Rien à déclarer? Valt wroeging te declareren?

In Gatteville-le-Phare leun ik tegen een monumentje, een miniatuurvuurtoren ter ere van de moeder Gods, stella maris, sterre der zee. Inzet: het voorwerp dat ik elders ontvreemd heb.

’T KOMT, DENK IK, door de douanecontroles. Een mens had in die tijd altijd wel iets weg te steken: langspeelplaten of sigaren, drank of verse boter, hasj, weed of kledingstukken, er was altijd wel iets… Aan dat altijd iets hou ik nog steeds iets over. Telkens ik zo’n oude douanepost passeer en ’t land uitrij, krijgt mijn moraal aanvoelen een deuk. In ’t buitenland doe ik dingen die ik thuis nooit zou doen. Wanneer ik daarna ’t land weer inrij heb ik altijd iets weg te steken, ook vandaag nog, ja. ’t Is niet langer smokkelwaar, maar ’t is toch telkens iets. 
In Azeville, Manche, Normandië, wacht ik aan de kerk op Tania wier wandeling daar eindigt. Ik groet boeren & boerinnen, stap rond de kerk, aanschouw vervallen graven en ontdek op een vensterbank een doorroest artefact. Ik monster het product van vakmanschap, herken in het roestig ijzerwerk de oude sleutel van de kerkpoort. De poort is nieuw, de sleutel oud, ’t is iets van vroeger. Ik neem de sleutel mee. Trofee. Souvenir.
’s Anderendaags parkeer ik de wagen in Gatteville-le-Phare, naast de vuurtoren. Ik leun tegen een monumentje ter ere van de Moedermaagd, stella maris, sterre der zee. Als een baken leidt Maria zeelui veilig naar huis. Uit mijn schoudertas haal ik de sleutel die ik in Azeville meegenomen heb. Dan gebeurt iets. Een vlaag van wroeging overvalt me. 
Ik schets u het probleem waarmee ik tegelijk geconfronteerd wordt. Sinds hij zich heeft laten ontdopen kan deze oud-katholiek met zo’n wandaad niet meer naar de biecht. Wat kan ik wel nog doen? In een goddeloze poging om recht te trekken wat krom is, beslis ik het artefact aan Maria, ster der zee, te offeren. Ik doe afstand van mijn trofee en leg de sleutel op de gemetselde rand van het monumentje. 
Tania komt thuis van de wandeling. We eten, vertellen, plannen de volgende dag. Onder het zwaailicht van de vuurtoren – da’s altijd een beetje thuiskomen — passeren we een zalige nacht. ’s Anderendaags plooien we de tent op. Ik loop nog eens tot bij het monumentje en neem de sleutel weer met me mee. 
Flor Vandekerckhove⇲

Nu bevind ik me wel in Gatteville-le-Phare, Normandië. Maar ik begon zo'n extreem korte reisverslagen lang geleden te schrijven. In die tijd betrof het wandeltochten in Vlaanderen. Daar bestaat een boekje van: Langs Vlaamse wegen. In voettochten van 20, 30 kilometer wandelde Tania in 2020-21 omzeggens heel Vlaanderen af. Ook toen zette ik haar af waar ze vertrok en haalde haar op waar ze aankwam. Intussen zocht ik ook daar plekjes waar ik (over) kon schrijven. Dat leverde telkens een verhaal op, een impressie, een observatie, een vignet, een enkele keer ook een gedicht. 26 van die stukjes werden in 2021 verzameld in een boekje met als ondertitel ‘Een queeste naar Vlaamse identiteit’. Eresenator Jan Loones leverde het voorwoord. Dat e-boekje (70 pagina's, veel foto's) van uitgeverij De Lachende Visch is gratis voor wie erom vraagt. Vragen doe je via liefkemores@telenet.be. (Vermeld ‘Langs Vlaamse wegen’. Alleen beschikbaar in pdf.)