zondag 5 juni 2016

Naar de hooipiete

— Op de achtergrond: de afgesloten ijzeren voetgangersbrug. Vooraan de hooipiete. —
Het heeft hard geregend, verleden week, maar gelukkig niet op de dag dat we gaan wandelen. Daardoor kunnen we weer een morzel Vlaamse grond aan onze wandelgordel rijgen.
Elke week gaan we op stap en we slaan géén stukje Vlaamse bodem over. Als het de goede god belieft en als de klimaatcatastrofe een beetje meevalt zal ik, vlak voor ik de geest geef, mogen opperen: ik heb waarlijk heel dit land bewandeld.
Verleden week waren we voor de tweede keer in Pollinkhove. Wie daar nooit over gehoord heeft kent evenmin Fintele, een wijk die wij, met forse tred, vanuit het oosten aan 't naderen waren. We kenden die weg, want we hadden Fintele de voorgaande week al vanuit het westen doorkruist. We zagen dat het landschap nu anders was: drassig, in de overtreffende trap.
In Fintele passeer je een stukje laaggelegen grasland, vlak naast de IJzer, via een metalen voetgangersbrug, maar die is al een tijdje gesloten. Wie vanuit het westen verder wil schrijden, moet de dijk afzakken, een restaurant links laten liggen, vervolgens door een wei stappen en dan weer de dijk opklimmen. Vanuit het oosten doe je uiteraard het omgekeerde. Voor ons kon dat geen probleem opleveren, want we hadden het dus eerder al eens gedaan.
Maar die ijzeren, helaas ontoegankelijke brug ligt daar uiteraard niet voor niets. We hadden nog maar die wei betreden of we stonden al tot aan onze knieën in ’t sop. Zoppenat (de term is van de grote Vlaamse weerkundige auteur Stijn Streuvels) waren we toen we de hooipietebrug bereikten, die ook in die wei ligt.
Hooipietebrug? ‘Het is een houten brug over de IJzer, daterend van 1635. Ieder jaar werd deze brug aangelegd van 29 juni tot 11 november, zodat de landbouwers hun land konden bereiken, en na de hooitijd hun vee erop konden krijgen. De prijs voor het gebruik van de brug bedroeg 75 frank per 'gemeten' (44 aren) en 5 frank per rund.
(…) Overgangsrechten te betalen bij Daniël Vandewalle, Fintele 11' (…) 
Een moeilijkheid bij de Hooipiete was dat er regelmatig een schip voorbij moest. De schipper moest zich melden door middel van zijn scheepshoorn, waarop Daniël Vandewalle de brug afbrak en achteraf terug moest aanleggen. Heel wat wachtende schippers hielpen hieraan mee om de wachttijd te verkorten.’
Meer dan een hoop planken in een drassige wei is die brug nu niet meer, maar hij kwam wel goed van pas om er onze kousen op uit te wringen. In mijn immer actieve verbeelding zag ik hoe Daniël Vandewalle zich achter zijn hooipieteraam zat te verkneukelen.
Flor Vandekerckhove

Meer info op http://www.westhoekverbeeldt.be/afbeelding/16db0c68-bbc6-11e3-88e0-cf2baa2d6655

Een reactie posten