Zestig jaar geleden in zwart-wit, thans in kleur

’T WAS EEN jongensclubje. Midden de jaren zestig lieten katholieke geplogenheden niet toe dat jongeren van verschillend geslacht samen foto’s leerden maakten en al helemaal niet in een donkere kamer. Nu ik erover nadenk: ik herinner me geen enkele vrouw die in die tijd met een kodak in de weer was. (°) Ah, alles was anders. Er bestond géén Tour Femmes en er waren géén Red Flames. Er werd misschien wel op politiebureaus geschoten, maar gangsters die er op een trottinette vandoor gingen, dat was ongezien. 

Over Gevaert Fotoclub Bredene heb ik eerder al bericht. Vandaag voeg ik er een ingekleurde foto aan toe. Volgens Ivan Schamp en Pierre de Maeyer bevinden we ons in de Duinbossen van De Haan. De exacte datum is onzeker, maar ik mag zeggen dat de jongens op de foto omtrent zestien jaar zijn. De zelfontspanner van Stuyts’ fototoestel vereeuwigt van links naar rechts Roland Vanmassenhove (†), Bert Tas, Gilbert Conneye, Flor Vandekerckhove, Pierre de Maeyer, Erik Poppe, Hugo Pauwels, Ivan Schamp, Chris Stuyts (†) en Christiaen Charlé (†). Al die namen komen in De Laatste nog elders voor. Daar leer je de jongen in kwestie iets beter kennen (gearceerde namen kun je aanklikken.)
De originele foto is zwart-wit, hij is ook minder scherp. Ik vraag ChatGPT om er een nagelscherpe kleurfoto van te maken, iets wat de machinerie in enkele seconden keurig voor me regelt. (Flor Vandekerckhove⇲)

(°) Dat komt wellicht doordat ik niet goed gekeken heb. Op ’t net vind ik deze advertentie van Kodak (Australië) uit 1946. 

In dit stukje gebruik ik de merknaam (Kodak) als soortnaam (kodak). Dat gebeurt over 't algemeen wel meer. Wie het over een bik heeft, bedoelt daar wellicht een balpen mee, van welk merk ook. Niet elke waterverwarmer is een Bulex, maar we zeggen desalniettemin dat de bulex kapot is. De rij is lang: pamper, maïzena, pyrex, skai, tefal, vaseline, walkman, luxaflex, gilette, nescafé, formica, linoleum, kleenex, stanleymes, tipp-ex…

Nadat het leven me van stad naar stad had gebracht, van werk naar werk en van vrouw naar vrouw, streek ik in Bredene neer, waar ik ook mijn jeugd had doorgebracht. Daar startte ik een schrijfproject dat onderzocht hoe het anderen vergaan was. Ik delfde sporen van schoolmakkers op, jongens waarmee ik tijdens m’n tienerjaren de schoolbanken in een Oostends college deelde. 

Had het iets te betekenen, het leven van die babyboomers in de sixties? Ik schreef er een boekje over, Tienerklanken, zo genoemd naar een TV-programma dat in die tijd voor ons gemaakt werd. Dat boekje is nu beschikbaar.

Tienerklanken is een e-boek (117 pagina’s in pdf of epub naar keuze), uitgegeven door De Lachende Visch en gratis verspreid door De Weggeefwinkel. Vraag ernaar via liefkemores@telenet.be en het boekje valt vandaag nog in je mailbox. GRATIS! (Vermeld: ‘Tienerklanken’ en zeg epub of pdf.)