 |
| Toni Servillo in de rol van president Mariano De Santis |
Sorrentino doet het nu weer met La grazia. Deze keer doet hij het in de wereld van de hoge politiek, de raison d’état. Toni Servillo vertolkt de rol van president van de republiek. Weer mediteert de regisseur-scenarist over soortgelijke droefheden van de hoge leeftijd. Weer gaat het over werelds succes versus onderdrukt menselijk verlangen. Veelzeggend is een scène waarin de Italiaanse president roerloos toekijkt hoe zijn bezoekende Portugese collega over de uitgerolde loper naar hem toe komt. In plots opkomend stormweer heeft de bezoeker almaar meer moeite om overeind te blijven, de regen striemt, de rode loper wordt door rukwinden weggeblazen, de bezoeker komt ten val… Wat een menselijk drama! Maar het protocol blijft wel overeind, de wachtende Italiaanse president doet wat van hem verwacht wordt: hij geeft geen krimp. De scene toont ons dat die president zijn bijnaam — ‘gewapend beton’ — niet gestolen heeft, maar het verhaal weet beter: niets menselijks is hem vreemd. Wat uiteraard betekent dat er veel meer over die film verteld kan worden. Dat doet bijvoorbeeld Maarten Jochems erg goed (en erg persoonlijk) in ‘Every sound we make is a bit of autobiography.’ De titel van diens essay is een Engelstalig citaat van Anne Carson, de lezenswaardige tekst is in ’t Nederlands.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten