 |
| Patrick Conrad met Robbe de Hert en Willy Stassen op de set van Maria Danneels (1982) (Foto uit de biografie, archief Conrad.) |
‘Schat, awen beste film is oewaige leve.’Robbe de HertMotto, pagina 3 in de biografie. (°)
OP PAGINA 466 van de biografie woont Conrad in de Provence. Vrienden uit Vlaanderen sturen hem wel eens een tijdschriftartikel op. ‘Zo kreeg hij in mei 1994 (…) de Humo van 21 april toegestuurd, waarin Robbe de Hert zijn “vriend” Conrad in de reeks “De 7 hoofdzonden volgens…” zonder aanleiding te kijk zette als een fils à papa die “niets anders te doen heeft dan filmpjes draaien”, die dan nog niet eens zo goed zijn als de zijne.’ Conrad laat het niet passeren en publiceert een lezersbrief in Humo. Het antwoord is even venijnig als de voorzet van Robbe: ‘Nu Robbe de Hert zelf een buitenverblijf in de Provence heeft aangekocht, zou ik natuurlijk tot de zomer kunnen wachten om met hem een paar van zijn recente doorzopen uitspraken uit te praten. (…)’ De biograaf vervolgt: ‘In een langere versie van de brief voor het nooit afgewerkte project Geen daden maar woorden. Twintig brieven ging Conrad dieper op de kwestie in. In liefst acht bladzijden, waarin hij eerst herinnert aan hun vriendschap en wat ze voor elkaar betekend hebben, breekt hij De Hert tot op de grond af. Hij besluit: “Deze wonde zal niet van zichzelf helen en er zal veel moeten gebeuren vooraleer ik je weer als vriend behandel, laat staan beschouw.” Het kwam nooit meer goed.’
Onlangs kwam Conrad er nog eens op terug. Met de geslagen wonden blijkt het wel mee te vallen. in een FB-post van 4 april schrijft Conrad bij een foto: ‘2005, Cabrières d’Avignon. — Ooit zei ik tegen Robbe dat mijn leven misschien wel mijn mooiste film was. Dat vond hij waarschijnlijk ook en maakte zich daarom de uitspraak voor altijd eigen. Het was normaal dat iemand die uit La grande bellezza wegloopt niets van Mascara kon begrijpen. Maar aangezien hij en Ida naast ons ook een huis in de Provence bezaten, bleef hij toch regelmatig als buurman op bezoek komen.’
Dit is het slotstukje over deze biografie. Eerder publiceerde ik al: Portret van de schrijver als wielrenner; Gelukkig als in het bijzijn van een vrouw; Leren schrijven met… Patrick Conrad en Enter Charlotte Rampling.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten