Portret van de schrijver als wielrenner

Links: zelden wordt een groep renners bij de start in de rug gefotografeerd, onder een spandoek AANKOMST.
Rechts Patrick Conrad bij het vertrek van het artiestenwielercriterium in 1971.

BIOGRAFIEËN VAN BEELDEND kunstenaars zijn boeiend: je kunt hen tonen terwijl ze aan ’t werk zijn, een bezigheid die fysisch is en 't vertellen waard. Zo’n kunstenaarsatelier is ook een schatkamer, in geuren en kleuren te beschrijven. Beeldend kunstenaars stellen tentoon en hebben, in zo’n inspirerende omgeving, contact met soms boeiende mensen… Biografieën van muzikanten zijn ook boeiend: ze gaan op tour en onderweg gebeurt van alles. Muzikanten werken met anderen — ‘ne zanger is een groep. Yoko Ono verschijnt op het toneel, er ontstaat heibel, de groep split, er komt (g)een reünie… Biografieën van schrijvers daarentegen zijn saai. Mijn biografie zou er als volgt uitzien: hij staat op, schrijft, maakt een wandeling en gaat weer slapen. 
Op deze veralgemening vormt schrijver Patrick Conrad een uitzondering. Hij schrijft, tekent, schildert, maakt film, leidt mondain leven, brengt kunstbroeders bijeen in een genootschap, maakt ophef, scheldt mensen uit… In ’s mans biografie krijgt het saaie nauwelijks kans. Ook ligt hij in 1971, samen met Nic van Bruggen, aan de basis van het artiestenwielercriterium, waaraan hij ook zelf deelneemt. Manu van der Aa heeft het erover in zijn Conrad-biografie (°): 

‘Om vier uur in de namiddag zou het criterium op gang geschoten worden en na afloop van de wedstrijd zouden de aan de wedstrijd deelnemende auteurs voorlezen uit eigen werk en volgde er een feest als afsluiter (…) Op de deelnemerslijst stonden naast schrijvers Paul Koeck, Werner Spillemaeckers en Jan Emiel Daele ook keramist Lode van Aken, uitgever Walter Soethoudt (…)’

‘Getuige de overgeleverde en in het Letterenhuis bewaarde foto’s trad Patrick Conrad aan in een zwarte koersbroek, een wit truitje met daarop in kleurrijke letters zijn naam, en een wit petje van Molteni, de Italiaanse sponsor van de ploeg waarvoor Merckx sinds dat jaar reed. Snoek en Willie Verhegghe, die later naam zou maken met zijn ‘wielergedichten’, beschikten blijkbaar over een heuse koersfiets. Enkelen vatten het wat ludieker op: Herman J. Claeys nam deel in lange broek, sigaret in de mond, op een fiets met een groot voorwiel en een klein achterwieltje.’

In een gesprek met Herwig Leus gaf van Nic van Bruggen in 1983 zijn versie van Snoeks prestaties die dag (°°): 

‘Van bij de start is Paul Snoek als een pijl uit een boog ontsnapt, maar na een drietal van de dertig af te leggen rondjes werd hij bijgebeend en gelost door een kopgroepje bestaande uit Jan Emiel Daele, Gilbert De Roeck, Roland Jooris en Willie Verhegghe. Kort daarop ben ik Paul voorbijgereden, en ten koste van een geweldige krachtinspanning kreeg ik vele ronden later tenslotte toch nog de kopgroep in het vizier. Merkwaardig genoeg bleek Paul er weer deel van uit te maken en is hij als vijfde door de finish gegaan. Achteraf is uitgekomen dat hij gedurende enkele rondjes was afgestapt, een babbeltje was gaan slaan met enkele supporters, een paar pinten had gedronken in een van de plaatselijke cafés en nadien zijn plaats in het koppelotonnetje weer had ingenomen. Hij was heel verontwaardigd toen hij na aankomst gedeclasseerd werd…’

Flor Vandekerckhove⇲

(°) Manu van der Aa. Patrick Conrad. Leven, liefdes en werken van een Pink Poet. biografie. 2025. Uitg. Pelckmans. 336 p. Over de biografie schreef ik eerder al in Gelukkig als in het bijzijn van een vrouw en in Leren schrijven met…. Er volgt nog.

(°°) Meer erover in De artiestenwielercriteria in Opdorp (1971-1973). De wielerwedstrijd werd drie opeenvolgende jaren georganiseerd.