maandag 6 april 2020

De boerin uit West-Vlaanderen en de kersentijd

Laat u in deze droeve 
tijden niet kisten. 
Hou vol, 
de kersentijd 
is op komst!
Dat weten niet alleen
de communards van Parijs, 
dat weten ook Bobbejaan 
Schoepen, Geike Arnaert
en die boerin 
uit West-Vlaanderen.




Terwijl wij zingend en scanderend en vol ongeduld wachten op de komst van 
De kersentijd en van vrouwen die ons gek maken en van zon in ons hart
Doorklieft een boerin uit West-Vlaanderen de luchten tot in Cuba alwaar zij 
Zich brutaal laat registreren als La puta belga de Flandes Occidental.

Daarna schrijft zij ons brieven waarin staat dat de merel daar mooier fluit dan
Bij ons en dat zij al van ‘s middags de samba danst met bronstige mannen
Die haar oorbellen als rozen schenken en hangers van koraal en die achteraf
Zo heftig de liefde bedrijven dat wij er een punt kunnen aan zuigen.

Op de foto’s is zij altijd vrolijk en mooi bruin en spectaculair is de fabriek
Die zij daar heeft helpen bouwen en indrukwekkend is heel zeker ook de
Cubaan die enkele foto’s later niet van haar zij meer wil wijken en waaruit we 
Afleiden dat een van die bronstige mannen haar aan de haak geslagen heeft.

We vragen het haar met zoveel woorden en ze antwoordt meteen ons erop
Wijzend dat de kersentijd extreem kort is en dat wie wil genieten niet
Bang mag zijn van de wrede straf die volgt en dat een leven zonder lijden
Niet mogelijk is en dat afzien net als hartzeer een deel van ’t leven is.

Ze schrijft: ‘Ik kom goed rond, ik blijft gezond en als het moet hou ik mijn 
Mond.’ En voor de rest spreekt ze vol trots over de man die nu el esposo de la 
Puta belga de Flandes Occidental heet en over de flessenfabriek die ze mee
Heeft helpen bouwen en waarin ze nu de productie naar grote hoogtes leidt.

In ’t midden van de fabriek schrijft ze staat er een grammofoon en telkens de
Plaat ten einde is stopt tegelijkertijd het werk en dan gaat la puta belga de 
Flandes Occidental kontdraaiend de plaat draaien nagekeken door vier
Honderd ogen van tweehonderd Cubanen die onder haar leiding staan.

Onderwijl blijven wij vol ongeduld wachten op de komst van de kersentijd en
Van vrouwen die ons gek maken en van zon in ons hart en we denken met 
Weemoed weer aan de boerin uit West-Vlaanderen die de luchten doorkliefde
Om zich in Cuba te laten registreren als La puta belga de Flandes Occidental.

Flor Vandekerckhove

De boerin uit West-Vlaanderen en de kersentijd 
werd toegevoegd aan de dichtbundel 
De man die sneller schijt dan zijn schaduw. 
De bundel (e-boek, PDF) is gratis. 
Vraag ernaar via liefkemores@telenet.be.

zaterdag 4 april 2020

Valentine

Enkele maanden geleden 
ontdek ik 
een dichterlijk talent 
in mezelf. 
Dat ik sindsdien veel poëzie schrijf, 
betekent niet dat ik 
geen handpalmverhalen meer produceer. 
Ten bewijze dit verhaal 
— nauwelijks 237 woorden — 
dat wel geïnspireerd lijkt door 
Chet Baker 
die My Funny Valentine zingt: 





