Stefan Hertmans, Sigrid Bousset en ik schrijven in stilte

Glenn Gould, Flor Vandekerckhove en de kat Polleke, drie keer concentratie.

IN DE KRANT lees ik een dubbelinterview met Stefan Hertmans en Sigrid Bousset, een literair koppel. (°) Van haar heb ik Meer dan ik me herinner gelezen en Wat ik haar niet vertelde. Zíj́n boeken daarentegen vragen me teveel tijd. ’t Lijkt sterk op vloeken in de kerk, als ik ’t zo zeg, maar ‘k mankeer zelfs de tijd om uit te leggen wat ik daarmee bedoel. ’t Is ook niet erg, de man heeft lezers te over. 
Het koppel schrijft samen. ‘Ze delen hetzelfde huis, waar ze allebei hun werkplek hebben, en ze zien elkaar bij de lunch en bij het avondeten.’ Het helpt dat ze beiden in stilte schrijven, zegt Bousset nog. 
Dat doe ik ook, in stilte schrijven. Ooit was dat anders. In die tijd zette ik de eigenzinnige pianomuziek van Glenn Gould op, zijn vroege interpretatie van de Goldbergvariaties en zijn piano-oefeningen van Bach. Een enkele keer Mahlers derde en zijn vijfde, maar toch meestal Gould. Daardoor komt het ook dat ik al een en ander over Gould geschreven heb: Voor het eerst Glenn Gould, een prozagedicht; over wat dirigent Leonard Bernstein van hem zegt en wat Lydia Davis over Gould schrijft. Ik heb een biografie van Glenn Gould liggen, die ben ik nog aan ‘t lezen. (°°)
Onlangs heb ik ’t nog eens geprobeerd, schrijven met muziek. Dat was met de mooie, vertragende piano van Ludovico Einaudi, maar het pakte niet meer, het móet stil zijn. ’t Heeft zijdelings te maken met wat Glenn Gould zeide: ‘Als een kunstenaar zijn geest wil inzetten voor creatief werk, is het noodzakelijk om zich van de samenleving af te zonderen.’ En ook van de muziek die uit die samenleving komt.
Flor Vandekerckhove⇲

(°) De Morgen Boeken. zaterdag 19 september 2026. ‘Wij hebben elkaar gered’.

(°°) Kevin Bazzana. Wondrous Strange. The Life and Art of Glenn Gould. 2004. Uitg. Yale University Press. 536 p. 

 

 

Morgen in De Laatste Vuurtorenwachter, het slotverhaal van onze reis in Normandië. Ik bevind me dan voor de rede van Cherbourg-en-Cotentin en vertel u al wat ik weet over matroos R. Crawford.