Twee werelden

Flor Vandekerckhove, tiener in 1965, aan de achterdeur van de ouderlijke woning in Bredene. Zijn coupe lijkt ietwat op dat van The Beatles (Daar heeft Jef de coiffeur voor gezorgd.) Rechts: Lucien Declercq, a.k.a. Ballong, leraar Nederlands in het college van Oostende.

IN 1964-65 was ik een tiener die school liep in ’t college van Oostende. Lucien Declercq was daar leraar Nederlands en in 1964-65 gaf hij les aan de Vierde Moderne. Wij zeiden Ballong, wat met zijn postuur te maken had. Als een bullebak heerste hij over de pubers, hij werd gevreesd.
Ballong legde een talent in me bloot. Hij quoteerde mijn opstellen erg hoog, 9, 9,5… een enkele keer zelfs met het anders nooit voorkomende 10. Hij zorgde ervoor dat ik voor het eerst gepubliceerd werd. Ook liet hij me deelnemen aan een opstelwedstrijd die in heel Europa georganiseerd werd, onderwerp was iets met ‘verenigd Europa’. Ik won die wedstrijd.
Aan het begin van de vakantie werd de prijs uitgereikt, in Brussel. Dat lag moeilijk, in de kiekenwinkel was ’t in de zomer erg druk. Onze Marcel begreep wel dat er aan Brussel niet te ontsnappen viel, toch niet door mij. Dat de winkel daarom die ene dag gesloten zou worden, was dan weer onbespreekbaar. Hij kon me bijgevolg niet vergezellen en Arjette kon dat evenmin. Alleen naar Brussel? Ik was al blij als ik de weg mijn Oostende vond. 
Doordat principaal Arsène Carron (†1986) de prijsuitreiking niet wilde missen - de school  deelde in de eer - was er een oplossing, Ik kon de directeur vergezellen. Daardoor komt het dat ik me op die dag in juli 1965 op de lege speelplaats van het college bevond. Daar wachtte ik in mijn zondagse kleren lange tijd op de directeur. Op den duur trok ik mijn stoute schoenen aan en ging vragen waar hij bleef. De econoom deelde me geschrokken mee dat Carron allang vertrokken was, helaas via de voordeur. Ik naar huis, waar ik weer aan ’t werk gezet werd.
In ’t college zorgde het voor enige ophef en ’s avonds stond Ballong in de kiekenwinkel. Ten aanzien van mijn ouders veront-schuldigde hij zich uitgebreid voor het misverstand. Onze Marcel en Arjette vonden het allemaal niet zo erg en aan mij werd niets gevraagd. Niet zonder trots keek ik toe hoe mijn ongeschoolde vader, Onze Marcel, en leraar Ballong het, onder het drinken van een frisse pils, over alles met elkaar eens waren, twee rechtse kadullen ondereen.
Ik had met dat opstel een meerdaagse reis naar Straatsburg gewonnen, met geleid bezoek aan de Europese instellingen. In de praktijk kwam daar niets van terecht, uiteraard niet, het kwam zelfs niet ter sprake. Het gezin was ongeschikt voor de andere wereld die zich plotsklaps geopend had. Onze Marcel wist er geen raad mee, Arjette evenmin en ik ook niet.
Flor Vandekerckhove⇲

U BENT in deze geen consument, u koopt dit literaire experiment niet, ik heb u immers nodig om het af te maken. De tekstkroes is als een beker waarin ik al mijn creativiteit gooi. Daar mengt mijn imaginatie zich met die van u, lezer, hopend dat er zodoende goud van komt. 

De tekstkroes is een e-boek, 337 pagina’s, uitgegeven door De Lachende Visch. De distributie gebeurt buiten de markt, via De Weggeefwinkel. Het e-boek is gratis voor wie erom vraagt. Vermeld ‘Tekstkroes’ en zeg of u pdf dan wel epub verkiest. Doe het via liefkemores@telenet.be. en het boek valt vandaag nog in uw e-box.

Een nieuw jaar, een nieuw boek

U BENT in deze geen consument, u koopt dit literaire experiment niet, ik heb u nodig om het af te maken. De tekstkroes is als een beker waarin ik al mijn creativiteit gooi. Daar mengt mijn imaginatie zich met die van u, lezer, hopend dat er zodoende goud van komt. 

De tekstkroes is een e-boek, 337 pagina’s, uitgegeven door De Lachende Visch. De distributie gebeurt buiten de markt, via De Weggeefwinkel. Het e-boek is gratis voor wie erom vraagt. Vermeld ‘Tekstkroes’ en zeg of u pdf dan wel epub verkiest. Doe het via liefkemores@telenet.be. en het boek valt vandaag nog in uw e-box. (Flor Vandekerckhove⇲)

Samen zijn we artificiële intelligentie de baas: De tekstkroes

Morgen beschikbaar, het eerste boek van 2026. De tekstkroes, 337 pagina's literaire tekst. Vraag er nu om!

DE WEBLOG is een prachtuitvinding. Ik zei het eerder al: het is een regelmatig bijgewerkte website⇲, een plek die tot een vloeiend schrijfproces uitnodigt, startend van een tekst die voorlopig is, evolueert, naar elders wijst (de link⇲); met een drager die het verhaal niet versteent, zoals een papieren blad dat uiteraard wel doet. De blog is een drager die de capaciteit heeft om een nieuw literair genre te maken/worden. Wie blogt begeeft zich op het terrein van de experimentele literatuur. 
Voor mij is De Laatste Vuurtorenwachter de digitale werkplaats waarin dat gebeurt, waarin ik de dingen meng: publiek dagboek en verhaal; essay en kladwerk; eenmanskrant en poëzie… Alles in de kroes, hopend dat een lezer er zijn eigen imaginatie aan toevoegt en er… literair goud van komt.
Blogger⇲, de website die ik daarvoor gebruik, is een gratis service van Google, waardoor een armoelijder als ik zijn literaire ambacht kan uitoefenen. Da’s uiteraard geen altruïsme van Google. Het bedrijf legt beslag op De Laatste Vuurtorenwachter als materiaal voor eigen commerciële doeleinden. Via processen die ik niet eens begrijp, slaagt Google erin daar paté van te draaien. 
Google kan ook, als dat gerief het bedrijf niet langer van nut is, beslissen Blogger te liquideren. In dat geval wordt mijn literaire oeuvre uitgewist. Om dat te voorkomen publiceer ik regelmatig e-boekjes waarin aparte blogposts gebundeld worden: gedichten, prozagedichten, handpalmverhalen, driezinnenverhalen, mini-essays… Ik deponeer die e-boeken in de Nationale Bibliotheek, wat garandeert dat ze ook los van Google blijven bestaan. 

Daarom ook publiceer ik morgen — 1 januari — De tekstkroes, boek dat alle blogposts van 2025 verzamelt, 337 bladzijden. De tekstkroes is geen roman, ’t is geen dit en ’t is geen dat. ’t Is een mengkroes waarin ik al mijn literaire creativiteit gooi. U bent in deze geen consument, daardoor koopt u mijn literaire experimenten niet, u werkt er als lezer aan mee. Met andere woorden: ik heb u nodig om het af te maken. In De tekstkroes vermengt mijn imaginatie zich met de uwe, lezer, hopend dat er goud van komt. Want ook dit denk ik: samen zijn we AI de baas.
Flor Vandekerckhove⇲

Morgen !!! Een nieuw jaar, een nieuw boek! De tekstkroes getuigt van een literaire praktijk in het tijdperk van digitale teksten en artificiële intelligentie. ’In de tekstkroes gooi ik al mijn creativiteit. Daar vermengt mijn imaginatie zich met de uwe, lezer, hopend dat er goud van komt.’

De tekstkroes is een e-boek, uitgegeven door De Lachende Visch. De distributie gebeurt buiten de markt, via De Weggeefwinkel. Het boek is gratis voor wie erom vraagt. Vermeld ‘Tekstkroes’ en zeg of u pdf dan wel epub verkiest. Doe het via liefkemores@telenet.be. en het boek valt meteen in uw e-box.

Mijn top-tien aller tijden

Alsof er rond deze tijd nog geen lijstjes genoeg zijn.

MIJN SCHRIJVERIJ negeert de boekenmarkt, aan auteurslezingen doe ik evenmin. Wat ik schrijf is vrij te lezen op 't internet. Ik doe ook aan YouTube waar je 481 video's van me kunt aanklikken. Sommige van die YouTube-filmpjes zijn als auteurslezingen waar nauwelijks iemand naar afzakt. Er zijn ook succesnummers. Vijf jaar geleden maakte ik er een Dichterlijke hitparade van, een top-tien. Vandaag doe ik het nog eens: startend op nummer tien, tot de absolute top die tienduizenden keren werd aangeklikt. (Flor Vandekerckhove⇲)

10. De boerin uit West-Vlaanderen en de kersentijd verhaalt het avontuur van een West-Vlaamse die naar Cuba uitwijkt en daar met haar boerenverstand het heft in handen neemt.Gezakt van 4 naar 10, maar toch nog in de top.  (623) 

Klik op www.youtube.com/watch?v=hHoYfTHKfic

9. Nieuw in de top-10 is Zeemansverlangen. (632) De pianomuziek op de achtergrond wordt gevormd door willekeurig aangeslagen toetsen op de piano. De GIF’s zijn van Bill Domonkos. 

www.youtube.com/watch?v=DtW9jP6nn_M

8. Vijf jaar geleden nog op 1, nu gezakt naar 8: Karel, de stichter van Bredene-Duinen (697) In dat poëtische verhaal laat ik me inspireren door een bekend standbeeld in de wijk waar ik woon. Kijk maar, er staat niet wat er staat: It's poetry stupid! 

Klik op www.youtube.com/watch?v=Xe3QF9Sns3g

7. Geklommen van 10 naar 7. Ensor en zijn bende in Oostende 818. Het poëtische verhaal bezingt de Oostendse kunstscene, verzameld rond het graf van grootmeester James Ensor. De foto’s van een vernissage waarop Avondgenoegen present tekende, werden gemaakt door wijlen Eric Stuckmann. 

Klik op www.youtube.com/watch?v=6sDnvG0cGR0

6. Eén plaats gestegen, van 7 naar 6: Rode mustangs en mannen met een zwarte moustache. (830) Paul van Vliet zingt over meisjes van dertien: ‘te groot voor de poppen, te klein voor de kerels’. Vooruit, zei ik tegen mezelf, laat me daar eens een jongensversie van maken. 

Klik op www.youtube.com/watch?v=N5nDMNsB1mY

5. Gestegen van 8 naar 5: Elk z’n goeienavond (914). beantwoordt Arno’s supermooie song Oostende bonsoir. De beelden selecteerde ik uit advertenties die het gebruik van alcohol promoten. Erg toepasselijk. 

Klik op www.youtube.com/watch?v=23K6A6vOnWY

4. Stond vijf jaar geleden nog op 3 en is een plaatsje gezakt: De plechtigheid (953) maakt u deelgenoot van een confrontatie tussen jonge vissers en marinesoldaten. Plaats van de handeling: Oostende. Periode: midden vorige eeuw. 

Klik op www.youtube.com/watch?v=AraCJEiNXHo

3. Voor het eerst in de top-10. (1700) Een driezinnenverhaal gebaseerd op mijn ervaringen als scheepshersteller, met name het openingsverhaal van mijn veelgelezen experimentele boekje 2honderd 3zinnenverhalen & 1liners. 

Klik op www.youtube.com/watch?v=grSkKdyPXnM

2. Ook voor het eerst in de top 10. Mijn vriendin Delphine Lecompte (1800), een ode aan Vlaanderens grootste dichteres. 

Klik op www.youtube.com/watch?v=nJ-E4U-kuw8

1. De absolute top is Tepelklem. 35222 views. Laat de erotiek ervan een genoegen zijn, voor haar, voor hem. 

Klik op www.youtube.com/watch?v=RDeFfxXxc24

Oud worden voor beginners (7)

’t Is een reeks die ik een beetje uit het oog verloren was, ‘Oud worden voor beginners (6)’ dateert al van 22 juli. In 'Oud worden voor beginners (5)’ vertelde ik over het liefdesverhaal van A.L. Snijders en Ineke Swanevelt, een jonge liefde op hoge leeftijd. Ineke Swanevelt reageerde inmiddels uitgebreid op die post, je moet eens kijken: klik hier⇲. Het opengesperde oog van de veelzijdige Alejandro Jodorowsky (foto) herinnert me er nu aan dat ik de reeks  met zijn gedicht moet verderzetten. (Flor Vandekerckhove⇲)

En zoals steeds: ik ben geen professionele vertaler, verre van. En er is altijd meer dan één manier om een gedicht te vertalen. Wie suggesties heeft om de vertaling te verbeteren, mag me die altijd laten weten. Mail naar liefkemores@telenet.be.

Ik wil u iemand voorstellen

Christine Pire en Edwin Wets in Femme Fatale Revisited. Inzet: de cartoon die deze post op gang trok. 

EEN TERUGGETROKKEN leven heeft voordelen die ik enthousiast omarm, er zijn ook ferme nadelen. De afstand tot de wereld groeit en op den duur weet je niet meer wat zich daar afspeelt. Zoals ook nu weer. Christine Pire stuurt me een cartoon, een kerstkaartje, ingekleurde tekening, waarop ik haar meteen herken en ook Edwin Wets, haar tegenspeler in Femme Fatale Revisited (FFR). 
‘Wie heeft die cartoon gemaakt?’ vraag ik Christine. 
‘Edwin Wets natuurlijk,’ antwoordt ze.
‘Zo,’ zeg ik, ’is die Wets een cartoonist?’
‘Bwaah neen,’ zegt Christine, ‘ik zou eerder zeggen, een rocker.’
Waardoor ik me realiseer dat ik waarlijk niets over die mens afweet, iemand die een hoofdrol speelt in een stuk dat ik geschreven heb, mijn beste toneelwerk ooit trouwens. 
‘Heb jij die cartoon gemaakt?’ vraag ik Wets. 
‘Neen,’ zegt hij, ‘dat heeft ChatGPT gedaan.’
‘Ben je een rocker?’ vraag ik.
‘Rocker? Ik ben zanger bij rockband Moby Dickhead die vorig jaar heropgestart werd.’  Al wat Edwin Wets zegt is nieuw voor mij: ‘Ik speelde voor het eerst toneel in 1990. De rol van nar in FFR was voor mij de meest voldoening gevende ooit. Zang, beweging, emotie, humor en een stevige portie gekheid… Het kwam allemaal samen. Christine is een echte kracht op en naast het podium, door met haar te spelen werd ik beter. De tekst zat ook sterk in elkaar.’
‘Ja’, zeg ik, gespeend van nederigheid, ‘dat laatste is zeker waar.’

Weer naar Christine. ‘Dat is nogal een kerel zeg, die Edwin Wets.’
‘Ge hebt geen idee,’ antwoordt ze, ‘Hij is een getalenteerd zanger/acteur. Hij was niet vertrouwd met het Franse chanson, maar vond meteen de tweede stem in onze samenzang in FFR. Hij was trouwens erg ontroerd toen we de laatste keer FFR brachten. Volgend jaar in mei spelen we weer samen in een regie van Rik Vanovenberghe: Het Bezoek van de Dame, van Friederich Dürrenmatt.’ 
Moe van zoveel digitaal sociaal contact trek ik me terug in mijn vuurtoren, blij dat ik weer een steentje verlegd heb in de rivier van mijn nauwelijks gelezen oeuvre. (Ik voel dat ik nog iets aan die slotzin moet doen.)
Flor Vandekerckhove⇲

Femme Fatale Revisited werd in cultuurcentrum De Grote Post opgevoerd (29, 30, 31 mei, 1 juni) met Christine Pire als gepassioneerde femme fatale, Edwin Wets als dolgedraaide nar en Ron Vanderstraeten als reporter ter plaatse. Jean-Marie Missiaen was machinist. Er was ook een bus vol schone vrouwen. Regie: Christine Pire.

De theatertekst Femme fatale revisited werd uitgegeven door De Lachende Visch, als creative commons. Die tekst mag voor niet-commerciële doelen vrij gebruikt worden als de naam van de auteur vernoemd wordt. Het e-boekje (56 pp, pdf) is gratis beschikbaar voor wie erom vraagt. Wie het per kerende in de mailbox wil vinden, mailt sofort naar liefkemores@telenet.be⇲.

Jeffrey Epstein had echt overal een poot in huis

Twee merkwaardige foto’s uit het onderzoek naar pedocriminele financier Jeffrey Epstein. Ze behoren tot de achtenzestig die in december vrijgegeven werden, Links: pedocriminele financier Jeffrey Epstein en Noam Chomsky; rechts: de ultranationalistische MAGA-figuur Steve Bannon en Noam Chomsky. De foto’s zijn niet gedateerd. 

NOAM CHOMSKY (97) is niet alleen een bijzonder slimme mens, professor en taalkundige, hij is ook anarchist en een onverbiddelijke criticus van de Amerikaanse buitenlandse politiek. Wie het Amerikaanse imperialisme bekritiseert kan niet om Chomsky heen. Bij ons worden zijn boeken uitgegeven door EPO.
Chomsky had ook, weten we nu, contact met Jeffrey Epstein († 2019), steenrijke investeerder die omwille van zijn partouzes in de jail terechtkwam, waar hij zichzelf van kant maakte. Nu werden stapels documenten vrijgegeven, waaronder achtenzestig foto’s die aantonen dat mensenhandelaar Epstein overal een poot in huis had, ook ten huize van Noam Chomsky.

Nieuwsgieren gaan in die documenten vooral op zoek naar tekens die aantonen dat notoire schuinsmarcheerders als Bill Clinton, Donald Trump en de Britse (gewezen) prins Andrew het op die parouzes met minderjarige meisjes deden. Niemand beweert dat Noam Chomsky zich daartoe verlaagd heeft. Wel blijkt dat hij en de mensenhandelaar contact onderhielden, ook nadat Epstein in 2008 al een eerste keer veroordeeld werd voor het ronselen van een minderjarig meisje voor prostitutie. Die bewering steunt op een supporterende brief voor Epstein, toegeschreven aan Chomsky, met de aanhef ‘to whom it may concern’. De steunbetuiging is niet gedateerd, maar bevat een ‘getypte handtekening’  (‘a typed signature’) met Chomsky's naam en een vermelding van zijn functie aan de Universiteit van Arizona, functie die hij in 2017 accepteerde: ‘Ik heb Jeffrey Epstein een half dozijn jaar geleden ontmoet’, luidt het in de steunbetuiging. ‘Sindsdien hebben we regelmatig contact gehouden, met vele lange en vaak diepgaande gesprekken over een zeer breed scala aan onderwerpen, waaronder onze eigen specialismen en professionele werkzaamheden, maar ook tal van andere onderwerpen waar we gemeenschappelijke interesses in hadden. Het is een zeer waardevolle ervaring voor mij geweest.’ De brief prijst Epstein omdat hij Chomsky ‘de fijne kneepjes van het wereldwijde financiële systeem’ had bijgebracht op een manier die ‘de zakenpers en vakbladen’ niet hadden gekund. Jeffrey werd, zo besluit de brief, al snel ‘een zeer gewaardeerde vriend en een regelmatige bron van intellectuele uitwisseling en stimulering.’ 
Ik hou een slag om de arm, in deze tijden van alternatieve feiten en trucs met artificiële intelligentie weet je nooit. Maar als we echt zien wat we menen te zien, leert het ons dat er een wereld van ‘ons kent ons’ bestaat, waarvan wij, hier beneden, geen benul hebben, wereld waarin bijvoorbeeld Chomsky aan bijvoorbeeld Steve Bannon een goede mop vertelt en waarbij die laatste schuddebuikt van ’t lachen.
Zelf hou ik me ver van het debat dat sindsdien op sociale media rond Chomsky tiert, ik ben daarvoor een te groot aanhanger van Jean Gabins levensfilosofie Maintenant Je Sais. Maar wie er zin in heeft, vindt een interessante bijdrage tot dat debat in Chomsky Reassessed van Michael Albert. 

Toch dit nog. In 1988 engageerde ik me om in Oostende Het Visserijblad uit te geven. Ik was nog geen journalist en ik heb toen enkele jaren alles gelezen wat ik over de stiel te pakken kon krijgen. In een boek van toenmalig hoofdredacteur van Le Monde onderstreepte ik: ‘(…) is het, om te informeren, niet alleen nodig om mensen te ontmoeten, maar ook om met hen om te gaan? Is het, om de intenties van de machtigen te kennen, nodig om vriendschap met hen te sluiten? Is het, omdat het leven geen priesterschap is, nodig om financiële banden met hen te onderhouden (…)' (°)
Flor Vandekerckhove⇲

(°) 1994, Edwy Plenel, Un temps de chien, uitg. Stock. 187 p. Meer in Over identiteit.

(De vertaling van de citaten is van Google.) 

Hoe mensen uit uw blik verdwijnen

De foto komt uit The Wisdom of Travel: Insights from Wanderers. Ik vind daar geen info die me naar de fotograaf leidt, maar Maurice Vanbellinghen zegt me dat de foto van Roberto Di Patrizi is.

PRAKKISEREND over wat ik dit jaar op kerst ging posten, overliep ik mijn vroeger al gepubliceerde (anti-)kerstverhalen. Mijn oog bleef haken aan ‘Nodig een eenzame uit’ (20 december 2016): ‘Onderweg kom ik altijd weer dezelfde mensen tegen: de dikke man; de jonge vrouw met het hondje; de oude man met de rollator; de Brusselse buurman… Het zijn eenzaten zoals ik. De jonge vrouw en ik knikken elkaar toe, altijd hetzelfde knikje; de rollatorman stopt voor een babbel, altijd dezelfde babbel; de dikke man kijkt me nooit aan, dat vind ik vreemd, net zoals ik het vreemd vind dat hij zo dik blijft zijn, je zou denken, van al dat wandelen… De Brusselse buurman is ver in de tachtig en zijn hondje is in hondenjaren nog ouder. Dat wil zeggen, wás, het is onlangs overleden. De Brusselse buurman maakt nu de wandeling zonder hondje.’  
We zijn nu negen jaar verder en dit is wat me vandaag overvalt: geen van al die mensen zie ik nog. De dikke niet, de jonge vrouw niet, de man met de rollator niet, en wat me nog het meeste schokt, de Brusselse buurman niet. Hoelang geleden zijn ze uit mijn blik verdwenen? Maanden? Jaren? Geen idee. Zo zal het ook mij vergaan. Op een dag valt het u op dat De Laatste Vuurtorenwachter u niet langer verveelt. Hoelang geleden is ’t dat hij uit uw blik verdwenen is? Maanden? Jaren? Geen idee.
Flor Vandekerckhove⇲

Velerlei maquis (2024, 32 p.) is een essay waarin ik een periode uit het het werk van Charles Baudelare, Paul van Ostaijen en Bob Dylan belicht, meer bepaald de tijd waarin ze hun werk in het verborgene (het maquis uit de titel) produceren. Zoals al de e-boeken van uitgeverij De Lachende Visch is ook dit essay gratis voor wie erom vraagt. Er is een PDF-versie en het is ook beschikbaar in EPUB. Je kunt bestellen via liefkemores@telenet.be⇲. De Weggeefwinkel zorgt ervoor dat het in je mailbox valt. (Vermeld titel en welke versie je verkiest, pdf of epub.)

Het kerstfeest der vissers

Aan Het kerstfeest der vissers werd in De verhalen (°) ook de tekening toegevoegd.

GEMEENTEDIENSTEN, commerçanten, chefkoks, charmezangers, pastoors… Al in november halen ze kerstbollen, tierelantijnen, kribben, engelenhaar, schuimsneeuw en kerstmutsen uit hun magazijnen. Sparren, glitter, kerststallen, kerstmannen, rendieren, muzak… Aan kerst valt niet te ontkomen. Ook door mij niet, al probeer ik er elk jaar wel vernuftig omheen te fietsen. 
Dit jaar haal ik dat vernuft uit het mooiste Nederlandstalige kerstverhaal ooit, Kerstfeest der vissers van Joop Waasdorp (°1917 - 1988†). (°)
Een schoolklas krijgt opdracht iets rond kerst te tekenen. Zoals ik het moeilijk heb met kerst, zo heeft de verteller het op school moeilijk met tekenen. Hij maakt er zich zich gemakkelijk vanaf en is er dan ook als eerste mee klaar.

