maandag 9 september 2013

De tijd van Gustaaf Sorel



— Het Vissersplein (ca.1930). Het is er bar, er loopt geen mens op straat, de leegte kijkt uit op de kaai waarachter de vissersvaartuigen liggen te wachten. De lucht voorspelt niets dan onheil. Links boven laat een raam ons een naakte vrouw zien. Het visserskwartier is ten eerste een buurt waarin mensen nauwelijks geheimen kunnen hebben voor elkaar en ten tweede is er altijd de dreiging die uitgaat van de natuur. —



























De zomer van 2013 levert in Oostende een mooie tentoonstelling op. In de Venetiaanse gaanderijen toont curator Xavier Tricot ons Oostende in de internationale kunst. Schilderijen van Ensor, Spilliaert, Permeke en De Clerck. En ook van Turner, Heckel, Pignon, Gestel, Nussbaum en Campendonck, Kounellis, Raveel en De Cordier. Video’s, foto’s en films van Dujourie, Antony en Storck. Het is een beklijvende gebeurtenis. Tegelijk ervaar ik een tekort. Ik mis een beeld (maar welk?) dat me ooit (maar wanneer?) door een kunstenaar (maar wie?) aangereikt is.
De kwestie nestelt zich in mijn geest zoals een liedje dat doet; willens nillens dringt het zich aan je op, te pas en te onpas loop je het te neuriën, je slaagt er niet in het te bannen, ten lange leste word je er hoorndol van. Ik schaf me de catalogus aan.
Thuis blader ik in de doorwrochte tekst van Tricot en stoot daarbij op een passage waarin een aantal Oostendse kunstenaars uit het midden van de vorige eeuw vermeld worden: Een begenadigde plek waar ze elkaar konden vinden was de kunstenaarskroeg La Chèvre folle, gelegen aan de oude toren van de in 1896 afgebrande Sint-Pieterskerk, gekend onder de naam “Peperbusse”. Daar vonden elkaar o.a. Maurice Boel, Charly Drybergh, Lucien Guinotte, Etienne Elias, Jean Milo, Gerard Holmes, Gustaaf Sorel (…).’
De passage opent een deurtje naar een verre uithoek in mijn geheugen. Nu begin ik te zien wat ik in die tentoonstelling mis. De herinneringen leiden me met vaste hand naar de Paulusstraat, en in die straat naar een sjofele galerie, het winkeltje van Louis die er in de jaren zeventig het werk van zijn vader verkoopt, schilderijen van Gustaaf Sorel.
Ik herinner me de schilderijtjes. Ze maken grote indruk op me omdat ze getransponeerde, maar toch herkenbare beelden tonen van de straat waarin de galerie ligt. Het kan haast niet anders: daar heeft Gustaaf Sorel gewoond. [Dat was inderdaad ei zo na het geval, het galerietje had als huisnummer 61, de schilder had in 't huis nummer 59 gewoond; ook om de hoek, in de Kerkstaat, had Sorel gewoond, zo getuigt een tekst die daar op de gevel van het huis nr 46 aangebracht werd.] De schilder haalt zijn inspiratie uit zijn buurt, de huizen en de mensen die er wonen. De kunstenaar, niet toevallig een autodidact, leeft er te midden van zijn volk dat Michel de Ghelderode omschrijft als ‘la curieuse tribu des gens de mer’.
In de jaren zeventig biedt de Paulusstraat een desolate aanblik; een nauwe straat waarin buren geen belang aan privacy mogen hechten. Je ziet dat in het werk van Sorel, waarop nogal wat vensters te zien zijn die me een voyeuristische inkijk gunnen. 
Kunstcriticus Jan Vercammen ziet dat ook: ‘Vensters en deuren krijgen bij Gustaaf Sorel een overwegend picturale betekenis. Zijn huizen zijn overvloedig bewoond: het zijn huizen van mensen die trachten te leven of zich laten leven of geleefd worden, die het leven willen leiden of het ondergaan (…) Vaak zijn deuren en vensters schilderijen op zichzelf en soms krijgen ze het uitzicht van een affiche, waaruit heel wat af te lezen valt voor wie lijnen en kleuren lezen kan.’
Omer Vilain schrijft over die straat: ‘De Sint-Paulusstraat, in de volksmond kortweg de Paulusstraat genoemd, is volgens mij nog één van de laatste echte Oostendse straten. Ieder maal als ik door die straat wandel, valt het mij op dat er in die straat in de laatste vijftig jaar nog zoveel niet veranderd kan zijn. Het is een straat, op sommige plaatsen zo smal, dat men zeker gemakkelijk van de ene woning naar de andere kan binnenkijken en aldus het wel en wee van zijn overbuur kan meemaken zonder dat men het eigenlijk opzettelijk wil. Daar ziet men nog vensters die opengetrokken worden om tot de melkboer te roepen dat het “voor vandaag niet is”. Een echte volksstraat met weinig geschiedenis, en toch… Wie jaren in deze straat woonde was kunstschilder Gustaaf Sorel. (…) Het is één en al deze oude volksstraat dat uit tientallen van zijn schilderijen met duistere kleuren tot de verbeelding spreekt. Sorel is zeker steeds door de Sint-Paulusstraat geobsedeerd geweest en hij is dat gevoel als kunstenaar nooit ontrouw willen worden.’
Gustaaf Sorel (1905-1981)
Wat voel ik in de Venetiaanse gaanderijen als een gemis aan? Zijn daar geen schilderijen van straten te zien? Geen vissers en vissersvrouwen? Geen beelden van scheepswerven, dokken, haven? Ja toch.
In de Venetiaanse gaanderijen mis ik een tijdsgeest. Die ervaar ik wel wanneer ik in de jaren zeventig voor de etalage van dat galerietje sta: de tijd waarin een Oostendse kunstenaar, Gustaaf Sorel genaamd, organisch met zijn buurt verbonden blijft en toch universeel zinvol werk kan produceren; de tijd waarin een kunstenaar gewoon door zijn straat geïnspireerd wordt, inspiratie die hij met verve op doek zet. 
Heel de wereld is Parijs! Kent u deze uitdrukking? Hij wordt gebruikt door mensen die menen dat je het niet al te ver moet zoeken, dat je zelf je eigen Parijs kunt maken, Gustaaf Sorel wist dat. 't Is trouwens van hem dat ik dat geleerd heb; jawel, in de jaren zeventig, kijkend door het raam van dat galerietje. En kijk mij hier nu zitten, in Bredene, in de wijk waar ik opgegroeid ben, kijkend door mijn eigen raam, schrijvend over mensen en dingen die me gemaakt hebben tot wat ik uiteindelijk geworden ben. En ook niet geworden ben natuurlijk.
Flor Vandekerckhove

Louis Sorel (redactie). Gustaaf Sorel, Zijn werk, zijn leven. 1978. Uitgegeven in eigen beheer. De citaten over Gustaaf Sorel komen uit dat boek.
Een reactie posten