Oorlogstoerisme

Dat ik graag naast de kwestie schrijf, betekent niet dat ik ernaast kijk. Uit mijn tas haal ik twaalf folders van musea die ik op mijn weg gepasseerd ben. 

WE ZIJN VEERTIEN dagen op reis geweest, van 4 tot 18 oktober. Normandië. Tania ging er wandelen, ik zocht elke dag iets om over te schrijven. Dat ging goed, Tania stapte 250 kilometer, ik kwam thuis met dertien verhalen. Dit voorlaatste brengt je naar Sainte-Marie-Du-Mont. Achter me ligt het D-Day Museum en daar nog achter ligt Utah Beach, een met bloed, oorlog en geschiedenis beladen strand.
Wanneer Tania die avond het bilan van haar 250 kilometer opmaakt, zegt ze dat ze een overdaad aan memorialen, musea, standbeelden, oorlogskerkhoven en goedbewaarde legerobjecten gepasseerd is, artefacten die aan de landing in Normandië herinneren. Daarover heb ik dan weer nauwelijks iets geschreven. Dat komt doordat ik graag naast de kwestie schrijf. Wat niet betekent dat ik ernaast kijk. Uit mijn tas haal ik twaalf folders van musea die ik op mijn weg ben gepasseerd. Op de parkings heb ik telkens mobilhomes zien staan. De nummerplaten waren Frans, de chauffeurs spraken steevast Engels. Met zo’n mobilhomes rijden Britten, Amerikanen en Canadezen in Normandië van strand naar strand, naar plekken waarover vaders en grootvaders hen verteld hebben: Sword, Juno, Gold, Omaha en Utah. Op die stranden, bij die musea, worden ze opgewacht door Franse gidsen die hen begeleiden in een Engels dat sterk aan de komedieserie Allo ‘Allo! liet denken.
Flor Vandekerckhove⇲  

Nu bevind ik me wel in Sainte-Marie-Du-Mont, Normandië. Maar ik begon zo'n extreem korte reisverslagen lang geleden al te schrijven. In die tijd betrof het wandeltochten in Vlaanderen. Daar bestaat een boekje van: Langs Vlaamse wegen. In voettochten van 20, 30 kilometer wandelde Tania in 2020-21 omzeggens heel Vlaanderen af. Ook toen zette ik haar af waar ze vertrok en haalde haar op waar ze aankwam. Intussen zocht ik ook daar plekjes waar ik (over) kon schrijven. Dat leverde telkens een verhaal op, een impressie, een observatie, een vignet, een enkele keer ook een gedicht. 26 van die stukjes werden in 2021 verzameld in een boekje met als ondertitel ‘Een queeste naar Vlaamse identiteit’. Eresenator Jan Loones leverde het voorwoord. Dat e-boekje (70 pagina's, veel foto's) van uitgeverij De Lachende Visch is gratis voor wie erom vraagt. Vragen doe je via liefkemores@telenet.be. (Vermeld ‘Langs Vlaamse wegen’. Alleen beschikbaar in pdf.)