donderdag 24 augustus 2017

Aldi

Vroeger ging ik daar haast dagelijks heen, maar dat is lang geleden. Mijn koopgewoonte heeft zich van Aldi naar Colruyt verplaatst. Hoe dat in zijn werk gegaan is weet ik niet goed. Als ik er al over nagedacht heb dan vind ik daar in mijn geheugen geen sporen meer van.
Nu wil mijn vriendin zich de kookpotten aanschaffen die in de Aldifolder veel ruimte krijgen. Tijd om die daar te halen heeft ze niet en dus doe ik dat in haar plaats. Voor één keer zet ik daar mijn fiets weer in het rek.
De winkel is, zie ik meteen, compleet gerenoveerd. Er is meer licht en de gangen zijn breder. Alles oogt minder Aldi dan voorheen. Niet alles staat nog op dezelfde plaats. De suikerloze harde wafeltjes vind ik niet meer in het assortiment, dat is spijtig.
Er is ook veel herkenning. De gerant bijvoorbeeld is nog steeds dezelfde man, maar nu iets grijzer. Ik herken enkele kassiersters, iets dikker nu en de huid wat slapper, maar nog heel herkenbaar.
In Aldi kun je doorheen een raam naar slager Renmans kijken. Daar valt mijn oog op de bediening. Ik herken de forse meiden die daar nog altijd met grote slagersmessen in de weer zijn. Dat die vrouwen daar nog werken vind ik straf, want het werk bij de slager is hard, het vlees koud, het cliënteel ongedurig, de bediening intens, de vloer glibberig, de drukte groot, de waardering laag…
Buiten bind ik de kookpotten vast aan het bagagerek van mijn fiets en als alles goed vastzit keer ik op mijn passen terug om nog eens goed naar de vrouwen van slager Renmans te kijken.

Flor Vandekerckhove
Een reactie posten