donderdag 21 januari 2016

Lelijk als de nacht


Men zegt dat wel, dat alle jonge meisjes mooi zijn, maar dat is niet waar, want Paula was jong en lelijk. Ze was kort gestuikt en hoekig. Ze had een slappe buik, dunne, donker behaarde benen, onaantrekkelijke borstjes van het soort dat je je niet wil voorstellen, een soort worstjes, en een lelijk aangezicht. Ja dat had ze ook, een lelijk aangezicht, met kleine, nijdige, donkere, priemende oogjes en grote, opvallende, opengesperde neusgaten. Paula was echt lelijk.
Daar valt iets aan te doen, zeg je, daar kan iets tegen ondernomen worden, je kunt dat wegmoffelen. Maar dat deed Paula niet. Ze ondernam geen poging om haar lelijkheid te verbergen, ze schminkte zich niet, kocht nooit oogschaduw of lippenstift, ze kamde haar beenhaar niet en ze was smakeloos in het kiezen van haar kleren. Ze toonde zich in al haar lelijkheid.
Claudia was óók niet mooi. Ze was even jong als Paula, en misschien niet zo lelijk, maar ze was erg dik, veel te dik om mooi te kunnen zijn. Echt overmatig dik. Claudia was zo dik dat het moeilijk was om onder al die vetkwabben… Ik zal het maar niet zeggen, maar zo dik was ze, zo erg was het.
Overgewicht kan weggewerkt worden, zeg je, en onder dat overgewicht kan best een mooi meisje schuilen. Ja, dat kun je wel zeggen, maar Claudia deed dat niet, overgewicht wegwerken, integendeel, het vet bleef toenemen, langs alle kanten. Ze toonde zich in al haar uitpuilende vettigheid.
En dan was er nog Gloria, ook een jong meisje, maar wie Gloria voor ’t eerst zag moest daar toch aan twijfelen. Gloria had overal haar, echt overal. Ze kon doorgaan voor een vent, een ouwe vent zelfs, of voor een vrouw met een baard, zelfs voor de vrouw met de baard. Ze was hoe dan ook erg lelijk. En ze had geen kont, maar er stond wel haar op, geen borsten, maar veel borsthaar, geen lippen, maar wel een snor. Ze was gewoon erg lelijk, zelfs lelijker dan Claudia en bijna zo lelijk als Paula.
Haar kan weggeknipt worden, zeg je, en onder dat haar kan best een mooi meisje schuilen, zeg je. Maar dat deed Gloria niet, haar haar wegknippen, nooit. Integendeel, dat haar bleef groeien, zelfs op plaatsen waar je ’t geenszins zou vermoeden. Ze toonde zich in al haar buitensporige harigheid.
Ik zag het dag na dag langer worden, dat haar van haar. Dat wil zeggen nacht na nacht, want overdag zag ik Gloria nooit. En zelfs… mocht ik haar gezien hebben, dan zou ik het hier niet toegeven, zo lelijk was ze met al dat haar. Paula en Claudia zag ik overdag trouwens evenmin en ook voor hen geldt wat ik hier voor Gloria laat gelden, ik zou ‘t niet toegegeven hebben mocht het anders geweest zijn.
Maar het was niet anders. We zagen elkaar nooit overdag. Het was des nachts dat we elkaar ontmoetten, minstens drie, vier keer per week, soms nacht na nacht, en zo deden we dat een hele liefdeszomer lang. Het was onze lange hete zomer. Paula, Gloria, Claudia en ik ontmoetten elkaar in ’t duister van donkere stegen. We deden ‘t met elkaar in ’t donker van verduisterde vertrekken, in onverlichte kamers van leegstaande huizen waar niemand ons zag binnengaan of buitenkomen. En als we echt veel zin hadden, maakten we een afspraak, wij gevieren, aan de bosrand, waarna we ’t woud introkken, waar we elkaar namen op een bed van dennennaalden, in de schemer van de schemering. De dieren stoven uit elkaar bij ’t aanschouwen van zo’n lelijk schouwspel en de vogels vloden heen. Ja, we waren lelijk, maar we waren ook jong & heet en we hadden lak aan het morele kader dat mooie mensen voor ons bedacht hadden.
Flor Vandekerckhove



Een reactie posten