 |
| — Bob Spaenhoven (links) stierf in de nacht van vrijdag op zaterdag 28 januari 2023. — |
’t WAS EEN vooropgezette ontmoeting. De RAL begon in Gent een bediendewerking te ontplooien. Bob Spaenhoven kwam op ’n dag uit Brussel afzakken om ons — neofieten in het trotskisme — zijn ervaringen in de bediendewereld mee te delen. Die bestonden er ook in, meen ik me te herinneren, dat hij ooit gepostuleerd had voor de betrekking van secretaris van de socialistische bediendevakbond (misschien had hij die job ook wel korte tijd uitgeoefend, dat weet ik niet meer.) De vergadering die in het RAL-lokaal op de St Kwintensberg↗︎ van start ging, verplaatste zich al gauw naar ’t Keetje↗︎, waar ik Bob leerde kennen als het prototype van een soixantehuitard, een gauchist pur sang. Dat hij voor die betrekking gepostuleerd had, was een provocatie geweest, zei hij. Wij, jonge bedienden, wisten niet goed wat we met zo’n ervaring moesten aanvangen, maar ’t werd wel een leuke avond.
Daarna heb ik Bob niet meer gezien, tot ik op televisie Ne me quitte pas↗︎ zag, docu over twee drinkebroers in de Ardennen. Herkende ik in een ervan Bob Spaenhoven? Ik vroeg het aan Eddy Labeau die bevestigde. In levende lijve zag ik Bob pas weer toen ik al op pensioen was, tijdens een reünie in Johan’s Lodge. Daar zei ik hem onomwonden dat ’t mij verwonderde dat iemand die zoveel dronk zo lang in leven kon blijven. Dat kwam, zei hij, doordat hij uitsluitend rum dronk. Weer wist ik niet goed wat ik met z'n woorden moest aanvangen, maar ’t werd wéér een leuke ontmoeting. Foto’s van die ontmoeting gebruik ik trouwens in het YouTubefilmpje van De boerin uit West-Vlaanderen en de kersentijd, gedicht waarin ik Bobs gauchisme bezing: klik hier↗︎.
Flor Vandekerckhove↗︎
Flor Vandekerckhove↗︎
3 opmerkingen:
bedankt, Flor.
Mooi stukje
Ik lees dit nu pas, hij noemde me Anneken van de post. Hij werkte voor een bedrijf uit Rotselaar die 2x per week bloemen kwam leveren in de delhaize winkels. De overgebleven bloemen en planten moest hij terug mee nemen en deze moesten ofwel in een container of hij mocht deze bloemen zelf aan iemand geven. Deze werden gegeven aan café El retiro in Anderlecht bij Isa. Daar kwam ik elke dag langs na mijn werk. Zo heb ik Bob de fleuriste leren kennen. Hij woonde toen in Le Mesnil in Viroinval. We gingen hem al eens bezoeken in zijn mooi huisje met zijn leuvense stoof. De tijd was daar blijven stilstaan. Hij was een beste vriend geworden. We bleven al dikwijls eens hangen. De Marcel, zijn drinkebroer, kwam al eens mee naar Anderlecht. Waar de film, ne me quitte pas , over gaat. Wij hebben nu zelf een caravan staan in Viroinval en verleden jaar ben ik op het kerkhof van Le Mesnil gaan zoeken achter zijn graf maar er stond nog geen graf op. Zijn ex-vrouw vertelde me dat er bloemetjes op zijn graf stonden maar die waren waarschijnlijk al verwelkt. Triestig maar zo is het leven zeker. Ik mis zijn toffe verhalen over al de landen waar hij gewoond had en waar hij overal gewerkt had. Voor altijd in mijn hart!
Een reactie posten