woensdag 18 juli 2012

De oude molen


Lang voor het internet ons leven zou bepalen bedacht Marshall McLuhan de term global village.  De ontwikkeling van de communicatie zou de mensen zo dicht tot elkaar brengen dat de aarde als een dorp zou worden, een vertrouwde plek waarin iedereen elkaar kent.
In de jaren vijftig van vorige eeuw waren we bijlange zo ver nog niet. Toen was Bredene Duinen, de wijk waarin ik leefde, onze hele wereld. Ten noorden werd die afgebakend door de zee, ten zuiden door de polders, in het oosten fungeerde de Visserskapel als merkteken en ten westen was er de oude molen. Het waren grenzen die wij, spelende kinderen, zelden overschreden.
Ik herinner me dat grotere kinderen jaarlijks op ‘de platte duin’ een voetbalmatch speelden waarvan wij, kleintjes, de toeschouwers waren. Die van de Duinen tegen die van ’t Dorp. De eersten kenden we allemaal, dat waren onze grote jongens; die van ‘t Dorp kenden we niet, die leefden van ons afscheiden, ver in de polders, waar de Duinenstraat overging in de Sluizenstraat.
Heel soms overschreden we al fietsend de grenzen. We lieten ons dan overweldigen door exotische plekken als de Spuikom waarin Haelewyck zijn oesters kweekte, of door het Dorp waar de landman over de dingen heerste. Een enkele keer trokken we de merkwaardige wijk achter de Visserskapel in, waar we een maat hadden wonen…
Ten westen trokken we zelden verder dan de oude molen. In die tijd had het houten bouwsel al geen wieken meer, maar de toren herinner ik me wel degelijk.
Niet zolang geleden vond ik een postkaart waarop die molen afgebeeld staat. Op de achterkant staat de naam van de uitgever: ‘Edit.: O. Poppe-Matthys, 242, rue des Dunes, Breedene s/Mer.’ Op de foto is het bouwwerk nog in goede doen, maar ook daar heet hij al De Oude Molen.
Dat is wat ik tot gisteren over deze molen afwist. Maar intussen is de wereld wel degelijk een dorp geworden, zoals Marshall McLuhan zei. Dus ga ik op het net op zoek naar iemand die me meer over de molen kan vertellen. Dertig seconden later vind ik een plek waar zo'n beetje alles over verdwenen molens verzameld wordt. (*) Er volgt enig over en weer geschrijf tussen mezelf en de beheerder van de site. Een minuut later weet ik meer over de oude molen dan ik het voor mogelijk gehouden had.
Die blijkt één van de vele te zijn die het molenaarsgeslacht Hubert aan de kust uitgebaat heeft. In Bredene hadden die Huberts er drie, w.o. deze die ons interesseert en waarin molenaar Henri Hubert de plak zwaaide.  De site leert ons verder dat de houten staakmolen in 1919, in wat toen blijkbaar Kiezelweg heette, gebouwd werd om koren te malen. In de jaren dertig werd hij niet meer gebruikt. In 1947 werd het wiekenkruis afgerukt door een storm. Op 2 november 1959 werd de vermolmde molenromp omgetrokken.
Een reactie plaatsen