WE KOMEN BIJEEN in een groot herenhuis en de sfeer is opgewekt, zelfs vrolijk. In de grote inkomhal vraagt Valentine me of ik haar straks naar huis wil rijden. Het lijkt er wel op dat iedereen haar vraag hoort en dat elkeen wil weten hoe mijn antwoord luidt. Een kort moment wordt gevuld met alleen maar stilte. Ja, ik wil. Wanneer het geroezemoes herneemt, gonst het in een almaar uitdijende kring dat het eindelijk gaat gebeuren tussen die twee.
Na een wijl komt iemand me zeggen dat Gert en Riet me willen spreken. Zij wachten op me in de indrukwekkende bibliotheek, alwaar ze als een koningspaar links en rechts van de knapperende haard zitten. Ik kom binnen en zie dat Gert het woord zal voeren, ik zie ook dat hij het er moeilijk mee heeft. Nog voor hij van wal kan steken, zeg ik: ‘Jullie hebben gelijk. We gaat dat niet doen.’ De twee zijn zichtbaar opgelucht. ’t Is ’t beste voor iedereen, zegt Riet, en Gert vindt dat ik beter meteen het huis via de dienstingang verlaat. Buiten, in de auto, wacht ik tot wanneer de bijeenkomst afgelopen is. Ik zie hoe iedereen in groepjes naar buiten komt. Valentine is met Riet en Gert, die twee gaan haar naar huis brengen. Nog een keer kijk ik naar Valentine en dan rij ik de nacht in, met op de autoradio de vlakke stem van Chet Baker.

woensdag 1 april 2020

Een schoolfoto uit 1932-33

— Vermoedens staan in blauw, de inmiddels verkregen zekerheden in rood; inkleuring die volgens het principe van het voortschrijdend inzicht, in beweging is. — Raymond Leerman, Robert Vansieleghem (4, zie de reactie onder de blogpost), Remi Bertens (3), Damperville, De Bree, Charles Krere, Marie-Louise Decloedt (9), Simon(ne) Kino (10), Elise Deschacht (11), Simonne Loontiens (12), Jacqueline Vandamme (13), Marcel Vandekerckhove (14), Frans Decoo, Roger Dekoninck, Jan Jonckheer (wellicht Jonckheere), René Olders (16), Roger Jonckheere (17), Alfons Gilles, Marguerite Roose (22), Alice Vandekerckhove (23), Madeleine Verbrugge (24), Marie-Louise Demere (25), Simone Vincke (26), Marta Verstappen (27), Germaine Bertens (28), Irma Broucke (29), Georgette Dekoninck (30), Juliette Vandenbussche (31), Simone Lava (32), Hélène Geldhof (33), Fiorine Meyers (34), Simone Bruyneel (35), Jeanine Verkempinck (36), Marta Lagast (37), Marcella Vandenbussche (48), Rachel Baeckelandt (49), Michel Vanhesche, Camiel Loontiens (42), Henri Mortier, Georges Vanhorneweder, Pierre Allaert, Frans Mestdagh (39), Maurice Pyra en tenslotte mère Hedwige. —

In de nalatenschap van de overleden Alice Vandekerckhove (1923-2020) — mijn tante —vinden haar dochters een schoolfoto. We zien de schoolgaande jeugd van Bredene Duinen in 1932-33. Alice staat zelf op die foto, alsook haar iets oudere broer Marcel (14). Dat laatste vermeld ik omdat die Marcel later mijn vader wordt. ’t Is niet dat ik die twee op 't zicht herken, maar er is een namenlijst. Helaas staan daarop 'maar' 43 namen voor 49 kinderen. En omdat die lijst ongenummerd is, wordt het duiden een hachelijke zaak.
Mocht ikzelf zo’n namenlijst opstellen, zou ik daar bovenaan links mee beginnen. Waar kom ik dan uit? Op de foto begint de bovenste rij met 8 jongens, de namenlijst gaat met 6 jongensnamen van start. In die rij bevinden er zich dan 2 waarvan Alice de naam niet meedeelt, we weten niet welke dat zijn. Eindigen doet de rij met 5 meisjes en de lijst vervolgt met evenveel namen. Mag ik, voor wat die vijf meisjes betreft, stellen wat volgt? (9) Marie-Louise Decloedt, (10) Simonne Kino, (11) Elise Deschacht, (12) Simone Loontiens, (13) Jacqueline Vandamme. Waarna ik naar de tweede rij afzak en links onder het nummer 14 mijn vader, Marcel Vandekerckhove, aantref. Naast hem staan nog 7 jongens, de lijst vermeldt 6 namen: Frans Decoo, Roger Dekoninck, Jan Jonckheer (wellicht Jonckheere), René Olders (16), Sofie Jonckheere denkt in (17) haar grootvader Roger te herkennen en Alfons Gilles. Norbert Olders herkent zijn vader in dat rijtje: René Olders is heel zeker nummer 16 !
Daarna val ik in de prijzen: 18 meisjes op de foto, 18 meisjesnamen op de lijst! Ik koppel de twee aan elkaar en wat ik vind is dit: (22) Marguerite Roose; (23) Alice Vandekerckhove — iets wat heftig tegengesproken wordt door haar dochter Nadine —; (24) Madeleine Verbrugge; (25) Marie-Louise Demere; (26) Simone Vincke; (27) Marta Verstappen; (28) Germaine Bertens, wat door haar zoon, Ivan Schamp bevestigd werd; (29) Irma Broucke; (30) Georgette Dekoninck; (31) Juliette Vandenbussche; (32) Simone Lava; (33) Hélène Geldhof; (34) Fiorine Meyers; (35) Simone Bruyneel; (36) Jeanine Verkempinck; (37) Marta Lagast; en daaronder de twee laatste meisjes: (48) Marcella Vandenbussche en (49) Rachel Baeckelandt. 
Als ik van die twee laatste meisjes terugkeer, van 47 naar 38, dan tel ik nog 9 jongens waarvan we 7 namen kennen: Frans Mestdagh (39), Michel Vanhesche, Camiel Loontiens (42), Henri Mortier, Georges Vanhorneweder, Pierre Allaert, Maurice Pyra. Roland Van Loo herkent inderdaad zijn nonkel Camiel Loontiens in die rij (42) en hij herkent ook zijn moeder Simone Loontiens (12), verder ook nog Juliette Vande(n)bussche (31) en Hélène Geldhof (33). Karel herkent zijn vader Frans Mestdagh (39).
Tip: eerder heb ik al een foto gepost van een meisjesklas uit dezelfde school, maar dan in 1936 (en later kan ik ook een jongensklas uit 1934 posten.) Ik zie dat sommige namen op de twee beelden voorkomen: Fiorine Meyers bijvoorbeeld en de gelijkenis op beide foto's is ook treffend, Fiorine hier op 34 en daar op 12. Ook Marta Lagast komt op beide foto’s voor en ook wat Marta betreft klopt het beeld met mijn opsomming: hier op nummer 37, daar op 16; dat is waarlijk hetzelfde meisje. Idem voor Rachel Baeckelandt: die heeft op de foto uit 1936 het nummer 8. Mijn kop af als dat inderdaad het meisje niet is dat hier het nummer 49 meekrijgt.  De Margriet (Marguerite) Roose op nummer 22 en die van 1936 gelijken dan weer niet op elkaar. Is Margriet danig veranderd of zitten we hier fout? Weet het me te zeggen. 
WAT OOK KAN HELPEN IS DIT !
Kijk ook eens naar de meisjesklas, twee jaar later, op: https://florsnieuweblog.blogspot.com/2015/12/de-klas-van-36.html↗︎

[De schoolfoto dateert van 1932. Negentig jaar later, in 2022, onderneem ik een ultieme poging om de resterende onbekenden te benoemen. In 2025 redigeer ik het stuk opnieuw ten behoeve van de FB-groep Bredene-Retro.]

dinsdag 31 maart 2020

Dichters onder elkaar (Un poète peut en cacher un autre)


De dag nadat ik daar met Ostend Social Club Avondgenoegen van jetje heb mogen geven, word ik lid van Artslag, een kunstbende die onder haar leden nogal wat dichters telt. Hun schrijf ik een collegiaal briefje. Daarin uit ik mijn onzekerheid over de dunne grens tussen poëtisch proza en poëzie. ’t Is iets wat me als ferm belegen neofiet onledig houdt, ik heb er al drie korte essays aan gewijd, waarvan het recentste, nog maar sinds gisteren, hier staat, de letters zijn nog warm. Tien Artslagdichters doen moeite om te antwoorden. Dat is veel, want in de regel blijven mijn brieven onbeantwoord. (Over het waarom tast ik in het duister, maar ik vermoed dat het komt doordat ik geen jong wijfje ben.)
Jef Vromant: ‘Voor mij,’ zegt hij, ‘doet de vorm weinig ter zake. De poëtische aai, botsing, woord- en letterkeuze … doen dat meer.’ Geestig is zijn opmerking dat poëzie de enige literaire kunstvorm is ‘waarbij auteurs hoofdzakelijk voor collega's dichters schrijven.’ Ik zou zeggen: en dan nog! Want mijn recent verschenen dichtbundel wordt nauwelijks door collega-dichters besteld, het kleinood is nochtans gratis.
Ik kijk naar de website van Etienne Goderis en kom onder de indruk van zijn glassculpturen. Glashelder is trouwens zijn antwoord: ‘Een gedicht is meer dan proza. Het is een compacte tekst die qua vorm en inhoud afwijkt van literatuur in het algemeen. Het bevat ideeën in meerdere lagen, het vouwt zich open als een kelk, bij iedere herlezing een beetje meer. Het laat voldoende fantasie en interpretatie over voor de lezer. De vorm (ritme, vers, het visuele geheel) versterkt de inhoud.’
Vromant en Goderis leer ik nu pas kennen, Katia Van Cauwenberghe daarentegen ken ik al lang. Ze is, net als die mannen, erg veelzijdig: schrijfster, natuurgids, leerkracht, reiziger en muzikante. Je moet zelf maar eens naar haar website kijken. Veel tijd om te dichten kan haar niet resten, maar ze komt wel voor in een mijner gedichten, waar ze de rock ’n roll laagwaterheks genoemd wordt. Over de dunne grens tussen poëzie en poëtisch proza zegt ze resoluut: ‘Alles is charmanter en boeiender zonder grens!’ Voorwaar een sterk internationalistisch antwoord.
Hervé Casier ken ik ook al lang. Ik ontmoet hem voor het eerst in 1991, op de boekenbeurs in Antwerpen, meer bepaald op de stand van een uitgever die zowel van hem als van mij een boek zou uitbrengen. Meer daarover én over het oeuvre van Casier staat in Warvinge, een poëtisch universum. Hervé zegt in zijn antwoord dat poëzie zich van proza onderscheidt door de ‘verdichting’. Een gedicht is iets wat ‘dichtgemaakt’ is: ‘Zo weinig mogelijk woorden en zoveel mogelijk open ruimte in betekenis.’ Vandaar ook dat Casier geen lange gedichten schrijft. Als hij al zo’n langer gedicht apprecieert dan heeft dat altijd ‘enkele verzen of beelden tekst die het romanproza overstijgen.’
Jenny Dejager schrijft me in een kattebelletje dat een uitgebreid antwoord niet mis zou zijn. Dat ze daar nu geen tijd voor heeft, valt licht te begrijpen, want ze publiceert juist Alles begint bij het aanraken, haar negende (!) dichtbundel. Meer erover staat op haar website. Lily May Parker, aan wier tekeningen ik hier een post wijd, beantwoordt mijn vraag op een manier die ze alleen van een Jezuïet geleerd kan hebben: ‘Waar jij jouw bedenkingen over hebt heb ik dus ook altijd!’  Roel Ghysel belooft me te antwoorden zodra hij van de griep af is, maar hij ontwaart wel verwantschap tussen James Tate en mij; dat zegt hij met gezag, want Roel is in een vorig leven mijn uitgever geweest. (Ik zoek een foto van Ghysel op ’t net en al wat ik vind is bovenstaande haarlijn, waarin ik mijn oud-uitgever helemaal niet herken.) Ook Nancy Zwaenepoel antwoordt niet echt, maar ze zegt wel geboeid te zijn door mijn gedicht De Laatste dicht nu waarlijk sneller dan zijn schaduw. Prompt vraag ik haar of ze mijn FB-vriend wil worden. Afronden doe ik met het even korte als krachtdadige antwoord van Staf de Wilde: ‘Stuur eens wat gedichten naar mijn mailadres.’ Wel zeker!
Flor Vandekerckhove

maandag 30 maart 2020

Is ’t een verhaal? Is ’t een gedicht? (3)

— De stichtende leden van de Honest Art Movement en de HAM-prijs. Van links naar rechts: Jo Boon, Willy Verhegge, Freek Neirynck, Marc Andries, Herman Schepens, Roger Serras, Camille d´Havé, Louis Paul Boon en Willem Roggeman. Sommigen zijn verhalenvertellers, anderen zijn dichters. Zijn er ook die de twee zijn, dichter en verhalenproducent? En nog een vraag: waar zijn de vrouwen eigenlijk? Hoe dan ook, de prijs werd dit jaar toegekend aan Peter Holvoet-Hanssen. Ik maakte een gedicht van de plechtigheid. Oordeel streng en doe dat vooral zelf: https://florsnieuweblog.blogspot.com/2020/03/peter-holvoet-hanssen-kreeg-een-ferme.html —

Als dichter debuteer ik wanneer ik de 70 al gepasseerd ben. Pas op hoge leeftijd graaf ik, na jaren van spitten in de taal, een stijl naar boven die eigen poëtische vruchten oplevert. Ik overschouw mijn akkertje en zeg: eindelijk eigen gedichten! 
Delphine Lecompte heeft me op weg geholpen, James Tate nog meer. En ook Billy Collins. Drie verhalende dichters. In een oud nummer van the Paris Review lees ik hier een inspirerend interview met die Collins: 
‘Wat een gedicht op gang brengt, denk ik, is een inleidende regel. (…) De eerste regel is het DNA van het gedicht; de rest wordt opgebouwd vanuit die eerste regel. (…) De eerste regels blijven steeds meer lijnen voortbrengen. (…) In een gedicht lijkt de pen op een zaklamp, een geigerteller of een van die metaaldetectors waarmee mensen over stranden wandelen. Je probeert iets te ontdekken waarvan je niet weet dat het bestaat, misschien iets van waarde.’
Ik voeg het citaat toe aan mijn eigen zoektocht naar de essentie van de poëzie. Eerder postte ik, her & der, al fragmenten van dat onderzoek, telkens onder de titel ‘Is ’t een gedicht? Is ’t een verhaal?’; in de vragende wijs, ja, het onderscheid is mij immers niet altijd duidelijk. Nochtans zegt Collins: 
‘Het schrijven van poëzie en van fictie is net zo verschillend als het spelen van twee zeer verschillende muziekinstrumenten, zoals een klarinet en een piano. Ze produceren allebei muziek, (…) maar de pianist heeft geen idee wat hij met een klarinet moet aanvangen. (…) Het zijn heel verschillende vaardigheden. Ik zou niet weten hoe ik een kort verhaal moet schrijven. (…)’ 
Zelf doe ik wel beide. Meer zelfs: van veel verhalen kan ik een gedicht maken en van mijn gedichten kan ik achteraf verhalen maken. Het verschil, leer ik al doende, ligt in ‘het muziekje’. Meer dan dat bij proza het geval is, laat poëzie me zo’n muziekje horen. Nuk de Vries formuleert dat mooi waar hij zegt: ‘De dingen gebeuren omdat ze rijmen’. In een gedicht heerst de vorm over de dingen, in een verhaal is dat de plot.
Ook de Amerikaanse dichter Kenneth Koch benadrukt, hier, de muzikaliteit van poëzie: 
‘Bij het lezen van proza ​​(…) zijn we ons vaak niet bewust van iets wat op muziek lijkt. (…) Woorden kunnen echter worden samengesteld op een manier die de nadruk legt op het geluid dat ze maken. Je zou dit de fysieke kwaliteit van de woorden kunnen noemen. 'Slaap' betekent rust en bewusteloosheid (…) maar het woord heeft ook een fysiek karakter — de geluiden SL en AAP bijvoorbeeld — die onder de aandacht van de lezer gebracht kunnen worden, zoals het verborgen geluid in een trommel dat tevoorschijn komt wanneer je er met een stok op slaat. Als je zowel naar het geluid als naar de betekenis luistert (…) hoor je een andere taal, waarin dat geluid muziek maakt, wat op zijn beurt deel uitmaakt van de betekenis van wat er wordt gezegd.’ 
De poëziesleutel ligt mijns inziens in de laatste woorden: het creëren van dat muziekje brengt extra betekenis voort; een vrucht die extra heet en die in prozagrond nooit kan ontkiemen omdat poëziegrond anders bewerkt wordt en anders bemest.
De Laatste dicht nu waarlijk…

