Een meisje uit Charleroi

Ik verzamel voer voor weer een nieuw boekje, deze keer mijn puberteit omvattend, het leven zoals het voor mij was, van mijn elfde tot ik pakweg negentien werd. De jongens die in die tijd mijn pad kruisten, da’s gemakkelijk. Daar zijn (klas)foto’s van, daar staan data op. Moeilijk zijn de meisjes. Die herinneringen zijn vervormd door tijd, verbeelding en door het fenomeen dat herinneringsvervalsing heet. Foto links: Bredene-Duinen, zoals het er in die tijd uitzag. Foto rechts, de entree van het lunapark, ontmoetingsplaats van pubers. 

WANNEER HEB IK het meisje uit Charleroi leren kennen? ’t Was in het lunapark, dat weet ik zeker. Ik denk paasvakantie, ik twijfel aan het jaar. Ze was fan van een Franse liedjeszanger. Was 't Jacques Dutronc? Of was het Antoine? Die Antoine had in 1966 een hitje met Les Élucubrations d'Antoine en Dutronc deed het in dat jaar ook goed met Les Cactus. Twee keer 1966. Ik was zeventien. Ik dacht dat ’t eerder was, maar ik vind niet meteen de naam van een zanger die het bevestigt. 

Dat meisje van Charleroi verbleef op een camping. ’s Avonds begeleidde ik haar naar d’r kampeerhuisje, waarna ik me naar huis spoedde, wegens de ouderlijke avondklok. Op de laatste dag van de paasvakantie namen we afscheid en toen zei ik iets wat ik niet had mogen zeggen. Ik zei: J'attendrai ton retour. Ik zag dat ik daarmee recht in haar hart mikte. Ik was er trots op ook — zo doe je dat dus met vrouwen! 

Was ik van plan me aan mijn woord te houden? Feit: ’t is me niet gelukt. De trein naar Charleroi was nog maar weg en ik papte al aan met een meisje uit mijn straat. Aan 't begin van de daaropvolgende vakantie veroorzaakte mijn woordbreuk een tranenstortvloed en in 't lunapark gunde geen enkel Waals meisje me nog een blik.
Flor Vandekerckhove⇲

(Morgen mijmer ik daar nog ietwat over na.)

Het nieuwe boekje zal ‘Tienerklanken’ heten. Het is bedoeld als een vervolg op Gauw! waarin ik over mijn kindertijd vertel. 

GAUW! is het eerste boekje dat ik schreef nadat ik eind 2013 beslist had alleen nog digitaal te publiceren. Het verhaal verscheen als e-boekje in 2014. Gaandeweg leerde ik meer over elektronisch schrijven. Het verhaal werd daardoor in opeenvolgende edities korter, ik voegde er links aan toe, waardoor lezers nu ook naar liedjes uit die tijd kunnen luisteren, en voortdurend herschreef ik het verhaal. Het experiment komt nu tegemoet aan de verwachtingen van internetlezers: kort, eenvoudig, geschikt voor wie, zoals ik, een korte spanningsboog heeft… 

Zoals alle e-boeken van Uitgeverij De Lachende Visch is ook deze vijfde editie van GAUW! gratis voor wie erom vraagt. Doe het per e-mail, via liefkemores@telenet.be en de meiden van De Weggeefwinkel zorgen ervoor dat het boekje meteen in je mailbox valt.