Tienerklanken nu beschikbaar

NADAT HET LEVEN me van stad naar stad had gebracht, van werk naar werk en van vrouw naar vrouw, streek ik moegestreden in Bredene neer, waar ik ook mijn jeugd had doorgebracht. Daar startte ik een schrijfproject dat onderzocht hoe het anderen vergaan was. Ik delfde sporen van schoolmakkers op, jongens waarmee ik tijdens m’n tienerjaren de schoolbanken in een Oostends college deelde en ik herinnerde me de meisjes die in die tijd mijn pad kruisten.

Had het iets te betekenen, het leven van die babyboomers in de sixties? Ik schreef er een boekje over, Tienerklanken, zo genoemd naar een TV-programma dat in die tijd voor ons gemaakt werd. Dat boekje is nu beschikbaar. (Flor Vandekerckhove⇲)

Tienerklanken is een e-boek (117 pagina’s in pdf of epub naar keuze), uitgegeven door De Lachende Visch en gratis verspreid door De Weggeefwinkel. Vraag ernaar via liefkemores@telenet.be en het boekje valt vandaag nog in je mailbox. GRATIS! (Vermeld: ‘Tienerklanken’ en zeg epub of pdf.) 

Zoeken naar Ronny Beyen (†)

Het onderschrift van deze op FB gevonden foto luidt: Ronny Beyen zaliger, Wendy Van Wanten en Jacques Lannoye.

IN EEN POST over jongens van de Opex staat een foto. Trots poseren die jongens naast hun koersfiets. Paul Joye stelt een vraag over een van hen: ‘Is dat de Ronny Beyen die in ’t college in onze klas zat?’ Goeie vraag.
Met Ronny Beyen deel ik, vanaf het zevende studiejaar, een klas in dat Oostendse college. We trekken vervolgens samen op tot aan de grens met het hoger middelbaar. Daar scheiden zich de wegen. Ronny Beyen kiest voor ’t Economische, ik volg wiskunde.
Ronny is, zoals zovelen in de klas, erg geïnteresseerd in wielersport. Hij brengt een foto mee naar school. Daarop zien we hem op het middenplein van de Oostendse velodroom, in 't rennerskwartier, plek waar het publiek geweerd wordt. Dichter bij de koers kun je niet komen. Ronny staat er naast Benoni Beheyt, de renner kijkt lachend in de lens. Beyen heeft een notitieboekje ter hand en een balpen, hij interviewt de wereldkampioen. Ik ben onder de indruk van mijn klasgenoot die als jonge tiener al het lef heeft om zo’n dingen te doen.

Wanneer ik de anekdote aan Paul Joye vertel, reageert die met: ‘Er zat toch veel verborgen en ongebruikt talent in dat college.’ Ja, da’s waar. Is het niet juist een taak van ’t onderwijs om zo’n overduidelijk aanwezig talent tot wasdom te brengen: lef, ondernemingszin, aanleg voor journalistiek? Is dat ook zo gebeurd voor Ronny Beyen? Ik weet het niet.
Tientallen jaren later fietst Ronny Beyen me voorbij. Hij woont in een verkaveling bezijden Bredene Dorp. Daar, op straat, heb ik het met hem over dat velodroomgebeuren. Nog enkele jaren later verneem ik van zijn overlijden. (°) Ook dat is alweer lang geleden. 
Is ’t vandaag voor mij nog mogelijk om meer over Ronny Beyen bijeen te sprokkelen? Ik roep de hulp in van Jozef Passchyn die me in dergelijke queesten terzijde staat.
We hebben een oude lijst met ‘toekomstplannen’. Die vermeldt de namen van de Economische afstudeerklas in 1968. (°°) Niet iedereen blijkt van plan om hogere studies aan te vatten. Zes leerlingen kiezen voor het staatsexamen, waaronder Ronny Beyen. Waar komt Beyen daarna terecht? 

Op een FB-profiel gewijd aan de RMT vinden we een foto met als onderschrift: ‘Ronny Beyen zaliger, Wendy Van Wanten en Jacques Lannoye.' De daarop afgebeelde Beyen vertoont wel degelijk gelijkenis met de jongen die we vanop school kennen. Werkte Ronny bij DAB Vloot, werkte hij op/voor de maalboten? In de commentaren bij die FB-post zegt iemand: ‘Ronny heeft ook in pcb Brugge gewerkt.’ (pcb, penitentiair complex Brugge, de gevangenis?) En waarom staat Wendy Van Wanten op de foto tussen die twee mannen? 

Misschien ligt het antwoord op die laatste vraag opgeborgen in de archieven van een Oostendse serviceclub, want we vinden de naam Ronny Beyen meermaals weer in lijsten van serviceclub Fifty-One Oostende - Lange Nelle vzw., club die ijvert voor 'het goede doel'. Beyen (°) neemt er tussen 1987 en ’97 verschillende bestuursfuncties waar: voorzitter, ondervoorzitter, secretaris, protocolchef. Is ’t in een van die functies dat Ronny Beyen op de brug van dat schip present tekent, naast Wendy, samen ijverend voor 'het goede doel'?
Flor Vandekerckhove⇲ 

(°) Op ’t internet vind ik in een lijst met overlijdens. Ook bij de bestuursleden van Serviceclub 51 wordt Ronny Beyen vermeld als overleden, telkens staat er: °1949-04.21 - 2001-04-11†.
(°°) Zaten in 1968 samen in die afstudeerklas van de Economische afdeling: Ronny Beyen, Ghislain Bourgois, Georges Constandt, Jean-Paul Deboom, Albert Declercq, Marc Deraedt, Johnny Doom, Eric Dubois, Marc Heddebauw, Erik Laga, Frank Nollet, Wilfried Reynaert, Luc Spriet, Marc Van Daele, Norbert Vandamme, John Vandenbroele, Bernard Vanneuville, Norbert Vanneuville, André Verburgh, Eddy Verhaeghe, Edgar Vileyn. Help, we zoeken een klasfoto.

Tienerklanken is een e-boek in de maak. Het is soortement kroniek van mijn tienerjaren. Daarin staat het college waar ik schoolliep centraal. In extremis voeg ik er een stukje over Ronny Beyen aan toe. De titel van het boek wijst naar een televisieprogramma dat toentertijd op ons, tieners, losgelaten werd. Momenteel breng ik de laatste correcties aan. Eerstdaags presenteer ik in De Laatste Vuurtorenwachter de kant en klare Tienerklanken.

Sta toe dat ik u heden ietwat ophits

Van het mooie weer maakten Polleke, Jonathan (in de lucht) en ik gebruik om de branding op te zoeken. Voor ’t eerst in 2026 weer met de voeten in ’t water, over en weer naar Lange Nelle.

HET WAS EEN uitzonderlijk warme dag voor de tijd van het jaar. En omdat ik van aanpakken weet, deed ik op die dag twee dingen tegelijk, ook omdat die twee op 't zelfde neerkomen: ik smeedde het ijzer terwijl het heet was en vatte de koe bij de hoorns. Gedrieën togen we naar ’t strand, Jonathan, Polleke en ik. Om daar voor ’t eerst dit jaar weer door de branding te waden. Daarna zocht ik in mijn omvangrijk oeuvre naar tien redenen om u te overtuigen ’t zelfde te doen. (Flor Vandekerckhove⇲)

1. Waden in de branding is gezond en dat is nu ook wetenschappelijk bewezen: Opspattend water versterkt het immuunsysteem⇲. 

2. Als mijn beperkte verstandelijke vermogens u niet overtuigen, is er nog altijd de artificiële intelligentie om het u uit te leggen: Pootjebaden is gezond, zegt ook ChatGPT⇲.

3. Pootjebaden is ook belangrijk om de Europese defensie te versterken, want op Trump moeten we niet rekenen, dat weet gij ook wel: Ook de Vikings waadden door de branding⇲. 

4. Ook als uw gezondheid u niet kan schelen en de landsverdediging nog minder is ’t waden aan te raden. Waden is ook gewoonweg een geneugte.

5. Er zijn doorwinterde waders en occasionele. Je herkent ze aan belangrijke details. Maak kennis met de Ware Waders⇲.

6. Weet u dat muziek en hard zand veel met elkaar gemeen hebben? Waden in de branding, da's muziek in d'oren⇲ 

7. Hoe komt het dat je in de winter zo weinig waders in de branding ziet? Ik zocht het voor u op en dit is wat ik vond⇲.

 8. Waders herken je aan hun klederdracht. De outfit is belangrijk. Daarom is ’t goed dit te lezen: Hoe kleed ik me als ware wader?⇲.

 9. Niet alle waders zijn te goeder trouw. Je dient het kaf van het koren te scheiden. De verdachte wader is De man met het voetje⇲.

 

10. Laat de leeftijd u niet tegenhouden. Het is nooit te laat om een ware wader te worden. Zelfs op hoge leeftijd heeft een mens nog een taak te vervullen. Waardig ouder worden doe je met de voeten in de branding⇲.

Georges Brassens’ tijd als beroepsanarchist

Georges Brassens tijdens een optreden in 1972.

GEORGES BRASSENS IS achttien als hij de ouderlijke woning verlaat en naar Parijs trekt. Daar gaat hij in de Renaultfabrieken werken. Begin 1946 biedt hij zich aan in het lokaal van Le Libertaire, tijdschrift van de Franse anarchisten. Hij wordt meteen vaste medewerker van het blad, zelfs mederedacteur. In die tijd houdt hij ook de Parijse boekwinkel van de anarchisten open. 

De passage van Brassens bij de anarchisten is hevig, zegt Marc Wilmet die de krantenstukken van Brassens uitpluist en opnieuw publiceert. (°) Die passage is ook kort. 

In het brievenboek 'Brassens. Lettres à Toussenot. 1946 - 1950' (°°) staat dat Brassens die anarchisten al vlug beu is. Op 12 januari 1947 schrijft hij: 'Sinds maandagavond ben ik niet meer verantwoordelijk voor de Libertaire. De jongste twee nummers werden gemaakt door degene die me wellicht zal vervangen (André Prudhommeaux). Het zou te lang duren om je de redenen van mijn ontslag uit te leggen (…) Ik moet je bekennen dat ik erdoor opgelucht ben. Mijn leven was niet langer draaglijk op die manier en de aanvallen van onnozelaars putten me uit.' Janine Marc-Pezet die het brievenboek verzorgt, zegt daarover: 'Brassens heeft zich bij de anars inderdaad goed thuis gevoeld, maar hij was geen anarchist, daar bestaat geen twijfel over. Ik zou hem meer als een vrijdenker definiëren. Hij en Prévert zijn zo vrij, misschien wel tè vrij om anarchist te zijn.'
Zelf zegt Brassens: 'Ik ben een activist geweest toen ik 23-24 jaar was. Het was vooral de anarchistische moraal die het dichtst stond bij wat ik geloofde, bij wat ik dacht: een zin voor vrijheid, het leger weigeren en ook het autoritarisme, de wet negeren, de noodzaak aanvoelen dat de mens zijn eigen zaken moet beheren. Het was meer zoiets. Maar ik ben daar niet erg diep op ingegaan toen ik zag dat die ideeën mij bevielen; ik heb het daarbij gelaten.’ In ‘Le vieux Normand’ zingt hij:

C’est à toi d’en décider, choisis!

A toi seul de trancher s’il vaut mieux

Dire ‘Amen’ ou ‘merde à Dieu.’

Flor Vandekerckhove⇲

(°) Marc Wilmet, ‘Georges Brassens, libertaire’, 2000. 2de druk, uitg. Les éperonniers, 161 p. 

(°°) Janine Marc-Pezet. Brassens, Lettres à Toussenot 1946-1950. Ed. Textuel. 224 p.

Bennie Simoens, de kleur van de zeekant

Naast Bennie Simoens (†), telkens, 20,7 x 21, papier, 1996, van links naar rechts: Havenlandschap (pencil); Kerk, kleur, maalboot; Gone with wind (pencil, watercolour.)

OP 9 APRIL overleed in Oostende Bennie Simoens (°Brugge, 19 maart 1951). Hij studeerde schilderkunst aan het Hoger Instituut voor Beeldende Kunst Sint-Lucas Gent en behaalde in 1979 de Joris Minneprijs voor tekenkunst. In 1997 had hij een individuele tentoonstelling in het Stedelijk Museum van Oostende. Conservator Norbert Hostyn schreef toen: ‘In zijn schilderijen die meestal in reeksen zijn gedacht, verwijst Bennie Simoens (…) tegelijk naar de act van het schilderen zelf. (…) Het is zeer boeiend het motief aan de basis van het kunstwerk – of in zijn geval een kleine reeks kunstwerken – te vergelijken met het schilderkunstig resultaat. (…)’. Leo Madelein in 1987: ‘Een continue wisselwerking, de permanente verhouding tussen beweging, licht en structuur ten overstaan van rust en vlak verlenen diepte en adem. Kleur is vitaal in het oeuvre van Bennie Simoens (…)’. Hugo Brutin in 2002: ‘Picturaliteit en poëzie zijn twee basisgegevens in de werken op papier van Bennie Simoens. Zijn werken zijn tekening en schilderij tegelijk en zijn zowel op tekenkunstig als op schilderkunstig vlak topkwaliteit.’
Bennie Simoens en ik hadden destijds een stamcafé gemeen. Ik herinner me dat ik, in ’t midden van de jaren tachtig, de ietwat schuwe kunstenaar vanuit de folk meenam naar wat nu Oosteroever heet. In die tijd was ik razend enthousiast over de IJmuider Kring en ik wilde Bennie overtuigen om zich, net als ik dat toen zelf van plan was, aan de vuurtoren te vestigen. Het lukte me niet, Simoens vond aan de stadskant al genoeg inspiratie. Die kwam onder meer tot uiting in een aantal ‘maalbootschilderijen’, halfabstracten die in toenemende mate abstract werden.
Simoens werd later een actief gebruiker van FB, waarop hij lange tijd haast dagelijks iets uit zijn enorme collectie werk-op-papier postte. Het inspireerde me danig. Zozeer zelfs dat ik hem twee keer vroeg om er gebruik van te maken. Zo inspireerde Simoens’ triptiek ’Hoopvolle horizonten’ (1984) me in 2021 tot een geschreven triptiek. Ik bracht de twee samen in Drie dromen waaruit ik weet te ontsnappen. Ook maakte ik er een filmpje van: Wegwezen. In 2022 deed ik iets soortgelijks met In de toekomst turen, een extreem kort verhaal, weer geïnspireerd door een triptiek van Bennie. De combinatie van Simoens’ werk en dat verhaal staat ook op YouTube: Toekomst. 
Het overlijden van Bennie Simoens heeft een brede betekenis. Dit is de generatie van babyboomers die afscheid neemt. Weer verdwijnt iemand die aan mijn generatie letterlijk en figuurlijk kleur wist te geven. Weer verdwijnt iemand die er werk van maakte de kleur van de zeekant te vatten. Weer verdwijnt iemand uit het volk dat Michel de Ghelderode zo raak omschreven heeft als ‘la curieuse tribu des gens de mer’.
Flor Vandekerckhove⇲

Enter Charlotte Rampling

Twee keer Charlotte Rampling en Patrick Conrad. Beide foto’s komen uit de biografie (°).

’T IS NIET dat ik die films gezien heb, maar ik heb er toch een mening over: Vlaamse schrijvers die aan ‘t filmen gaan, dat is geen goed idee. Dat geldt voor Hugo Claus en voor Ivo Michiels, ’t geldt ook voor Patrick Conrad. Dat komt door de 10.000 uren-regel, Vlaamse schrijvers krijgen de tijd niet om de stiel te leren. Daartegenover staan ook voordelen: het medium haalt je even weg uit de benauwdheid van de Vlaamse letteren; je staat eens op de rode loper; je leert al eens iemand kennen. Tot zover mijn mening die vooral op vooringenomenheid steunt.
Patrick Conrads hoogtepunt in de film is Mascara [1987 (°°), een internationale productie, met Hugo Claus als coscenarist en Charlotte Rampling in de hoofdrol: ‘Dat Conrad het nog altijd niet nauw nam met de huwelijkse trouw bleek al uit zijn relatie met Ann van Aken. Tijdens het draaien van Mascara kwamen daar nog avontuurtjes bij met crewleden Claudine Thyrion (hoofd make-up) en Dorine Esser (productiesecretaresse). Als klap op de vuurpijl ontstond ongeveer halverwege de draaiperiode een stormachtige romance met hoofdrolspeelster Charlotte Rampling. De actrice, sinds 1978 getrouwd met de Franse componist en muzikant Jean-Michel Jarre, was alleen tijdens weekdagen in België en ging elk weekend naar haar gezin in Parijs. Uit de overgeleverde correspondentie blijkt dat Rampling helemaal weg was van Conrad, meer dan andersom, al kon Conrad haar vanzelfsprekend niet weerstaan.’ 

Vijftien jaar later zou de romance een naspel kennen. In 2002 logeert Conrad in Ménerbes, Frankrijk: ‘Ménerbes was ook de plek waar in juni 2002 de opnames plaatsvonden van de film Swimming Pool van François Ozon met Charlotte Rampling in een van de hoofdrollen. Het duurde niet lang voor Rampling ontdekte dat haar vroegere minnaar op enkele kilometers van Ménerbes woonde en ze contact met hem opnam. Ze leefde ondertussen gescheiden van Jean-Michel Jarre en had een relatie met de tien jaar jongere journalist en zakenman Jean-Noël Tassen. Niettemin laaide de affaire met Conrad gedurende de twee weken draaitijd weer in alle hevigheid op. “Het was alsof we elkaar de week voordien verlaten hadden en elk moment dat ze vrij was, brachten we net als vroeger samen door”, herinnert Conrad zich.’
De affaire zocht zich een weg naar de literatuur. In 1987 schreef Conrad het toch wel zeer mooie De bolster van Charlotte Rampling. Het gedicht verscheen in De Tweede Ronde. Jaargang 10. (1989). Ik lees het in dbnl. (Flor Vandekerckhove⇲)

Hoe kan ik me de boom die, buigend

onder een vracht van vruchten en lijsters,

steeds koudere tijden aankondigde

en waaronder zij met ouder wordende handen

de onrijpe huls van een walnoot streelde, 

nog inbeelden zonder haar te zien staan? 

 

U weet hoe vrouwen kijken

als ze voor het eerst iets zien.

Zo keek ze sinds lang niet meer

alsof de verwondering haar voorgoed

vreemd geworden was. 

 

Tot ze die ene zomerdag vol vluchtende vlekken

de roem in de rug en leunend tegen zijn stam

vanonder de notelaar naar me opkeek

en de bolster tussen haar vingers voelde zwellen 

 

Vandaag spelen mijn kinderen als geschenken

in zijn schaduw met haar schim.

Aan de magere oogst te zien

wordt het een milde winter.

(°) Manu van der Aa. Patrick Conrad. Leven, liefdes en werken van een Pink Poet. biografie. 2025. Uitg. Pelckmans. 336 p. Over de biografie schreef ik eerder al Portret van de schrijver als wielrenner, Gelukkig als in het bijzijn van een vrouw en Leren schrijven met… Patrick Conrad. Er volgt nog.

(°°) Achter de schermen bij Mascara⇲ op YouTube. Interviews met Charlotte Rampling, Derek de Lint, Hugo Claus, Romy Haag en Eva Robins.

In memoriam Bernard D’harte

Lena en Bernard D’harte (†)

OP 6 APRIL overleed in Evergem Bernard D’harte (°Gent, 26 november 1969), papa van Lena, mijn kleindochter. Ik had geen contact meer met Bernard. Wel zijn er herinneringen. Bijvoorbeeld aan de keren dat ik hem als beroepsmuzikant aan ‘t werk heb kunnen zien. De mooiste herinnering is evenwel deze aan een zonnige zondagmiddag in Bredene. Familiebezoek. Laat het me vertellen. 
Marijke en Bernard zijn met de nog piepjonge Lena op bezoek bij meme, mijn moeder. Ook Bert - nonkel Bert voor Lena - zakt die dag naar Bredene af. Tijdens de koffie brengt Bert een motorschip ter sprake. Dat ligt aan de kant in de vaart, aan ’t Sas van Bredene, en is te koop. Telkens hij naar zee komt, zegt Bert, valt zijn oog op dat mooi vormgegeven schip. Ook Bernard heeft het vaartuig in ’t passeren opgemerkt. De twinkeling die ikzelf bij ’t aanschouwen van het brede, misschien wel twintig meter lange vaartuig telkens weer in d’ogen krijg, heb ik eerder bij Bert al opgemerkt en nu zie ik ‘t ook bij Bernard. ’t Is dan ook een schip om verliefd op te worden. 
Terwijl Marijke de luier van Lena ververst en meme er haar zinnen probeert bij te houden, trek ik met Bert en Bernard naar de vaart. Daar staan wij nu op ’t dek van een bijzonder sierlijk gebouwd, houten vaartuig, drie mannen van verschillende leeftijden, alle drie met een twinkeling in d’ogen, zoon, schoonzoon, vader-schoonvader. Dat het schip daar al vele jaren te koop is blijven liggen, sterkt ons vermoeden dat we op de prijs kunnen afdingen. Dat het meer wrak dan schip is, weigeren we te zien. Dat het na al die jaren nauwelijks nog uit het slijk losgewrikt kan worden, lijkt ons niet meteen een probleem. Dat geen van ons drieën er ’t geld voor heeft, noch voor ’t kopen, noch voor de herstellingswerken, zelfs niet voor de keuring, is een gedachte die niet bij ons opkomt. Dat geen van ons weet wat met zo’n schip aan te vangen, is een zorg voor morgen. Ons is 't om die twinkeling te doen. Bernard begreep dat, Bert ook en ik al helemaal.
Flor Vandekerckhove⇲

Een ander meisje

Ik vraag chatGPT om me een passende tekening te leveren.

IN MIJN NIEUWE, op komst zijnde boek, wissel ik doorlopende tekst af met meer experimentele vormen, zoals oneliners, drabbles en, zoals hieronder, een provovers waarin ik een anekdote uit mijn tienertijd aanhaal. (Flor Vandekerckhove⇲)

ze draagt geen uniform

waardoor ik weet dat ze niet katholiek is

en mij dus onbekend

ze is de andere

er valt

vind ik

iets te proberen

en op een dag 

komen we in het park

tegenover elkaar te staan

zij met haar fiets

ik met mijn fiets

ik blokkeer haar de doorgang

waarmee ik zeggen wil

dat ik te harer beschikking sta

en tot seks bereid ben

wat volgt had ik nooit kunnen denken

met schrik in de ogen zegt 

dat goddeloze meisje

laat me door asjeblieft 

neen dat had ik niet verwacht

van zo’n meisje zonder katholiek uniform

Het e-boek (pdf of epub naar keuze) wordt soortement kroniek van mijn tienerjaren. Daarin staat het college waar ik schoolliep centraal. Het boek heet TIENERKLANKEN, naar een televisieprogramma dat toentertijd op ons, tieners, losgelaten werd. Momenteel ben ik de kopij aan ’t nalezen.

De cruciale filmscène in La scuola cattolica

Links. De leraar geeft godsdienstles in La scuola cattolica. Hij laat zijn leerlingen een schilderij bespreken: Jezus wordt vastgebonden en gegeseld door beulen, een scène uit de Passie, zoals ook Caravaggio die in 1607 schildert (rechts).

WE BEVINDEN ONS in een een chique, katholieke jongensschool van Rome. Het onderwijs is duur en exclusief, leerlingen komen uit de bourgeoisie. Schoolmuren schermen hen af - of juist niet! - van de Italiaanse jaren van lood: ‘politiek geweld, klassenstrijd, sociale onrechtvaardigheid en katholiek moralisme smelten samen tot een maatschappij die uit elkaar valt.’ Drie leerlingen schaken twee tienermeisjes uit een volkswijk. Ze martelen, verkrachten en vermoorden hen. De feiten zijn echt gebeurd: het bloedbad in Circeo. Hoe is ’t mogelijk dat zo'n degelijk opgeleide jongens zo’n verschrikkelijke misdaden begaan?

Een cruciale filmscène is deze waarin de godsdienstleraar zijn leerlingen een Passietafereel laat bespreken, hij wil hun blik verruimen. Google vertaalt voor mij de passage uit het scenario. 

Leraar: ‘Ik heb jullie hierheen gebracht omdat ik ons ​​gesprek wil beginnen met deze afbeelding. Ik wil dat jullie me vrijuit vertellen wat jullie zien,’

Leerling: ‘Folteraars.'

Leraar: ‘En wie is het slachtoffer?’

Leerling ‘Nou, Jezus.’

Leraar: ‘Weet je het zeker? Het lijkt me dat zelfs de kwelgeesten slachtoffers zijn, want wie iemand kwaad doet, doet zichzelf ook kwaad, toch?’

(…)

Leraar: ‘Misschien moet je bedenken dat de duivel verschijnt wanneer we aan de kant van de gerechtigheid staan, wanneer we ons bedwelmd voelen door onze volmaaktheid.’

(…) 

Leraar: ‘Jezus is ook een mens. Omdat hij mens is, deelt hij in de imperfectie, omdat hij de tekenen van het kwaad in zich draagt. We worden mens door het kwaad te erven, kwaad te begaan en kwaad te ondergaan. Om kwaad te ondergaan, moet iemand het begaan. (…)’

’t Is een godsdienstles waarbij ook de drie toekomstige moordenaars aanwezig zijn. Lijkt het er niet op dat ze hun komende daden daar theologisch gekaderd zien? ’t Internet leert me dat die scène er mee voor zorgt dat de film in Italië voor minderjarigen verboden wordt. De film 'zou slachtoffers en daders op een bepaalde manier gelijkstellen.'
De scuola cattolica lijkt door het elitaire karakter nauwelijks op ’t Oostendse college waar ik schoolgelopen heb. Hij lijkt meer op de Abdijschool van Zevenkerken, waar ook koningskinderen naartoe gestuurd worden. Maar toch… Wanneer zo’n film me weer met die elitaire katholieke wereld confronteert, prijs ik me gelukkig dat Mei 68 op mijn pad gekomen is. Een gevoel dat me enkele dagen geleden ook al overviel toen Sigrid Bousset me meer over de oorlogsstrapatsen van Ivo Michiels vertelde.
Flor Vandekerckhove⇲

La scuola cattolica. Italiaans. Regie: Stefano Mordini | Scenario: Massimo Gaudioso, Luca Infascelli | Cast: Luca Vergoni (Angelo Izzo), Francesco Cavallo (Gianni Guido), Giulio Pranno (Andrea Ghira), Giulio Fochetti (Alessandro Arbus), Benedetta Porcaroli (Donatella Colasanti), e.a. | Speelduur: 90 minuten | Jaar: 2021. De film is te zien op Netflix.

De film interesseert me vooral omdat ik een boek afwerk, soortement kroniek van mijn tienerjaren. Daarin staat het college waar ik schoolliep centraal. Het boek heet TIENERKLANKEN, naar een televisieprogramma dat toentertijd op ons, tieners, losgelaten werd. Momenteel ben ik de kopij aan ’t nalezen.

De president passeert

Met mijn voeten ín een schilderij, dichterbij kan ik niet komen. Op ’t internet wordt het doek omschreven als ‘Jachttafereel met wilde zwijnen in barokstijl, rustieke renaissance muurkunst, geïnspireerd door klassiek 17e-eeuws Vlaams kunstwerk.’ Al die woorden verhelen niet dat het schilderij recent gemaakt werd door de Turkse BirolCanGallery, onderneming in de decoratiesector. Je kunt het in verschillende formaten bestellen, zowel op papier als op doek. De afbeelding is zeer geschikt als illustratie voor mijn handpalmverhaal President, waarin ik een mij overkomen nachtelijke droom verwerk.

President — ’S NACHTS TREKT een knotsgekke fanfare door de rue Pénèry, veel geroffel, klingeling, klinkklank en tsjingel-tsjangel⇲. ’s Morgens zie ik dat de inhoud van mijn vuilnisbak, lege conserven en al, over wel honderd meter straat ligt uitgespreid. De buurman weet dat er die nacht een familie wilde zwijnen gepasseerd is, aangevoerd door een gevreesde beer die in ’t dorp als le président bekendstaat. Omdat de politieke gezindte van de buur me onbekend is, vraag ik er verder niets over. Er is zoveel wat ik niet weet - en ook niet wíl weten - van cette curieuse tribu des gens de Pénèry.  (Flor Vandekerckhove⇲) 

President is een drabble, Engels woord dat Google vertaalt als krabbel, maar dat als literaire term geen Nederlands equivalent heeft. Ook in Duitsland, Frankrijk en Spanje zegt men drabble. Het is de bende achter Monty Python die het woord voor ’t eerst in de literatuur brengt. Een drabble is altijd honderd woorden lang, niet 99, niet 101, exact honderd, titel niet inbegrepen. Een drabble is bijgevolg een extreem kort handpalmverhaal dat aan die strenge regel voldoet. In 2019 publiceerde ik een boekje met 99 dergelijke drabbles. Delphine Lecompte leverde het voorwoord. Zoals alle e-boekjes van uitgeverij De Lachende Visch worden ook die ’99 extreem korte verhalen' buiten de markt verdeeld, gratis. Schrijf naar liefkemores@telenet.be, zeg ’99’ en de meiden van De Weggeefwinkel verpakken het meteen, zodat het als de weerlicht in uw inbox valt.