zaterdag 9 januari 2016

Fotoclub De duinentrekkers

— Van links naar rechts: Bert Tas, Erik Poppe, Roland Vanmassenhove, Christiaan Charlé (†), Pierre de Maeyer, Gilbert Coenye, Flor Vandekerckhove, Hugo Pauwels —

Ik zal het maar meteen zeggen, De duinentrekkers is niet de echte naam van de fotoclub. Ik heb die naam moeten verzinnen, want niemand blijkt te weten hoe die club destijds heette. Misschien had hij wel géén naam en zegden we gewoon, zoals het feitelijk ook was: de fotoclub van Chris Stuyts, want hij was er de stichter & bezieler van. Misschien is hij het wel die bovenstaande foto gemaakt heeft; mooi beeld trouwens. Maar in die tijd zegden we niet ‘een foto maken’. Evenmin ‘namen’ we foto’s. We zegden: een foto ‘trekken’. En omdat de fotoclub in Bredene Duinen actief was, is duinentrekkers wel een logische naam, vind ik.
Ik meen me te herinneren dat ik een wedstrijd van die fotoclub gewonnen heb. Onderwerp was de natuur en ik heb daarin de eerste prijs behaald met de foto van een golfbreker. Misschien merkt u op dat een golfbreker echt niet tot de natuur gerekend wordt. Waarin ik u alleen maar kan bijtreden. En ik herinner me ook een fototentoonstelling die in de tearoom Venise doorgegaan is. Voor de rest laat mijn geheugen me in de steek, maar ik ben dus wel lid geweest, zoals ook de anderen die op de foto staan. Hun heb ik bijkomende info gevraagd. Veel heeft ‘t evenwel niet opgeleverd.
We herinneren ons allemaal voorzitter Chris Stuyts (†), maar zijn overlijden, op jonge leeftijd, is enigszins in nevelen gehuld. Ik denk dat hij op zee omgekomen is, van zijn jacht gevallen, terwijl hij van Oostende op weg naar Engeland was. Erik Poppe beaamt: hij is verdronken. Hugo Pauwels denkt dat hij daarbij zelfs vermist gebleven is.
Hugo herinnert zich enigszins iets van die fotowedstrijd. En verder: Ik ben ook een aantal keren thuis bij Chris Stuyts in de doka foto’s gaan ontwikkelen maar ik weet niet of ook andere leden van de fotoclub van dit voorrecht genoten. De resulterende ‘kunstfoto’s’ heb ik niet meer.’
Erik herinnert er zich evenmin veel van: ‘De fotoclub van Chris had ik blijkbaar volledig uit mijn geheugen gebannen. Toen jij er een tijdje geleden allusie op maakte, kwam die herinnering heel langzaam weer. Nu je melding maakt van een fotowedstrijd (die jij blijkbaar gewonnen hebt, proficiat bij deze) en van een fototentoonstelling, herinner ik mij dit ook wel weer, maar zeer vaag. Ik zou gedomme niet weten in welk jaar dat was.’
Dat is altijd het ogenblik waarop we Ivan Schamp inschakelen, want hij heeft destijds niet alleen alles opgeschreven, hij heeft daarna ook alles bijgehouden. Daardoor weten we nu met zekerheid dat de fotoclub niet voor 24 december 1964 actief geweest is en dat hij op 22 oktober 1966 'opgeruimd' werd. Ik weet niet goed wat dat ‘opgeruimd’ wil zeggen, maar de notities van Ivan laten ons wel toe om te stellen dat bovenstaande foto uit de periode 1964-’66 dateert. We waren pakweg zestien jaar jong. Ah!
Hier stopt dit stukje over de fotoclub. En dan gebeurt dit — Ik moet eerst nog zeggen dat ik nagelaten heb om Pierre de Maeyer informatie te vragen, wat ik wel gedaan heb aan de anderen die op de foto staan. Ik weet niet hoe dat komt, misschien wel doordat Pierre in Torhout woont — Maar dan gebeurt dit. Ik plaats het stukje in de blog waar het op het internet terechtkomt. Zeer rap, misschien wel niet tegen de snelheid van het licht, maar toch zeer rap, verspreidt het zich over de globe. Onderweg komt het terecht in Torhout, waar het gelezen wordt door Pierre de Maeyer, destijds lid van de fotoclub. 
Pierre antwoordt vliegensvlug. Hij zet dat antwoord op zijn computer en via datzelfde internet, en aan dezelfde snelheid, komt het in mijn brievenbus terecht. Wat blijkt? Pierre weet nog heel veel over die fotoclub, zoveel zelfs dat ik dit stuk eigenlijk zou moeten herschrijven. Wat ik uiteraard niet ga doen, want 't is een mooi verhaal. Maar wat ik niet mag weglaten is wat Pierre over de dood van de voorzitter zegt: 'Wat Chris Stuyts betreft: het is een feit dat hij een ervaren zeiler was. Hij is voor de Engelse kust, in stormweer, overboord geslagen, terwijl iedereen onderdeks zat. Niemand heeft het zien gebeuren. Plots was hij weg. Zijn echtgenote is hem dan na anderhalf jaar of meer gaan identificeren in Engeland. Was hij het of niet? Maar hij was dus overleden en niet langer vermist. In ieder geval kwam er zo een einde aan haar financiële moeilijke periode. De verzekeringspremie werd uitbetaald. Dit is in het kort samengevat het trieste verhaal van Chris Stuyts.'
Flor Vandekerckhove


Zelf had ik alle hoop opgegeven. Meer dan enige vage herinneringen zouden we niet overhouden aan deze fotoclub die toch gedurende een wijle onze jeugd verblijd heeft. Dat was niet alleen buiten Pierre de Maeyer gerekend die het trieste einde van clubvoorzitter Chris Stuyts nog aan de vergetelheid heeft kunnen ontrukken, maar 't was ook buiten Roland Vanmassenhove gerekend die nog een mapje liggen heeft waarop niet alleen het thuisadres van de club vermeld staat, maar ook de naam. Dat was uiteraard niet het poëtische Duinentrekkers, maar het kurkdroge GEVAERT FOTOCLUB BREDENE.
— Van links naar rechts: Roland Vanmassenhove, Bert Tas, Gilbert Coenye, Flor Vandekerckhove, Pierre de Maeyer, Erik Poppe, Hugo Pauwels, Ivan Schamp, Chris Stuyts (†), Christiaen Charlé (†).
Een reactie posten