Naar ’t ongewisse

Op de Oostendse Baelskaai leidt De Laatste Vuurtorenwachter zijn haveloze woorden naar ’t ongewisse.

ONZE TRED IS ferm. We hebben al wat nodig is: een doofpot, een fluitje van een cent, scheepjes van papier, oud nieuws, verse leugens, tembers, meetlatten van dertig centimeter, vitessepillen, een loos alarm, een lange arm, de zeemansalmanak van 1989, een zak roste kluiten, pullemutsen, een scheet in een zak. We hebben postkaarten van de vuurtoren, broodjes gebakken lucht en een mondharmonica waarnaar Bob Dylan nog gekeken heeft. We zijn met genoeg woorden om tot honderd te geraken. We laten geen kans passeren, we zijn spoorloos en voorbereid op ’t ongewisse. Daar wacht ons de zon. En ambiance met Françaises. (Flor Vandekerckhove⇲)

Op YouTube staat een 

oudere versie van dit verhaal

www.youtube.com/watch?v=yu8qbL3egAM 

Naar ’t ongewisse is een prozagedicht. Bij uitgeverij De Lachende Visch verscheen in 2023  Gesprekken met Polleke, een verzameling soortgelijke prozagedichten. Zo’n prozagedicht ziet eruit als proza, maar er is plaats voor ongeloofwaardigheid en ontregeling, prozagedichten mogen inconsequent en onbegrijpelijk zijn. 

Zoals alle e-boeken van De Lachende Visch is ook Gesprekken met Polleke gratis. Mail erom (vermeld de titel en zeg of je ’t in pdf of epub wilt hebben): liefkemores@telenet.be⇲.