 |
| De kop van de Duinenstraat in Bredene. De winkelgevel van de apotheek (vooraan links op de foto) is veranderd, maar tot vandaag valt aan de vitrines te zien dat daar een apotheek geweest is. (Op de foto wijzen tal van publiciteitsborden erop dat er in de winkel ook een fotoafdeling was, de twee zaken werden binnen gescheiden door een poortje.) |
Doordat ik uit een tijd stam waarin omzeggens alle mannen tabak rookten, rookte ook de apotheker. Door die smalle opening in de toonbank zag ik hem met poeders en pillen in de weer, terwijl hij achteloos een Gitane opstak, een gele sigaret, met sigarettenblaadjes gemaakt van maïspapier. Dat gele papier kwam, vermoedde ik in mijn kinderlijke naïviteit, de gezondheid ten goede. Was er in de wijk nog iemand die zo’n Gitanes rookte? Veel later heb ik het zelf geprobeerd, Gitanes maïs, maar dat was niet vol te houden, wegens veel te straffe toebak.
Flor Vandekerckhove⇲
Al deze verhalen hebben twee zaken gemeen. Ten eerste behoren ze tot het genre dat fantasy heet (of het is een parodie op dat genre, dat kan ook) en ten tweede spelen ze zich af in Bredene, de plek waar ik mijn jeugd doorbracht en waar ik op mijn oude dag weer gaan wonen ben. In de beste traditie van De Weggeefwinkel is ook dit e-boek (in dit geval alleen pdf) gratis verkrijgbaar voor wie erom vraagt. Doe het via liefkemores@telenet.be (vermeld X-files) en het boekje valt meteen in je e-box.
3 opmerkingen:
In die tijd moest ik als jonge gast soms naar die apotheker. Ik voelde mij nooit in mijn sas. Hij kwam vreemd en nors over. Aanspreken in het Frans , alsof ik een toerist was , en ons Nederlands of dialect moeilijk begrijpen, dat kwam er bij. De oude apotheek was er één die je vroeger in een Franse film zag , dus zijn straffe toebak hoorde er zeker bij.
De plotse herinnering aan die apotheker katapulteert me weer naar mijn jeugd.
Mijn ouders en ik hebben ook nog respectievelijk veel en vage herinneringen aan de apotheker van wie zij de apotheek overnamen (1974). Sta me toe deze flashback verder uit te diepen: Liliane werkte bij die apotheker Rademaeker. Zij poetste in de apotheek en hielp hem wat achter de schermen. Zij zat mee in de 'overname deal' en bleef dus ook bij mijn ouders in dienst. Ik heb vooral fijne herinneringen aan die grappige, toffe Liliane die een meesterlijke verteller bleek.
Deze anekdote wil ik jullie niet ontzeggen: Omdat de deurbel die boven zijn inkomdeur hing, vol nicotine hing, heeft ze die bel in een opwelling van naarstigheid hevig en met veel water gepoetst. Hierdoor werkte de deurbel van de apotheek niet meer, die was stuk. Mijnheer Rademaker was heel boos en Liliane werd als straf naast de voordeur gezet. Iedere keer er een klant in de apotheek binnenkwam moest ze hem luid roepen: "Patron! Il y a quelqu'un !!!", zo vertelde ze me schaterlachend. Wijlen Liliane is bij ons gebleven tot ik zelf afgestudeerd ben als apotheker (1998). Ze was deel van den decor en een 'ersatz moedertje' voor mij en mijn broers.
Een reactie posten