 |
OOIT VERDIENDE IK een bete broods in de reclame, waardoor ik blijvend oog kreeg voor zo’n dingen. Daardoor ook komt het dat ik me een warenhuisslogan uit 1989 herinner: ‘Twee miljoen klanten dat moet je verdienen, elke dag.’ De legendarische reclameslogan werd bedacht door de Franse reclameman Georges Chetochine voor de Belgische supermarktketen GB. De slogan benadrukte de dagelijkse inzet die nodig is om een grootschalige toestroom van klanten te behouden in een sterk concurrerende retailsector.
Daar moet ik weer aan denken, nu hier bezijden te lezen staat dat De Laatste Vuurtorenwachter inmiddels meer dan twee miljoen page views telt – niet weinig voor de literaire blog van een minor writer – waardoor ik me de warenhuisslogan mag toe-eigenen, zeggend: Twee miljoen paginaweergaven dat moet je verdienen, elke dag.
Al die mensen komen niet zomaar naar je blog, het internet is zo groot, diep, dik & ver dat je hen moet weten te lokken. Daar komt mijn ervaring in de reclame me goed van pas. Reclame is als fietsen, eens je ’t kunt, gaat het nooit meer weg.
Het Visserijblad⇲ waarvan ik in 1988 de uitgever-redacteur werd, had geen reclamebudget, maar ik wist wel hoe je ‘t journaille kon bespelen. Dit is wat Michel Follet⇲ bijvoorbeeld zei, wanneer Humo hem op 12 maart 1992 interviewde. ‘Ik heb ooit iets willen maken over mensen die hun leven bewust een andere wending laten nemen: ik ken iemand van een jaar of veertig die in een reclamebureau werkte en werkelijk zákken geld verdiende; van de ene dag op de andere heeft hij zijn carrière opgegeven en is hij teruggegaan naar zijn geboortestreek, de kust. Daar geeft hij nu een blaadje over de visserij uit en voor de rest leeft hij van het bestaansminimum. Inmiddels heeft hij ook een roman geschreven. Zulke mensen interesseren mij.’ Het is niet allemaal juist, wat Pollet daar over mij beweerde, maar zo stond het toch maar zwart op wit in HUMO.
Flor Vandekerckhove⇲
Daar moet ik weer aan denken, nu hier bezijden te lezen staat dat De Laatste Vuurtorenwachter inmiddels meer dan twee miljoen page views telt – niet weinig voor de literaire blog van een minor writer – waardoor ik me de warenhuisslogan mag toe-eigenen, zeggend: Twee miljoen paginaweergaven dat moet je verdienen, elke dag.
Al die mensen komen niet zomaar naar je blog, het internet is zo groot, diep, dik & ver dat je hen moet weten te lokken. Daar komt mijn ervaring in de reclame me goed van pas. Reclame is als fietsen, eens je ’t kunt, gaat het nooit meer weg.
Het Visserijblad⇲ waarvan ik in 1988 de uitgever-redacteur werd, had geen reclamebudget, maar ik wist wel hoe je ‘t journaille kon bespelen. Dit is wat Michel Follet⇲ bijvoorbeeld zei, wanneer Humo hem op 12 maart 1992 interviewde. ‘Ik heb ooit iets willen maken over mensen die hun leven bewust een andere wending laten nemen: ik ken iemand van een jaar of veertig die in een reclamebureau werkte en werkelijk zákken geld verdiende; van de ene dag op de andere heeft hij zijn carrière opgegeven en is hij teruggegaan naar zijn geboortestreek, de kust. Daar geeft hij nu een blaadje over de visserij uit en voor de rest leeft hij van het bestaansminimum. Inmiddels heeft hij ook een roman geschreven. Zulke mensen interesseren mij.’ Het is niet allemaal juist, wat Pollet daar over mij beweerde, maar zo stond het toch maar zwart op wit in HUMO.
Flor Vandekerckhove⇲
Geen opmerkingen:
Een reactie posten