 |
| Na lang zoeken vind ik een fotootje van Guillermo O’Joyce. Dat volstaat evenwel om een imaginaire ontmoeting met de obscure schrijver te ensceneren. Ter kennismaking nodig ik hem uit in hotel Helvetia te Bredene. In dat hotel heb ik eerder ook René Magritte ontmoet. Ik vermoed dat ik er later nog wel langsloop, 't is mijn manier om eens onder de mensen te komen. (De naam Helvetia leeft voort in het flatgebouw dat nu op de plaats van het hotel staat.) |
Guillermo O’Joyce (°1941) — a.k.a. William Joyce, niet te verwarren met de gelijknamige Amerikaanse nazi — schrijft memoires, gedichten, romans en korte verhalen. Die bevinden zich niet (langer) op de boekenmarkt. Een overzicht vind ik in de William Joyce Blog, samengesteld door Elaine Ash die van zichzelf zegt dat ze schrijvers helpt bij editing, publishing en marketing. In het geval van O’Joyce is dat dan zonder resultaat. Vandaar dat de schrijver in St. Augustine, Florida de kost moet verdienen met op straat mondharmonica te spelen. Hij is 85 jaar!
Ik vind een interview uit 2016: ‘William Joyce heeft een intensieve literaire carrière achter de rug, waarvan de wisselvalligheden de oppervlakkige wispelturigheid van de industrie illustreren. Dit is een schrijver die (…) een eerste roman schreef, First Born Of An Ass (°°), die de recensenten verbijsterde (…) en hij ging door. Dat is wat schrijvers doen (…).’ Interviewer Richard Godwin spreekt met O’Joyce ‘over zijn plaats in de Amerikaanse literatuur.’ Vraagt de interviewer: ‘Wat is als schrijver jouw blijvende relatie met het Amerikaanse erfgoed?’ De schrijver antwoordt: ‘Ik heb niet genoeg geld voor de huur van volgende maand, dus mijn relatie met het Amerikaanse erfgoed is wel het minste van mijn zorgen. Ik hoop te kunnen volhouden zonder op straat te moeten slapen.’ (°°°)
(°°) First Born as an Ass (231 p. Watermark Press Inc. 1989) kan niet geleverd worden, zegt Amazon. Het boek wordt in Goodreads als volgt besproken (Google vertaalt): ‘Een grillig maar zeer origineel debuut dat de Amerikaanse droom op een uitbundige en meedogenloze, scatologische manier op de hak neemt. Gorm, Joyces held, is de eeuwige loser van zijn jeugd – moederloos, onintelligent, gepest (…) – tot hij op een dag een advertentie voor Charles Atlas op een luciferdoosje ziet en begint aan een bodybuildingcursus waardoor hij eruitziet als een Nathanael West-held op steroïden. Zijn deltaspieren maken van hem een held op school en een beroemdheid in zijn stadje, het Pittsburgh van de jaren 50 (vooral nadat hij spontaan verandert in een fascinerende korsetverkoper op de hoek van de straat); maar hij kan nog steeds niet uitvogelen hoe hij zijn geslachtsdeel moet ontwikkelen of zijn obsessie met zijn darmen en hun verraderlijke bewegingen moet overwinnen (hij slikte als kind een kogellager in). Ten slotte, wanneer zijn voormalige babysitter en bodybuildcoach, mevrouw Vidoni, sterft, sleept Gorm haar lichaam door de hele stad, nauwelijks beseffend dat ze dood is, en hangt haar verwijderde wrat boven zijn gewichthefbank voordat hij zijn spieren laat zien – wat hij doet in een climax van een fysieke-cultuurwedstrijd die Joyces Swiftiaanse visie op de menselijke cultuur bevestigt. Na een duister, buitengewoon inventief openingsgedeelte, verhardt de fantasie geleidelijk tot een shockerende, burgerlijke stijl. Of blijven Joyces onmiskenbare verheerlijkingen gewoon te lang hangen?’
(°°°) Nog bronnen om iets over William Joyce te vernemen: The Savage Joy of Guillermo O’Joyce en de Blog van Les Edgerton.
3 opmerkingen:
Een pizza als metafoor, dat kan tellen. “This comedy called life” is overigens niet zo grappig.
De mij onbekende persoon die hierboven reageert heeft het over een uitspraak van O’Joyce in het interview waarnaar ik verwijs: ‘Look, if an educated man has the choice of eating a pizza or reading a good book, he’ll take the pizza. The pizza has taste right away whereas the good book takes work. You have to bring something to the book–desire, a sense of adventure, a willingness to explore; the reader has to have energy. Ahhh, but with the pizza you need only open your mouth. Bingo! Everything is taken care of. All you need is dollars or euros and You’re set. And dollars or euros is all that most people have. Desire was flushed long ago into the gearboxes of nasty machines.’
Als ik lees wat de schrijver moet doen om te overleven , dan is US droom voor velen bikkelhard .Ik kwam in de US een toeristenbus voerder tegen , die nu en dan een kleine rol kreeg in een Hollywoodfilm . Hij had de hele opleiding van acteur achter de rug . Maar, om niet op straat te belanden , moest hij met bussen rijden. Wij , de klagers , beseffen niet , hoe goed wij het hebben . Het gras is altijd groener aan de overkant .Als ik, wanneer ik 85 ben , op straat ga spelen, dan is het zeker niet van de honger, of om in leven te blijven.
Een reactie posten