Wat een mens!

Conrad Detrez in 1981. (Foto Claude Truong-Ngoc) 

WAT EEN LEVEN! Wat een mens! Toen Conrad Detrez (°1937 - 1985†) stierf, was hij niet eens achtenveertig geworden. Maar welk hallucinant leven had hij al niet geleid! Zoon van een Franstalige beenhouwer in een dorpje dat toen nog Limburgs was en later aan Wallonië gehecht werd; seminarist die net op tijd aan het priesterschap kon ontsnappen; lekenhelper in de sloppenwijken van Rio; gezochte guerrillero die een schijnexecutie moest ondergaan; bevriend met Régis Debray; journalist voor o.m. Le Monde; verkerend in de 'betere kringen' van Parijs; eindigend als Frans diplomaat in Nicaragua ten tijde van de sandinisten. 

Peter Daerden schreef de biografie van deze mens, boek dat tegelijk de geschiedenis weergeeft van een recente, maar wel afgesloten tijd. (°) In de biografie — een der beste die ik in dat genre ooit gelezen heb — heet hij: ‘(…) een volhardend restant van een uitdovende, aan belang verliezende generatie.’ Als ik zijn leven met een politieke term mag samenvatten: een tiermondist. 
Zijn tijd overlapt gedeeltelijk de mijne en ik herken in het boek veel van wat ons toen ook begeesterde: namen van Latijns-Amerikaanse revolutionairen, organisaties die toentertijd school maakten, termen als ‘guevarisme’ en ‘foquismo’… Detrez had er de korte bloeitijd van beleefd.
Schrijver was hij ook. L’Herbe à brûler (1977) was een internationale bestseller en Detrez won er in 1978 de prestigieuze Prix Renaudot mee. Het boek werd in ’t Nederlands vertaald als Dor gras, ik heb het nooit gelezen, probeer het te vinden. Amazon heeft Dor gras niet liggen, De Slegte evenmin. Openbare Bib Oostende: noppes. De tijd van Conrad Detrez is duidelijk voorbij.
Flor Vandekerckhove⇲

(°) Peter Daerden: Revolutie in Rio. Conrad Detrez tussen God en guerrilla, samba en saudade, TZARA, Antwerpen 2023, 408 p.