vrijdag 26 juli 2019

Tom Liekens is de Duivel


Hittegolf. Ik kom thuis. Onder de arm tors ik Lust for Life, een kunstboek (°). M’n buren — De Laatste Kraanman, De Laatste Hartpatiënt en De Laatste Weduwe — staan te keuvelen. Ik toon hen, vooraan in het boek, Liekens’ opdracht: Voor De Laatste Vuurtorenwachter. Hun aandacht gaat meteen naar de tekening. Volgens hen is dat de duivel! En wanneer ik ook nog zeg waar ik het boek vandaan haal — Geeraard Duivelsteen — wordt elke discussie zinloos. Iemand voert Robert Johnson aan, iemand anders haalt er Nick Cave bij … Tom Liekens is de duivel.
Ver naast de kwestie is dat niet. Kunnen we God afbeelden, dan zijn we hem ook. Is dat niet waar kunstenaars naar streven? En is de duivel niet het personage dat erom gestraft wordt? In het boek citeert iemand Picasso: ‘Schilderen is geen esthetische handeling. Het is een vorm van magie (…)’ en verder ‘Het is een manier om de macht te grijpen (…)’ Magie. Macht.
Een van Liekens’ werken — eigenlijk drie — heet Delacroix’s Dream: ‘Werd de Franse schilder Eugène Delacroix in zijn negentiende-eeuwse visioenen achtervolgd door het beeld van één ultiem werk? (…) Het schilderij dat hij nooit kon of mocht maken (…)’  Hoezo nooit kon of mocht maken? Geldt dat ook voor Tom Liekens? Wordt Liekens achtervolgd door het doek dat hij niet kan/mag maken?
Ik overloop wat ik tot hier geschreven heb. Pfff, grootsprakerig en bombastisch. Ik die zo naar lichtvoetigheid streef.
Ik probeer het op de valreep goed te krijgen en doorblader m'n notities van die dag. Daarin lees ik wat ik op de terugweg op eigendommen van de Belgische spoorwegen heb zien staan: MEHOR ! RATSE ! MENS !

Flor Vandekerckhove

(°) Lust for life. Uitg. Stockmans, Duffel. N.a.v. de gelijknamige tentoonstelling van Tom Liekens in De Zwarte Panter in A’pen in 2016. 80 pp. © De Vrienden van de Zwarte Panter, Antwerpen, 2016. Tom Liekens exposeert nog tot 28 juli in het Duivelsteen in Gent.




Zelfportret van Tom Liekens. Still uit 'Dino's
van Tom Liekens in De Zwarte Panter.'
Ik merk dat ik er niet 
in geslaagd ben het stuk 
de lichtvoetigheid mee te geven 
die ik nastreef. 
Misschien helpt dit. 
In ‘De eerste zon’ 
vertel ik over 
verwantschap & verschillen 
tussen zij die schilderen 
en zij die schrijven. 
Ernstig onderwerp, 
lichtvoetig gebracht,
luister: klik hier !    

Geen opmerkingen: