vrijdag 27 maart 2015

Het zeer korte verhaal in het tijdperk van zijn elektronische reproduceerbaarheid


De bombastische titel boven dit stuk is een vette knipoog naar een werk, met een ietwat gelijkaardige titel, van de filosoof Walter Benjamin. Daarin stelt hij dat schrijvers gebruik moeten maken van de technische mogelijkheden die er bestaan om hun werk buiten de markt te produceren. Benjamin schrijft dit al in 1936. Tachtig jaar later leven we meer dan ooit in wat hij het tijdperk van de ‘technische reproduceerbaarheid’ noemt.
Een schrijver die blogt is ei zo na zijn eigen uitgever. En wie op de computer een e-boek produceert heeft zelfs helemaal geen uitgeverij meer nodig. Dat kunt u zelf zien, want ik heb zojuist een bundel met zeer korte verhalen gemaakt, een boekje dat toepasselijk Zeer kort heet. Ik heb dat niet alleen zelf geschreven, maar ook zelf ineengedraaid tot het een e-boek in PdF geworden is, door iedereen te lezen.
Nu moet het uiteraard nog gedistribueerd worden. Ook dat gaan we zelf doen. Kopen? Neen, u moet dat niet kopen, neen, u hoeft uw betaalkaart niet boven te halen. Lopen? Neen, u hoeft niet naar de boekhandel te lopen. U stuurt me een mail (florvandekerckhove@telenet.be) en u krijgt mijn jongste worp stante pede via het internet toegestuurd, gratis & voor niets, want gratis bestaat wel degelijk, wat sommige politici daar verder ook over mogen beweren.
Hebt u geen tijd om dat boekje te lezen? Toch wel, want het betreft een kleine bundel (32 bladzijden) met zeer korte verhalen; stukjes die zo kort zijn dat u er gemakkelijk eentje leest terwijl u bachten bijvoorbeeld een klein kakje aan ’t plegen bent.
Ja maar, zo werpt u vervolgens in de groep, er is niet alleen maar productie & distributie, er is ook nog zoiets als literaire kritiek. Anders geformuleerd: is dat wel een goed boek wat ik daar geschreven heb? Wie formuleert enige kritiek op dat werkje van mij? Ha, da’s een gemakkelijke, want… Waarom zou u dat zelf niet doen? Kunt u zelf niet bepalen of zo’n boekje al dan niet goed is? Ja toch.
Mag ik nog een suggestie formuleren? Het mooiste zou zijn mocht het volgende gebeuren. U vraagt me het boek en ik stuur het u op. U leest het en kijk, u leest het met genoegen. Vervolgens neemt u het heft in handen. U stuurt het boekje, al dan niet vergezeld van uw kritiek, via het internet, door aan uw familieleden, vrienden, cafékennissen, en supporters. En dit boekje met verhalen (soms maar een halve bladzijde lang!) verspreidt zich over het wereldwijde web tot in de eeuwen der eeuwen amen.
Flor Vandekerckhove
Een reactie plaatsen