je het nu niet doet, doe je het nooit meer.’ Door die woorden van Mulisch ben ik de facto een schrijver geworden: ‘De schrijver trouwt een vrouw, krijgt kinderen, wordt journalist en schrijft niet meer. De schrijver wordt ziek en kan niet meer schrijven. De schrijver wordt op de tramrails door een meteoor getroffen en is dood. Dat alles is een gebrek aan talent.’
Flor Vandekerckhove⇲

Wij, met zand in onze schoenen is een memoir (25 bladzijden), waarin ik terugdenk aan de weg die Luc Martinsen en ik afgelegd hebben, sinds onze eerste ontmoeting in 1988. Ik schreef dat boekje als een symfonie, een muziekstuk in drie delen, dat na het tweede deel onderbroken wordt door een interludium en afsluit met een coda. In de beste traditie van De Weggeefwinkel is ook Wij, met zand in onze schoenen gratis. U hoeft er alleen om te vragen. Mocht u interesse hebben, mail naar liefkemores@telenet.be. (Vermeld 'Zand' en zeg 'pdf' of 'epub'.)