zondag 28 oktober 2012

De alwetende verteller van Mars


'En?' vraagt ze. 'En niets' zegt hij. Hier stokt het gesprek. Dat zijn de woorden die een mens opvangt wanneer hij voorbij een koppel wandelt. Meer hoor je hen in 't passeren niet zeggen, meer weet je er ook niet over te vertellen. Het verhaal kan gerekt worden als de verteller weet dat die twee elkaar daar, op diezelfde plek, lang geleden, voor 't eerst gezien hebben. Ja, dat kan zo'n schrijver er nog bij vertellen. Hij heeft dan wel een langer verhaal geschreven, maar heeft hij iets toegevoegd aan het korte, schijnbaar banale gesprek? Toch zal dit gesprek het leven van die twee beïnvloeden. Maar dat kan alleen verteld worden door een alwetende verteller die er zijn hand niet voor omdraait om van u een alwetende lezer te maken. De alwetende opent mogelijkheden die alle met elkaar gemeen hebben dat dit verhaal geenszins afgelopen is. Zo'n verteller weet dat het de allereerste keer is dat een gesprek tussen die twee zo kort duurt. En hij weet hoe dat komt. Tijdens dat gesprek verandert de man, waarop de vrouw een jaar lang verliefd geweest is, in iemand die onbenulligheid uitstraalt. Och arme, denkt ze, de sukkel… Het is een weerzinwekkende gedachte die zij meteen van zich af wil duwen. Maar dat lukt haar niet. 'En?' vraagt ze in de hoop dat hij er iets opzienbarends zal zeggen. Maar zijn antwoord bevestigt haar weerzin. De alwetende verteller weet ook hoe die jongeman zich voelt. De schrijver maakt daar een drama mee. Omdat hij een verteller is, noteert hij dat gesprek in een extreem kort verhaal dat aantoont dat die twee jonge mensen elkaar niets meer te vertellen hebben. Omdat hij Lydia Davis niet is en hij dat drama alleen maar kan verwoorden als hij er buitensporig veel tekst aan toevoegt, verandert hij zich halverwege in een alwetende verteller die u diets maakt dat het gesprek een nieuwe periode in het leven van die twee inluidt, met name de periode die volgt op de verliefdheid, waarin het verstand beslist welke richting het met die verhouding uitgaat. (Alles of niets?) Mocht die alwetende verteller dan ook nog een romanschrijver zijn, dan gaat dit verhaal door en door en door. Dan zien we het koppel evolueren tot wanneer ze de tachtig voorbij zijn. Maar gelukkig voor u is deze verteller een schrijver van de korte adem, een auteur die van dat koppel inmiddels meer dan genoeg heeft en al uitkijkt naar een manier om er een punt achter te zetten.
Flor Vandekerckhove

P.S.: Dit is een bewerking van het eerder gepubliceerde verhaal onder de titel Mars, een saluut aan Lydia Davis. Klik hier.




Een reactie plaatsen