donderdag 25 januari 2018

Die avond op de Spinoladijk

— Ik weet het wel, het is ongepast om mijn kopje naast dat van twee grootheden te plaatsen, maar kan ik eraan doen dat we alle drie een soortelijke ervaring meegemaakt hebben? Auden in Bristol Street, Dylan in een mythisch Amerika en ik op de Spinoladijk die Bredene met de Oostendse Oosteroever verbindt. —

Toen ik op een avond
De dijk was opgegaan
Zag ik daar de menigte bewegen
Als was het wuivend graan.

Dicht nabij het bruisend water
Hoorde ik een liefdeszang
Die luider dan de golfslag klonk:
‘Mijn Liefde duurt wel eeuwenlang

‘Ik zal nog van je houden, lief,
Als China vlak naast Afrika te vinden is,
Als de zee over de duinen spoelt
En de zalm stoeit met de hagedis,

‘Ik zal nog van je houden als de zee
Te drogen aan de wasdraad hangt
En de sterren als de ganzen krijsen
Zoals ze doen wanneer de trek aanvangt.

‘De jaren kiezen ‘t hazenpad
Want in mijn armen hou ik vast
De Bloesem van de Tijden
Mijn liefde is een eeuwige houvast.’

Toen begonnen storm te luiden
De klokken van de stad:
‘Alles wat daar nu gezongen wordt
hebben we al menig keer gehad.

‘In de krochten van je dromen
Waar geen billijkheid meer rest
Laat de Tijd zijn kuchje horen
Waarmee hij zelfs een kus verpest.

‘Dan volgen zorgen, kommer, kwel,
Al wat geweest is ebt dan weg.
De Tijd die krijgt zijn tijd nog wel
Hij is zelfs al onderweg.

‘Het strand dat er nu zo naakt bij ligt
Wordt straks met water overspoeld
De Tijd vermorst wat ooit geweest is
En ook wie duikt wordt weggespoeld.

‘Oh steek je handen diep in ‘t water,
En zoek daar op de tast
Staar, staar diep in 't water van de tobbe
En zoek daar maar naar enige houvast.

‘De gletsjer kraakt in het buffet
En de woestijn zucht in je bed
En het barstje in de theekop opent
De rechte weg naar ‘t laatste end.

‘Waar bedelaars het geld verbrassen
En de Reus met Jantje stoeit op ‘t strand,
Klein Duimpje zelfs een brulboei wordt
En Mietje haar benen spreidt in ‘t zand.

‘Oh kijk, kijk maar in de spiegel
Kijk naar al je kommer en je pijn:
Weet dat ‘t Leven toch een zegen blijft
Zelfs als er geen zegeningen zijn.

‘Ga nu voor het raam staan
En ween daar luid om al je smart;
Uw kromme naaste zult gij minnen
met heel uw kromme hart.’

Het was laat, laat in de avond,
Het koppel was naar huis gespoord;
Weg was het geluid der klokken,
En de zee zij deinde voort.

Wat hierboven staat is een vrije vertaling van As I Walked Out One Evening van Wystan Hugh Auden. Of moet ik het een hertaling noemen, een adaptatie, een herschrijving? Misschien kent u het antwoord op dat soort vragen. Laat het mij weten, ik zal de laatste zijn om u tegen te spreken.
As I Walked Out One Evening van Auden leer ik kennen via As I Went Out One Morning van Bob Dylan die zich door het gedicht laat inspireren.
Dylan gaat er ferm mee aan de haal. De avond van Auden wordt een ochtend. Dylan wandelt niet in Bristol Street maar in een mythisch Amerika. Het gedicht zingt van eeuwige trouw, terwijl Dylan meteen van zijn ‘damsel’ probeert af te geraken.
Die tegenstellingen heb ik in 2016 verwerkt in Toen de zee aan een wasdraad hing, een verhaal waarin Dylan, Auden en ik op het strand wandelen. Ik dacht toen al: ooit ga ik dat gedicht vertalen. Wat ik daarna vergeet tot… ik er weer aan begin te denken.
Ik heb aan meester Clerick gevraagd of daar al een vertaling van bestaat en hij heeft me per kerende een werkje van Marco Fondse opgestuurd. Ik vraag het ook aan ‘t internet dat me meteen naar een vertaling van Ans Bouter leidt. Kan beter, vind ik na lezing van die twee pogingen.
Als Dylan de handeling mag verplaatsen, dan ik ook! Ik wandel op de Spinoladijk die Bredene met de Oostendse Oosteroever verbindt. De zang die Auden aan de spoorwegbrug beluistert, hoor ik beneden aan de dijk. De weide wordt een strand en het water van Audens rivier is bij mij dat van de zee…
Voor de rest ben ik toch wel dicht bij de oorspronkelijke tekst gebleven en ik heb ook de rijmstructuur gevolgd. Bovendien heb ik, zo denk ik toch, de geest van het gedicht gerespecteerd.
Oordeel zelf! Hieronder plaats ik de oorspronkelijke tekst, naast de twee al bestaande vertalingen en in de vierde kolom staat die van mij. Hopelijk is dat een beetje leesbaar, want ik heb er technische toeren voor moeten uithalen, met Word, InDesign, Photoshop, PdF en JPEG, toeren die mijn petje een beetje te boven gaan. Mochten onderstaande kolommen onleesbaar zijn, dan, dan, dan, dan… Wel, dan ga je gewoon verder met je leven, zoals ik dat nu ook ga doen zie.

Flor Vandekerckhove


Een reactie posten