Negen babyboomers van de wiskundeklas

Van links naar rechts: Daniël Gunst, Flor Vandekerckhove, Freddy Buffel, Hugo Vandenbussche, Jean-Pierre Casier, Wilfried Laforce, Jozef Passchyn, Paul Joye en Roger Passchyn.

IN DE AANKONDIGING van mijn Tienerklanken staat wat ik op 't oog had: ‘Nadat het leven me van stad naar stad gebracht had, van werk naar werk en van vrouw naar vrouw, streek ik moegestreden in Bredene neer. Daar startte ik een schrijfproject dat onderzocht hoe het er bij anderen aan toegegaan was.’ Tot die anderen behoorden ook klasmakkers waarmee ik een klas in het college van Oostende had gedeeld. Ik spoorde er acht op — Wilfried Laforce, Jean-Pierre Casier, Freddy Buffel, Roger Passchyn, Daniël Gunst, Jozef Passchyn, Paul Joye, Hugo Vandenbussche — en vroeg hen op de man af: hoe is het er bij jou aan toegegaan?
We zijn allemaal van 1949-50, we zijn van de geboortegolf na de Tweede Wereldoorlog, we zijn babyboomers. Op FB zegt ene Ashen Imanka daarover: ‘Wij werden geboren toen de littekens van de Tweede Wereldoorlog nog zichtbaar waren. Gezinnen bouwden hun leven opnieuw op na jaren van onzekerheid.’ In onze families waren we veelal de eersten die een middelbare school bezochten, de eersten ook die daarna hoger onderwijs konden genieten. ‘Onze jeugd’, vervolgt Ashen Imanka, ‘speelde zich af op een manier die voor jongere generaties vandaag bijna onvoorstelbaar lijkt. Alleen dat al: onze schriften stonden vol zorgvuldig met de hand geschreven notities die van krijtborden werden overgenomen.’ Wat ons aan Noël Berquin laat denken, leraar Nederlands die eerst het bord volschreef en daarna zijn krant las.
Zegt die Ashen Imanka ook: ‘Muziek werd een van de belangrijkste soundtracks van onze jeugd. De jaren zestig kwamen als een golf van kleur, vrijheid en verandering. We zagen de cultuur verschuiven onder invloed van elektrische gitaren en stemmen die de moed hadden de wereld in vraag te stellen.’ Veel van die jeugdcultuur is ons in die wiskundeklas voorbijgegaan, zo hebben die gesprekken me geleerd. We waren geen rockers, geen mods, geen hippies, we waren collegejongens, ons haar was kortgeknipt en er moest gestudeerd worden. De kleren die we droegen waren deze die moeder voor ons placht klaar te leggen. Als we al zongen, was het rond het kampvuur van de jeugdbeweging: We shall overcome en zo. Maar ik moet me hoeden voor veralgemeningen. Een vragenrondje in Houtekiet en de klassenstrijd leerde me vooral dit: zoveel mensen, zoveel meningen.
Weinig eenstemmigheid is er in de beroepsloopbaan die voor de negen volgde. Ik tel twee leraars, drie middenkaders, drie commerçanten en maar één burgerlijk ingenieur. Dat laatste heeft principaal Carron wellicht verdroten. Ook waar: velen zijn tot lang na schooltijd blijven leren. ‘Levenslang leren’ is wel degelijk iets van onze generatie (ik leer zelfs nog altijd schrijven.) Ook zie ik veel sociaal engagement, betrokkenheid in georganiseerde vrijetijdsbesteding en wat ik ook zie is een brede politieke waaier.
Flor Vandekerckhove⇲

Wij, met zand in onze schoenen is een memoir (25 bladzijden), waarin ik terugdenk aan de weg die kunstschilder Luc Martinsen en ik afgelegd hebben sinds onze eerste ontmoeting in 1988. Ik schreef dat boekje als een symfonie, een muziekstuk in drie delen, dat na het tweede deel onderbroken wordt door een interludium en afsluit met een coda. In de beste traditie van De Weggeefwinkel is ook Wij, met zand in onze schoenen gratis. U hoeft er alleen om te vragen. Mocht u interesse hebben, mail naar liefkemores@telenet.be⇲. (Vermeld 'Zand' en zeg 'pdf' of ‘epub'.)