ONE MORE TIME With feeling van regisseur Andrew Dominik is een meesterwerk en het album Skeleton Tree van Nick Cave is dat ook. Documentaire en album cirkelen omheen het verwerkingsproces dat Nick Cave en
zijn gezellin Susie doormaken na de dood van hun vijftienjarige zoon Arthur. In
Brighton stort de jongen op 14 juli 2015 van de klif in zee. Kort daarna sterft
hij in het ziekenhuis.
Over de twee nauw met elkaar verbonden kunstwerken is al zoveel
geschreven dat het moeilijk is er iets aan toe te voegen. Dat is des te
moeilijker omdat we het allemaal met elkaar eens zijn: de documentaire is
subliem, het album groots. En beide zijn ontroerend.
Op 8 september wordt de film in Oostende vertoond. Vanaf onze plaats op de achterste rij zien we ze binnensijpelen. Vanuit de hoogte kijken we neer op oude rockers, jonge
rockers, mannen van de nacht, honky tonk
women, fanatieke concertgangers, protagonisten van de popcultuur… Velen
monster ik al sinds de tijd dat de Regie voor Maritiem Transport hen
naar Engeland bracht, waar ze langspeelplaten gingen inkopen. Hebben de overlevenden inmiddels hun wilde haren verloren? Feit
is dat er veel hoofdhuid te zien is rond de kruinen waarop ik kijk.
De cinema waar we One More Time
With feeling bekijken ligt op loopafstand van de zee. Wanneer we, na
afloop, naar de wagen stappen zeggen we niet veel, Tania en ik, we hebben
een beetje tijd nodig om de indrukwekkende beelden te laten bezinken. We luisteren
naar het beuken van de golven en proeven het zout dat ons vanuit zee komt
toegewaaid.
De auto staat op de zeedijk. We wachten een beetje voor we de motor starten. In stilte kijken we naar de nachtelijke zee. We
richten onze blik naar de overkant, naar het onzichtbare Brighton, waar Nick
en Susie naar ons terugkijken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten