donderdag 19 november 2026

Het verhaal van de wandelaar

Links: Rocher du Castel Vendon zoals Jean-François Millet die in 1848 schildert (28 cm hoog, 37 breed, in musée Thomas-Henry). Rechts: Rocher du Castel Vendon zoals Tania die in november 2026 fotografeert.

DE EXTREEM KORTE reisverhalen in deze blog zijn nooit wandelverhalen. Het zijn verhalen van de mens die de wandelaarster assisteert. Met de auto zet hij haar af waar ze vertrekt, hij haalt haar op waar ze ermee stopt. Onderweg schrijft hij het reisverhaal. Wat de wandelaarster op haar weg beleeft, komt daar niet in voor. Met uitzondering van deze ene keer.
Op de GR 232 loopt Tania de kust van Normandië af en op 16 november is dat een stukje van de tour du Cotentin. Starten doet ze aan de Boulevard de Collignon, westelijk uiteinde van de Rade de Cherbourg, plek waar we de vorige keer gestopt zijn, plek ook waar ik het verhaal van matroos R. Crawford bedacht heb. De wandeling trekt zich op gang door een indrukwekkend gebied van marine-industrie, met rechts het havenwater en links een grote scheepswerf, werkplaatsen van scheepsmecaniciens, leveranciers van scheepsbenodigdheden. Daarachter ziet Tania al wandelend arbeidershuisjes liggen en daar nog achter het gebergte. Via de ferryhaven komt ze in de stad Cherbourg terecht. Rechts een kleine jachthaven, verder een oud stadsdeel met het historische droogdok ‘La forme Napoléon’, vervolgens een zeer grote jachthaven, zeilscholen, bedrijven die goederen en diensten aan de yachting leveren. Volgt een militair gebied met kazernes en oefenterreinen, cafetaria, schietstanden. Nu pas nadert ze het andere uiteinde van de rade, de op een na grootste kunstmatige haven ter wereld. Het wandelpad loopt verder doorheen een langs zee woongebied, met huizen waarin Tania vakantiehuizen vermoedt, eindigend in Landemer, chic oord met belle-époquehuizen. Daar verandert de wandeling in een tocht doorheen een heel mooi natuurgebied, met rotspartijen zoals de Rocher du Castel Vendon die Jean-François Millet in 1848 schildert. ’t Is ook op die plek dat Tania onverwachts getuige is van een school tuimelaars die voor haar ogen spelenderwijs kopje onder gaan. Intussen wordt de wandelaarster geconfronteerd met iets wat eigen is aan de periode waarin zo’n late herfstwandeling plaatsvindt: halverwege november valt de avond rap over ’t land. De kans wordt almaar kleiner dat ze het voorziene einde haalt – het haventje van Omonville-la-Rogue, waar ik haar opwacht. In ’t donker is het onverantwoord de tocht – over nauwe paden, links kliffen, rechts zee – verder te zetten. Tania zoekt op de kaart uit waar ze zich bevindt, leidt me telefonisch naar de ‘baie de Quervière’. Een half uur later pik ik haar daar op. Mooie plek trouwens. We trekken er de tent op. (Flor Vandekerckhove⇲)

Geen opmerkingen: