 |
| De Laatste Vuurtorenwachter in een imaginaire ontmoeting met Marc Mestdagh en Isabelle Larmuseau. |
Ik googel ’s mans naam en kom in Sleidinge terecht, waar mixed media-kunstenaar Marc Mestdagh (°1966) samenleeft met advocaat Isabelle Larmuseau. Hun adres is, lees ik, ook ‘mensenruimte’ deWeverij. 't Is de voormalige textielweverij van Isabelles familie.
Neemt Marc het me kwalijk als ik het een galerie noem? DeWeverij, zegt hij, is méér. Naast tentoonstellingen zijn er lezingen, grotere bijeenkomsten en kleinere vergaderingen, en nog dingen die het jargon samenvat als events. Marc beschouwt de totaalaanpak van deWeverij trouwens als iets wat deel uitmaakt van zijn kunstenaarschap.
Je weet hoe ’t gaat: pas al schrijvend/lezend wordt het je duidelijk wat er te schrijven/lezen valt. Gaandeweg realiseer ik me dat dit een mini-essay over ‘contact opnemen’ wordt, over ‘elkaar opzoeken’, over 'ontmoeten', meer dan over kunst. Als het tóch over kunst gaat, is 't over de kunst/literatuur die in dat 'ontmoeten' ontstaat.
De boeiende website van deWeverij geeft goesting om naar Sleidinge te trekken en de 'mensenruimte' zelf te bekijken. Problemen kan dat niet opleveren, er zijn openingsuren, er is een Routebeschrijving en er zijn parkeermogelijkheden. Goesting om werk van Marc Mestdagh in real life te beleven is er ook. In deWeverij zijn trouwens niet alleen zíj́n assemblages & collages te zien, in 'het magazijn' staat ook werk van gasten die in de galerie mochten exposeren.
Helaas wordt mijn goesting beknot door mijn inmiddels legendarisch tekort aan sociabiliteit. Gekoppeld aan een leeftijd die het onaantrekkelijk maakt om tram, trein, bus naar het verre Sleidinge te nemen, ziet het er niet naar uit dat ik er ooit geraak.
Wat een goede aanleiding is om nog eens de lof te zingen van de digitale wereld die veel andere schrijvers zeggen te verafschuwen. Die wereld schenkt me het medium waarin ik - ik die intussen alle contact met uitgeverijen schuw - mijn almaar aangroeiend oeuvre verspreid. Bovendien kan ik dat sinds kort verrijken met imaginaire ontmoetingen waarbij ik tóch nog onder de mensen kom, hen tóch nog opzoek. Wat aan zo’n mini-essay een licht surrealistisch karakter geeft, iets wat ik ook bewust nastreef. En bovenal: het laat Polleke toe om me te vergezellen, in dit geval naar deWeverij in Sleidinge.
Flor Vandekerckhove⇲
Helaas wordt mijn goesting beknot door mijn inmiddels legendarisch tekort aan sociabiliteit. Gekoppeld aan een leeftijd die het onaantrekkelijk maakt om tram, trein, bus naar het verre Sleidinge te nemen, ziet het er niet naar uit dat ik er ooit geraak.
Wat een goede aanleiding is om nog eens de lof te zingen van de digitale wereld die veel andere schrijvers zeggen te verafschuwen. Die wereld schenkt me het medium waarin ik - ik die intussen alle contact met uitgeverijen schuw - mijn almaar aangroeiend oeuvre verspreid. Bovendien kan ik dat sinds kort verrijken met imaginaire ontmoetingen waarbij ik tóch nog onder de mensen kom, hen tóch nog opzoek. Wat aan zo’n mini-essay een licht surrealistisch karakter geeft, iets wat ik ook bewust nastreef. En bovenal: het laat Polleke toe om me te vergezellen, in dit geval naar deWeverij in Sleidinge.
Flor Vandekerckhove⇲
(*) Flor Vandekerckhove. De smaak van zeewater. Verhalen. Uitg. Manga, Oostende. 1991. 172 pp. Het Kasteel. Roman. 1992. Uitg. Manga Oostende. 144 p. Beide boeken zijn alleen nog antiquarisch te koop.
1 opmerking:
Wat fijn om opnieuw de pen te mogen kruisen met jou, Flor. Ik heb hier voor mij nog een brief van 3 november 1991 na het lezen van je manuscript De Trein: “Nog nagenietend van de gezellige, maar vooral leerrijke middag, heb ik me even over je manuscript gebogen.” Een paragraaf die eindigt met “Voilà, de zoetmakende inleiding, want ik vond het niet goed”. De verdere tekst is enkel bestemd voor de vergetelheid want op 15 november schreef ik je, na het lezen van een nieuwe versie, opnieuw een brief: “Er is duidelijk veel veranderd.” En finaal kreeg in mijn exemplaar van je boek het opschrift: “Marc, als deze novelle nergens op slaat is dat ook wel een beetje jouw fout.” Tot zover de herinneringen.
Bedankt voor je virtueel bezoek en de vriendelijke woorden. Oostende is nog lang na ‘die milde wilde jaren 90’ een veelvuldige terugkomplek geweest, omdat mijn moeder en stiefvader er woonden, we er enkele jaren met de kleine kinderen de vakantie doorbrachten in een appartement naast de Gaanderijen en meer recent nog om galeries zoals Noir de Noir te bezoeken. Maar al die beweegredenen zijn er niet echt meer nu. En vanuit Sleidinge is het iets rustiger Zeeland net zo dichtbij om de voeten eens in het zand te steken. Zoals je zelf aangeeft biedt het internet nieuwe mogelijkheden om contact te houden. Via de website en socials van deWeverij kan je mee genieten van wat zich hier afspeelt. Literatuur heb ik grotendeels ingeruild voor beeldende kunst, al blijft het woord me heel dierbaar. Misschien moet ik gewoon nog eens een brief schrijven.
Een reactie posten