Hoe je met zelfbeklag moet omgaan

Op de foto: Karel Dierickx (°1940 - 2014†) aan ’t werk in zijn atelier. Ik weet niet van wie de foto is, maar hij is of van Lieven Herreman of van Dirk Vermeire, Jules Vandevelde, Herman Selleslags, Dominique Provost of Sara Martens. Misschien komt hij uit het archief van Karel en vrienden. Meer erover op de mooi onderhouden website van wijlen Karel Dierickx.

WANNEER TEGENZIN ME overvalt, omdat mijn rechteroog alleen nog wazen ziet, omdat mijn keel de rijst terugduwt, omdat ik almaar trager word, omdat frieten diarree voortbrengen, omdat ik al bij zwakke noordoostenwind een jasje dragen wil, omdat ik loden benen heb, omdat ik doof wordend ’t weeral niet gehoord heb, omdat ik mijn pillenvoorraad moet aanvullen, omdat ik bij elk tegenwindje voel hoe eenzaamheid met oude dag gepaard gaat, omdat mijn pik niet meer wil rechtstaan, omdat onlust me bij ’t minste overvalt; omwille van dat alles en ook omwille van een deel ervan, haast ik me te denken aan die keer in ’88 toen we ons in de Oostendse galerie Bureaux et Magasins bevonden en het tot een feestje kwam. Er was een koppel buitenlandse collectioneurs, waarvoor het evenement trouwens opgezet werd. In enkele uren, zeiden die achteraf, hebben we waarlijk de wereld van James Ensor leren kennen. Wat een nacht! Nathalie Brutin leidde het gebeuren, Luc Martinsen was erbij, net als academiedirectrice Chantal De Smet, kunstcriticus Hugo Brutin, fotograaf Steven Decroos, kunstschilder Jan Deconynck, graficus James De Coninck… En Karel Dierickx, inmiddels overleden, maar toen nog jong en losbandig, die me daar meegaf hoe ik met zo'n zelfbeklag moest omgaan. ’t Was in ‘t Frans, hij had het ergens gelezen, hij zei: ‘J’ai 48 ans. Je pose mes valises.’ Hij wachtte enkele tellen, waardoor ik dacht dat het een plat gezegde was, en zei toen: ‘Et je les reprends.’
Flor Vandekerckhove⇲

Wij, met zand in onze schoenen is een memoir (25 bladzijden), waarin ik terugdenk aan de weg die beeldend kunstenaar Luc Martinsen en ik afgelegd hebben, sinds onze eerste ontmoeting in 1988. Ik schreef dat boekje als een symfonie, een muziekstuk in drie delen, dat na het tweede deel onderbroken wordt door een interludium en afsluit met een coda. In de beste traditie van De Weggeefwinkel is ook Wij, met zand in onze schoenen gratis. U hoeft er alleen om te vragen. Mocht u interesse hebben, mail naar liefkemores@telenet.be⇲. (Vermeld 'Zand' en zeg 'pdf' of 'epub'.)