dinsdag 11 maart 2014

Stem een trotskist in ’t parlement!


Voor de jongeren: links van Trotski staat Stalin.
Het was donker, koud en nat. De wind geselde mijn wezen. Ik stond te bibberen voor de poort. Ik was erheen gestuurd door het partijtje waarmee ik me geaffilieerd had. In mijn tas zat een stapel vlugschriften. Tien meter verder stond nóg iemand. Eveneens met vlugschriften. Ook hij was daar naartoe gestuurd, maar door een ander partijtje. Terwijl we beiden wachtten tot de nachtploeg de fabriek zou binnentrekken, rookte hij een sigaret. Ik ging naar hem toe om er een te bietsen, maar hij antwoordde kordaat: ‘Gij krijgt geen sigaret, gij zijt een vuile trotskist.’ 
Ik weer weg.
Echt meegemaakt, meer dan veertig jaar geleden. Deze oude koe uit de linkse gracht neemt u mee naar de fanatieke groepjes die uit de gebeurtenissen van mei 68 ontsproten zijn. Ik verwelkom u daarmee tegelijk in de verbazingwekkende wereld van stalinisten en trotskisten.
Ook ik was op zoek gegaan naar een club om mijn jeugdige dadendrang te botvieren en het partijtje waarin ik terechtgekomen was leek me daar zeer geschikt voor. Dat het trotskisten betrof was een bijkomstigheid, want ik was een simpele jongen uit West-Vlaanderen die van toeten noch blazen wist.
De mens die me een sigaret geweigerd had daarentegen, was een stalinist. Zelf begreep ik uit dat incident dat wij bij die stalinisten niet geliefd waren.
Niet alleen bij de stalinisten trouwens. Gaandeweg ondervond ik dat niemand van trotskisten hield. We werden gelijkelijk veracht ter linker- en ter rechterzijde. Anarchisten snoven laaghartig als ze ons ontwaarden, socialisten smeten ons buiten en fascisten staken onze lokalen in de fik. Niemand hield van ons, zelfs de trotskisten zelve niet, want die waren ook nog eens verdeeld in vijandige kampen als daar zijn pablisten, morenisten, lambertisten en nog andere rare tisten.
Ik begreep daar eerlijk gezegd niet veel van, en nog minder dat sommige trotskisten ons, ook trotskisten dus, verweten géén trotskist te zijn! Dat vond ik merkwaardig, want waarom zouden we valselijk een etiket claimen waar niemand van hield?
Gaandeweg leerde ik bij. Ik las een boek waarin onomstotelijk bewezen werd dat Trotski met de nazi’s gecollaboreerd had en daarna las ik een boek waarin onomstotelijk bewezen werd dat die bewering onzin was. Ik las de tekst van een club die glashelder aantoonde dat mijn partijtje heimelijk stokken in de wielen van de revolutie stak. Waarna een andere mij leerde dat mijn partijtje geen oog had voor het dagdagelijkse lot van de werkman omdat het met die stokken juist de revolutie aanzwengelde. Sommigen verweten ons dat we verkeerde thema’s naar voor schoven, terwijl anderen ons verweten dat we voor dezelfde thema’s geen oog hadden. Ik begreep uiteindelijk wel dat al dat gehakketak deel uitmaakte van de cultuur van die groepjes, en dat je je daar best niet al te druk om maakte. Je kunt van Cercle zijn of van Club, als er maar gevoetbald wordt. (Zei ik al dat ik uit West-Vlaanderen kom?)
In tegenstelling tot wat u op de foto boven ziet, staat Stalin hier rechts van Trotski.
Ook anderen hebben dat inmiddels wel begrepen. Want kijk, bij de eerstvolgende verkiezingen komt er een partij op die gegroeid is uit dat stalinisme en op die lijst ontwaar ik voorwaar makkers die ik uit het trotskisme ken. Werken die twee nu toch wel samen zeker!
Dat trotskisme ken ik inmiddels goed genoeg om te weten dat die samenwerking niet door alle trotskisten gesmaakt wordt. En jawel, minstens één heeft zich inmiddels afgescheurd omdat, zo toont hij overtuigend aan, de anderen de erfenis van Trotski verkwanselen.
Terwijl ik dat zo’n beetje aan ’t uitpluizen was, stootte ik op een blog die met brio het omgekeerde bewijst. (*) Ene Nico toont daarin overtuigend aan dat de stalinisten… trotskisten geworden zijn. Allemaal! Ook dr. Kris Merckx, ook partijleider Peter Mertens! Allemaal, uitgezonderd Nico.
Nico heeft op zijn blog een fotootje geplaatst. Hoe langer ik naar die foto kijk, hoe meer ik er de man in herken die me veertig jaar geleden, aan de poort van die fabriek, een sigaret geweigerd heeft!
Eindelijk, Nico, kan ik wraak nemen. Ik zal voor de PVDA+ stemmen, een lijst die boordevol trotskisten staat. Eindelijk kan er weer eens een trotskist in ’t parlement gestemd worden, Peter Mertens bijvoorbeeld. 
Tenslotte, Nico, — ook niet onbelangrijk — wens ik u mee te delen dat ik inmiddels opgehouden ben met roken. En ik verhoop van u hetzelfde.
Flor Vandekerckhove

(*) http://culturalrevolutionstart.blogspot.be/
Een reactie plaatsen