zondag 29 maart 2020

De genese van het coronagedicht



We installeren ons in ‘t huisje. Ronny Boy zuigt stof, Tania probeert een paard te regelen. En dan begint het. De Franse president meldt dat het oorlog is en de Belgische regering gooit de landsgrens dicht. Mijn coiffeuse geeft er de brui aan. Winkelen doe je met een attest op zak. Corona heerst! Meer heeft mijn verbeelding niet nodig, het gedicht⇲ kondigt zich aan. Terwijl we ’s middags door berg & dal wandelen — weer 19.000 stappen — realiseer ik me dat het virus zelve nog geen plaats in het gedicht heeft en letterlijk gaandeweg vormt zich de zin die me de titel geven zal: ‘En verzadigd vlood het virus vlug weer voort’. Tania noteert de zin in haar telefoon en dezelfde nacht nog krijgt het virus een ereplaats in het gedicht.
’s Avonds kijken we naar films, Tania heeft het volledige cinematografisch oeuvre van David Lynch mee. Wanneer ik naar Six Men Getting Sick kijk, een kortfilm waarin Lynch zijn surrealistische grenzen aftast, zie ik er de geschikte illustratie voor mijn gedicht in. Omdat mijn Mac niet toestaat dat ik van zo’n DVD screenshots maak, heeft het nogal wat voeten in de aarde voor ik… Maar kijk.


zaterdag 28 maart 2020

En verzadigd vlood het virus vlug weer voort


— Alles ging zijn gewone gangetje tot Brigitte binnenstormde. —


Tania had te paard het schaars verlichte dorp verlaten om
Het duin van David Lynch te ronden en vanaf het terras van
Het huis had ik haar nagestaard tot ze uit het zicht was en ik
De rustige hoefslag van het paard niet meer kon horen.
[En verzadigd vlood het virus vlug weer voort]

Binnen in het huis ging ik met de zaklamp op zoek naar
Ronny Boy die zich zoals ’t wel meer gebeurt ergens vast
Gereden had en ondanks het piepende geluid dat hij nu en
Dan geprogrammeerd liet horen kon ik hem niet vinden.
[En verzadigd vlood het virus vlug weer voort]

Nog terwijl ik op mijn knieën onder de buffetkast aan ’t turen
Was hoorde ik een jachtig bonzen op de deur en alhoewel ik
Zeker was dat het de nog maar pas vertrokken Tania niet kon
Zijn riep ik iets wat niet mijn gewoonte is want ik riep BINNEN.
[En verzadigd vlood het virus vlug weer voort]

En binnen stond buurvrouw Brigitte met paniek in d’ ogen
En met een blonde Brigitte Bardotpruik op haar hoofd en ze
Drukte met haar oude rug en armen tegen de deur als om
Met haar hele lijf het coronakwaad buitenshuis te houden.
[En verzadigd vlood het virus vlug weer voort]

Meer omdat ik weet dat het zo hoort dan omdat ik ‘t weten
Wilde vroeg ik haar wat er scheelde en terwijl ik rechtstond
Zei buurvrouw Brigitte gejaagd dat op haar gejaagd werd
Door flikken met zwarte doodshoofdmondkapjes aan.
[En verzadigd vlood het virus vlug weer voort]

En die tot de tand bewapend grimmig luidkeels van haar
Eisten dat ze hen het attest zou tonen waarop de reden
Stond waarom ze na de avondklok het huis verlaten had
Om zich tien meter verder naar ‘t mijne te begeven.
[En verzadigd vlood het virus vlug weer voort]

Om haar enigszins te bedaren vroeg ik haar of ze wist hoe
Het nu tussen Jane Birkin en Arno ging en of ze nog iets van
Vanessa de coiffeuse vernomen had en van de boeddhist
Van het dorp die ik al een hele tijd niet meer gezien had.
[En verzadigd vlood het virus vlug weer voort]

Zij antwoordde dat er in de hypermarkt geen toiletpapier
Meer was en nauwelijks nog kaas en dat al de dozen melk
Lek bleken te zijn en dat ze thuis geen brood meer had en 
Of ze eekhoorntjesbrood en chocopasta van ons kon lenen.
[En verzadigd vlood het virus vlug weer voort]

Toen gaf ze een schreeuw omdat Ronny Boy de robotstof
Zuiger zich weer had vrijgemaakt en wiekend op haar af
Kwam en toen Tania na de rit weer thuiskwam zag ze voor
Waar Brigitte Bardot gillend bovenop de keukentafel staan.
[En verzadigd vlood het virus vlug weer voort]


Flor Vandekerckhove

De bundel ‘De man die sneller schijt dan zijn schaduw’ is een gratis e-boek (PDF). Bovendien is het een boek in beweging. In deze 6de editie staan al veel gedichten die ten tijde van de oorspronkelijke uitgave niet eens bestonden. Het boek wordt u op eenvoudige vraag toegestuurd. Mail naar liefkemores@telenet.be.


zondag 15 maart 2020

John Lennon leeft

— In de strijd tegen het coronavirus sluit ook De Laatste zijn Vuurtorendeuren voor het publiek. Meer zelfs: voor de grens op slot gaat ontvliedt hij haastig het land. In Frankrijk ontmoet hij een oude bekende, iemand uit de risicogroep, want inmiddels al 80. Daarover gaat onderstaand gedicht. Neem de tijd om het te lezen, want wegens quarantaine zult u enige tijd geen post meer van De Laatste Vuurtorenwachter ontvangen. —


We hadden besloten om de autosnelweg links te laten liggen en
Via de routes nationales naar het vakantiehuis te rijden waardoor 
We net voorbij Arras op onze weg een legerstock passeerden die 
Een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij bleek uit te oefenen.

Dat had zowel met de wereldgeschiedenis te maken als met mijn 
Eigen leven want ik was opgegroeid in een tijd waarin Vietnam mee
Mijn wereldbeeld gevormd had en dat terwijl de restanten van de
Tweede Wereldoorlog alhier bijlange nog niet uitverkocht waren. 

Die stock americain leek me de laatste der Mohikanen te zijn en die
Gedachte werd nog versterkt door een polyester Indiaan die ons
Getooid met oorlogsveren naar binnen stond te lokken waardoor ik 
Tania welhaast smeekte om toch maar naast de Indiaan te parkeren.

Mijn verwachtingen waren even vaag als hooggespannen en binnen
In dat grote stapelhuis werd ik overvallen door een enorme stapel 
Nostalgie aangevuurd door kaki koopwaar die naar schimmel en
Geschiedenis rook en me een halve eeuw in de tijd terug schoot.

Tussen de legertassen zag ik ook de mijne liggen die ik in 1969 
Voor twintig frank gekocht had en die ik ook vandaag nog met 
Me meetors en alles wat ik rond me zag herinnerde aan ons 
Vestimentair protest tegen de Amerikaanse oorlog in Vietnam.

Om me heen lagen honderden kaki legerhemden en de ene was
Nog meer vintage dan de andere en drankbussen en dingen waarvan
Het nut me onduidelijk was maar aan belachelijk lage prijzen en aan
De drang om enige koopwaar mee te nemen kon ik niet weerstaan.

Zo komt het dat ik met een legerjacket en mijn armen vol vintage leger
Hemden aan de kassa tegenover een overjaarse winkelbediende kwam
Te staan waarin ik ondanks het mondkapje dat hij ter bescherming
Tegen het coronavirus droeg meteen John Lennon kon herkennen.

Kalend en met dikke brillenglazen in zijn johnlennonbrilletje en in een
Frans waarin na al die jaren nog altijd zijn Engelse tongval te horen was
presenteerde hij me met trillende stem de rekening en aan alles was
Te zien dat John Lennon een moeilijk leven geleid had na zijn dood.

Nadat ik de kleren in de koffer opgeborgen had reed Tania de auto van
De parking weg en in ’t keren zag ik hoe Lennon in het deurgat naast
De indiaan was komen staan en zoals het twee soixante-huitards past
Toonden we bij ’t afscheid ten laatste male het V-teken aan elkaar.

Flor Vandekerckhove

Het gedicht John Lennon leeft 
staat ook op film, 
met passende muziek 
en nostalgische beelden!