Vanuit de duinen op de Oosteroever waait de roeschaard naar de stad

Op de Spinoladijk wandelen De Laatste Vuurtorenwachter en Gaston Duribreux (°28 mei 1903 - 27 mei 1986†). In de lucht zweeft een vage, half zichtbare, witachtige sluier. Volgens Duribreux is dat de roesschaard.

DE ROESCHAARD IS een Blankenbergse sage, maar Gaston Duribreux haalt hem in 1943 naar Oostende. Zijn roeschaard is er een ‘dien men niet noemen mag’. Hij komt ‘uit de duinen, aan gene zijde van de haven’ naar de 'stadsvisschers' toewaaien. ‘Hij draagt hetzelfde witte gewaad dat tot aan den horizont het landschap omhult.’  Wat zegt Duribreux nog? ‘Bij elke dertiende seconde klieft de straal van den vuurtoren zijn sluierige gedaante; doch telkens, na een weifeling, hervormt hij zich en drijft verder. Boven de witgewuifde nokken van de huizen ontneemt de wind hem steun. Plots stuikt hij neer en wordt onzichtbaar’. (Flor Vandekerckhove⇲)

Gaston Duribreux. De roeschaard, een visschersroman. Mijn uitgave is er een van Uitgeverij A. Manteau NV Brussel. (Geen datum). 206 ps.