De voorpagina van de jongste Standaard der Letteren wordt helemaal ingenomen door een paar oude
wandelschoenen. Daaronder staat Wandelen
en schrijven gaan hand in hand. Vind ik ook.
Vorige week zijn we de IJzervallei ingetrokken. 20.000 stappen op de teller. We hebben die vallei doorkruist, we zijn Woesten, Oost-
en Westvleteren gepasseerd en in een van die Vleterens zijn we verloren
gelopen.
Dat ging zo.
De weg leidt ons naar een verkaveling met nieuwbouwhuizen. De
verkaveling loopt dood. Voor ons ligt een wei. Zowel voor als achter de
gordijnen staren mensen ons aan. De blikken liegen niet: dit is hun kavel. Zie ons daar staan, Tania en ik; korte broek, lompe
wandelschoenen, zonnehoed. En we hebben een grote, zwarte hond bij, die aan
hun verkavelingdingen snuffelt.
Tania is ondernemend, ze neemt de stafkaart ter hand. Ik kijk om me heen. Op de hoek troept kavelvolk
samen: een man staat ter bescherming naast zijn auto, twee buurvrouwen haasten
zich voor overleg naar buiten en nog een andere man wijst driftig in onze
richting. Ik loop de weide af. Een gracht belet me de doorgang. Ik
keer op mijn schreden terug en zie hoe de kavelmensen me nu vanuit hun achterkeukens
begluren. Een ervan trekt zijn achterdeur open. Het is duidelijk dat hij het op
mij gemunt heeft. Ik herken hem als de man die eerder in onze richting gewezen
heeft. Zijn uitstraling leert me dat hij hier over de dingen waakt.
In ’t passeren neem ik nederig mijn hoed af en vraag hem of hij ons uit de
impasse kan helpen. Hij antwoordt dat de weide geen openbare weg is. Ik zeg dat we de openbare weg kwijt zijn en hij antwoordt dat de weide
privéterrein is. De man heeft een Antwerps accent.
In mijn geest vormt zich het beeld van een nieuwbouwverkaveling in West-Vlaanderen, in Vleteren bijvoorbeeld, die exclusief bewoond wordt door uitgeweken
Antwerpenaars. Ze hebben hun Antwerpse manieren met zich
meegebracht.
Ik begrijp dat we moeten opstappen voor de Antwerpenaars hun schietgerij bovenhalen.
 |
| — Ik schrijf dit stukje terwijl deze man op de bank voor mijn deur aan 't verpozen is. Daar zouden ze in Vleteren wel raad mee weten. (Eigen foto) — |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten