donderdag 1 maart 2018

Degene die alleen gaat

— Robert Walser (1878-1956), 
een solitaire schrijver-wandelaar. —
Als Kenneth Grahame u niet onbekend is, dan komt dat door The Wind in the Willows, ook in ’t Nederlands een bekend kinderboek.
Grahame heeft uiteraard nog andere teksten geschreven. The Fellow That Goes Alone is een essay over de geneugten van het solitaire wandelen. Iets waarover ik kan meespreken, sinds mijn vriendin, overweldigd door moederlijke zorgen, moet breken met onze gewoonte om wekelijks samen een stukje Vlaanderen af te wandelen.
Tijdens mijn solitaire wandelingen heb ook ik de plek ontdekt die Grahame in dat essay the country of the mind noemt. Het ligt hier vlak om de hoek. Of om de volgende, dat kan ook.
De Schotse schrijver haalt er een oude legende bij. Onderweg wordt de wandelaar onverwachts begroet door een engelachtige figuur die hem in een archaïsch Engels toespreekt: Hayle, felowe that goest alone.
In deze fayr chylde in whyte clothynge ziet Grahame het landschap dat in dialoog treedt met de wandelaar. ‘Want, door de semi-mechanische handeling van het stappen, krijg je dit bijzondere geschenk van de Natuur. De geest begint te joggen, hij wordt praatziek, komt in vervoering, wordt een beetje gek misschien — zeker creatief en ultra-gevoelig, totdat hij zich uiteindelijk echt buiten jou bevindt, tegen je spreekt en jij hem antwoordt.’ 
Elke wandelaar kent het: ‘Alles lijkt dan mee te spelen, de zon en de wind, de witte weg en de stoffige heggen, de geest van welk seizoen ook, de vriendelijke oude aarde die allerhande leven onder je voeten omhoogstuwt of die schijnbaar dood in een wintertrance vereeuwigd lijkt, zodat je in een gezegend gezelschap wandelt, ondergedompeld in een droomachtig gesprek dat elke andere menselijke conversatie overstijgt. (…) de geest heeft zijn harnas afgeschud, hij briest en huppelt als een veulen in de weide.’
Grahame schrijft dat in 1913. Maar ook vandaag zijn er die letterlijk & figuurlijk in zijn voetstappen treden. De Amerikaanse schrijfster Rebecca Solnit is er een van: ‘Idealiter is wandelen een toestand waarin geest, lichaam en wereld op één lijn liggen,’ zegt ze, ‘alsof het drie personages zijn die een gesprek met elkaar aanknopen, drie noten die opeens een akkoord vormen.’
Wie denkt dat dit overdreven is moet onderweg maar eens goed leren luisteren naar de wind in the willows.

Flor Vandekerckhove
Een reactie posten