(…) toen ging ik met mijn werkstuk naar onze tekenleraar. Hij nam de grote blauwe vlakte van mij aan en bekeek hem een poosje aandachtig.

‘Dat blauw,’ vroeg hij. ‘Wat is dat eigenlijk?’

‘Dat is de zee,’ zei ik.

Hij bracht de tekening dichter naar zijn ogen en las hardop de woordjes in de rechter bovenhoek: Het kerstfeest der vissers.

‘Waar zijn die vissers?’ informeerde hij.

‘Aan boord,’ zei ik.

‘Aan boord?’ vroeg hij. ‘Aan boord waarvan dan?’

‘Aan boord van dat schip,’ zei ik en ik wees met mijn wijsvinger het stofje aan.

Onze tekenleraar keek een hele poos naar dat nietigheidje, toen snel even naar mij en vervolgens weer op het blauwe papier. Zo bleef hij tamelijk lang zitten turen. Ineens deed hij iets wat ik nog nooit aanschouwd had: hij nam zijn pet af. Die pet, die koekenpan, nam hij echt en werkelijk van zijn hoofd. En terwijl hij hem omgekeerd vasthield, zodat de voering te zien was, zei hij: ‘Daar neem ik mijn pet voor af!’

En voor wie zo kan schrijven… Daar neem ik dan weer mijn pet voor af, ook een koekenpan, in mijn geval een baret.
Flor Vandekerckhove⇲

(°) Het Kerstfeest der Vissers (1988) staat in Joop Waasdorp. De Verhalen. 2013. Uitg. J.M.Meulenhoff. In dbnl staan twee lange, goedgeschreven besprekingen van het werk van Waasdorp, beide van Eddy Mielen: De kunst van Joop Waasdorp en Een verkenning van het werk van Joop Waasdorp. Zelf heb ik al twee keer over het werk van deze mens geschreven in Joop Waasdorp vertelt waarlijk àlles en in Ooit had ik een boot.

Een fait divers op kerstavond

Het verste dok, de verste kaai, de verste meerpaal. Wat zich daar al niet afspeelt, in een scheepsruim!

Kerstavond 

het mastlicht verdwijnt en toont zich weer

en weer

tot het blijft stille staan

zes sigaretten lang wacht ik op wat komen gaat

en wanneer het niet komt

stap ik aan boord

gewapend met mijn perskaart 

waag ik me op de loopbrug rond de motor 

de hitte van het motorruim slaat mij in 't gezicht

achter de werkbank in de verste hoek zie ik

een jong koppel

tussen olie en smeervet

brengt de vrouw het kind ter wereld

het mastlicht dat ik volgde

het paar

het kind

de warmte van de scheepsmotor

mensen zonder papieren

en kerst als fait divers

Flor Vandekerckhove⇲

Kerstavond is proza in versvorm, afgekort provovers⇲ (mv. provoverzen, de beoefenaar ervan is een provoversaal.) Dit zijn de regels: (1) inhoudelijk is het een klassiek verhaal: protagonist, conflict, uitkomst; (2) dat verhaal telt exact honderd woorden, titel niet inbegrepen; (3) de titel van het provovers bestaat uit één woord, nooit een eigennaam; (4) leestekens ontbreken, alsook kapitalen (behalve als het een eigennaam betreft); (5) de lijnafbrekingen zijn dermate georganiseerd dat ze het lezen faciliteren. De Lachende Visch publiceerde een verzameling soortgelijke provoverzen in GESPREKKEN MET POLLEKE. Zoals alle e-boeken van De Lachende Visch is ook GESPREKKEN MET POLLEKE (129 bladzijden) gratis voor elkeen die erom vraagt. Schrijf naar liefkemores@telenet.be (vermeld de titel, zeg of je pdf verkiest of epub) en vind het boek meteen in uw mailbox.